Turken woedend over strafschop

Voorin de perszaal werd gezocht naar Dino Zoff, de bondscoach van winnend Italië. De trainer, ooit een wereldberoemd doelman, stond hoogst anoniem achterin het Arnhemse zaaltje naar het tv-scherm te turen....

Wie logischerwijs vermoedde dat de Italiaan nog eens naar de betwiste strafschopsituatie - Ogün contra Inzaghi - wilde kijken die zijn ploeg de uiteindelijke overwinning op Turkije (2-1) had geboden, zat er meters naast. Zoff stond met zijn persoonlijke assistent naar de start van de 500cc-Grand Prix van Barcelona te kijken. Alsof - god betere - motorcoureur Mad Max Biaggi hem meer interesseerde dan zijn eigen sport.

De neutrale waarnemer zal toch al weinig op hebben met Zoff. Een coach die zijn beste speler, Alessandro del Piero, uit angst, voorzorg en behoudzucht aan de kant houdt, verdient kritiek. De voorganger van Zoff, Cesare Maldini, kreeg de schimpscheuten ook altijd met bakken tegelijk, omdat hij óf Baggio òf Del Piero aan de kant hield. Nooit durfde Maldini beiden tegelijk op te stellen.

Italië kon pinksterzondag tegen de Turken wel een kwaliteitsinjectie gebruiken. De ploeg benutte vooral zijn spierballen. Achterin stonden Nesta en Cannavaro in de beste Italiaanse tradities te ruimen, op het middenveld maakten Pessotto, Conte en Zambrotta vele kilometers. De bedenkers Totti en Fiore en eenzame spits Inzaghi gingen op dezelfde energieke manier tekeer en konden na afloop aan de zuurstoffles. Doelman Toldo voegde er voor de opbouw domme, verre uittrappen aan toe.

Toen Italië in de eerste twaalf minuten zeven hoekschoppen kreeg, ongetwijfeld een Europees record, was het beeld van de weinig inventieve ploeg geschapen. Dat snel vastgestelde imago zou pas wijzigen, toen Del Piero een kwartier voor tijd inviel en zijn faam waarmaakte. De latijnse kruising van Duits en Engels voetbal had intussen wel de Turken op de knieën gekregen. De hulp van de Schotse scheidsrechter Dallas was daarbij echter van grote waarde geweest.

Al die opwinding kwam pas in de tweede helft. De eerste helft (0-0) had vooral veel geren geboden, met een intelligent schot van de Turk Sergen als hoogtepunt. Na rust veranderde dat alles. Antonio Conte, de oude middenvelder van Juventus, vond kort na rust met een gesprongen omhaal, een bicycle-kick, het doel.

De wedstrijd had minuten later beslist kunnen zijn door de koppende Totti doch diens bal spatte weg van de lat en werd daarna, na een rebound van Inzaghi, door Fatih van de lijn gewerkt.

Negen minuten later was het alweer gelijk (1-1), toen Sergen met zijn briljante linkerbeen een vrije trap op het hoofd van Okan draaide. Doelman Toldo deed aan Pinokkio denken en Okan aan het duveltje uit het doosje. De kleinste man van het veld (1.69 m) versloeg de grootste vent van het stel (1.96) en knikte slim raak: 1-1.

Het legioen Turken -de fletsblauwe Italianen waren ver in de minderheid - zag de triomftocht over de Bosporus al nabij. Het kwam anders uit, toen Inzaghi in de 65ste minuut op snelheid het strafschopgebied indook. Ogün, de vrije verdediger, ving 'Pippo' op met de schouder en Dallas zag er, als een der weinigen ongetwijfeld, een strafschop in.

De verbijstering werd op de tribunes omgezet in woede. Plastic flessen en papieren bekers daalden op het veld neer, Dallas werd vervloekt, maar de penalty genomen. Inzaghi, de spits van Juventus, nam het karwei zelf voor zijn rekening. Hij schoot hard en laag in, Rüstü voelde de bal tussen oksel en lende doorglippen: 1-2.

De strafschop van Italië leek op die uit het openingsduel van het WK van '98. Ook toen moest de scheidsrechter, de daarna weggestuurde Afrikaan Bahroumi, er aan te pas komen om de Italianen uit een lastig parket tegen Chili te redden. Baggio kreeg de penalty voor een gelepeld balletje tegen de hand van de Chileen Fuentes en nam hem zelf.

Ook toen, bij die 2-2, was er grote woede over de blijkbaar grote Italiaanse invloed in het internationale voetbal. De Turken reageerden niet anders. Zij verloren met de strafschop het hoofd en de wedstrijd. Het team van Denizli, gebouwd rond UEFA Cup-winnaar Galatasaray en vol verwachting naar Nederland gekomen, kon nooit echt overtuigen.

Na afloop was daarom iedereen overtuigd van de juistheid van de Italiaanse overwinning. In de slotfase raakte invaller Del Piero nog het aluminium, werd een schot van dezelfde nummer tien door Alpay van de lijn gehaald en een doelpunt van Di Livio wegens buitenspel afgekeurd. Coach Zoff ging daarover klagen, maar gevraagd naar een oordeel over de strafschop van Dallas verschool hij zich weer direct: 'Ik lever nooit commentaar op arbiters.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden