Reportage WK turnen Stuttgart

Turnsters Sanne en Lieke Wevers loodsen Nederland naar Spelen van Tokio

De Nederlandse vrouwen vieren het behalen van deelname aan de Olympische Spelen in Tokio. Op de voorgrond coach Vincent Wevers. Beeld Klaas Jan van der Weij

Sanne en Lieke Wevers tonen op het WK turnen in Stuttgart hun kwaliteiten. Vooral dankzij hun inbreng, mentaal en turntechnisch, plaatst de vrouwenploeg zich voor het olympisch toernooi van 2020. 

Zeker een kwartier zat de Nederlandse turnploeg zaterdag in Stuttgart ondergedoken in de catacomben. Emoties moesten verwerkt, tranen stroomden, familieleden werden omhelsd en coaches geknuffeld. De kwalificatie voor de Olympische Spelen van Tokio 2020 maakte een kleine vloedgolf aan reacties los.

Niemand was meer vervuld van trots over de uiteindelijk zesde plaats van het nationale vrouwenteam dan de turnfamilie Wevers. Vader Vincent stuurde als bondscoach zijn dochters, de 28-jarige tweeling Sanne en Lieke Wevers, naar een sleutelrol in de kwalificatie. Dat ging cijfermatig niet direct om de allerbeste verrichting uit hun loopbaan, verre van dat, maar de twee spraken al hun ervaring aan om het Nederlandse smaldeel naar Tokio te loodsen. 

Sanne Wevers maande na een persoonlijke teleurstelling op balk, het onderdeel waar zij olympisch kampioen is, haar ploeggenoten in een spontaan kringgesprek tot rust en kalmte. Er waren punten verspeeld, zeker door de buiklanding van zus Lieke die een 10 scoorde, in de huidige rekensom van het turnen een uiterst mager cijfer. Het laagste uit haar recente loopbaan, wist Lieke Wevers zeker.

Sanne riep de ploeg na één onderdeel bijeen. ‘Meiden, we hebben de balk overleefd. Twee goede cijfers en als laagste een 12,4. Daar moeten we het mee doen. Alle kansen zijn er nog’, sprak zij tot haar teamgenoten.

Vader Vincent stond erbij en kon zwijgen. Hij liet het aan zijn dochter over die tijdens haar lange blessureperiode ook al coachkwaliteiten toonde. ‘Sanne is dan heel sterk. Ze pakt het dan heel even op als de leider van de ploeg. Zo van: we laten ons niet kisten. Het volgende toestel moeten we er weer staan.’

Lieke Wevers op balk. Beeld Klaas Jan van der Weij

Dankzij Lieke Wevers steeg Nederland bij het slotonderdeel, brug ongelijk, van een zorgwekkende achtste plaats naar de vierde plek. toen twee derde van de deelnemende landen in actie waren gekomen. Dankzij die prestatie wist de ploeg zich verzekerd van een plaats in de landencompetitie van Tokio 2020.

Wevers senior had niets hoeven zeggen tegen zijn dochter. Hij wist ook niet alles. Naar het scorebord kijken is verboden in zijn sport. Kennis kan verlammen.

Eythora Thorsdottir, het kleine boegbeeld van de ploeg, had even tevoren haar brugoefening verknald. Haar 11, waar een dikke 13 had gehoord, zette de boel op scherp. Haar cijfer zou het schrapresultaat zijn. Drie van de vier scores tellen in dit type landencompetitie. Dat de nood aan de man was, hoefde niemand tegen Lieke Wevers te zeggen. Ook coach Wevers niet, een brugspecialist van de eerste soort.

Zijn dochter, door hem ingeschaald voor een 14,0, turnde een brugoefening om te kussen. De twee knuffelden elkaar dan ook lang na de oefening. Zij: ‘De opluchting was heel groot. Ik wist dat ik een goede brugoefening moest neerzetten. Dat ik mijn job goed moest doen. Als het  echt moet, dan kan het nog wel een tandje scherper bij mij. Ik heb hier de vechtknop aangezet.’

Toen de voorlopige klassering van Nederland op het scorebord werd getoond – België, Duitsland, Italië en grootmacht Groot-Brittannië waren opeens voorbij geknald door het oranje gezelschap – werd blijheid vermengd met pure opwinding. Er was drie jaar naar deze dag toegeleefd. In Stuttgart moest het gebeuren. De vijf olympische ringen waren nog net niet boven het bed getimmerd, maar hadden wel dagelijks door het hoofd gecirkeld.

Tisha Volleman op vloer. Beeld Klaas Jan van der Weij

Sanne en Lieke Wevers maakten na de geslaagde onderneming de langste onderlinge omhelzing. Zoiets kan niet anders met een tweeling die al sinds 2007 actief is in de top. Sanne Wevers turnde in 2007 al de WK, ook toen in Stuttgart. Zus Lieke werd vaak gestuit door blessures, zoals een kapotte achterste kruisband, onwillige polsen die geopereerd moesten worden en ten slotte een burn-out die haar in 2018 een jaar aan de kant hield

Sanne Wevers werd vorig jaar na haar Europese titel op balk in Schotland getroffen door een mysterieuze heupblessure. Ze kon weinig tot niets. ‘In april toen ik de training hervatte, kon ik echt niks meer.’ Zij ontwikkelde in dat balkloze jaar zelfs lichte angst voor het toestel van 1.20 meter hoog en 10 centimeter breed.

Zij miste zaterdag de finale van de WK op haar favoriete onderdeel royaal. Wevers werd slechts zestiende, acht plaatsen te laag, maar ze wist dat zij met haar 13,2 punten fors had bijgedragen aan het teamresultaat. Team, team, team, dat was de opdracht aan alle turnsters van Nederland. Persoonlijk belang was opzij geschoven. De ervaring van 2016, deelname aan de Spelen van Rio, had naar meer gesmaakt.

Toen het was gelukt, konden de twee genieten van het uitzicht van hun persoonlijke Olympus, de berg die zo vaak wordt aangehaald in de wereld van de sport. Op hun leeftijd, 28 liefst, nog eens zo’n klim succesvol beëindigen, in hun hart zullen ze ervoor hebben gevreesd. Zou het nog wel kunnen? Maar als zo vaak, wisten Sanne en Lieke – nooit Lieke en Sanne - ook wel, krijgen de volhouders gelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden