Tranen van vreugde, ontzetting, ontroering en woede, ze maken sport tot intense belevenis

Daar zitten ze, de supporters van FC Twente, in hun vak in Arnhem. Als versteend. Huilend. Ontzet. Berustend. Jaren flitsen voorbij in hoofden. Kampioenschap gevierd in 2010, met Ruiz, Nkufo en Perez. En nu gedegradeerd, terwijl ze weten dat vrijwel iedereen buiten de eigen kring dat terecht vindt, na al die jaren van financieel en later ook sportief wanbeleid.

FC Twente is totaal kapot gespeeld door Vitesse; 5-0. Spelers strompelen als soldaten die smeken om de aftocht. Verkeerd beleid, verkeerde spelers voor degradatievoetbal. De iconen van vroeger op de tribune, Achterberg en Van der Vall, voelen een traan opwellen in de ooghoek.

Maar tranen zijn ook zo heerlijk aan sport. Tranen van vreugde, ontzetting, ontroering en woede, van verdriet ook, ze maken sport tot intense belevenis. Andres Iniesta kondigt aan te stoppen bij Barcelona, na 22 jaar magie. Hij huilt een beetje. Natuurlijk krijgt hij tegenwind van cynisme, omdat de unieke strateeg waarschijnlijk naar China vertrekt, wie weet om ook zijn wijnmerk ‘Iniesta’ te laten rijpen op de markt met ontelbare Chinezen. Denk dat cynisme even weg. Dan resteert een geweldige voetballer die 22 jaar aan Barcelona gaf, en daarmee aan de liefhebbers.

Ontroering is daar bij Jong Ajax, dat zijn kampioenschap in de eerste divisie opdraagt aan Appie Nouri, de middenvelder die voor altijd buiten bewustzijn blijft na hartfalen in de eerste oefenwedstrijd van het seizoen met Ajax 1. Zo bijzonder is de titel niet voor een club met zoveel spelers, met zoveel talenten, in een wat armetierige competitie. Eigenlijk had Ajax 1 juist dit jaar kampioen willen worden, om Nouri te eren in het beoogde jaar van zijn doorbraak. Zijn stoel in de kleedkamer bleef leeg. Op zijn kastje stond zijn naam met nummer 34. De 34ste titel moest het zijn. De opzet mislukte.

Jong Ajax deed wat Ajax naliet. Eigenlijk is de symboliek nu groter, want Nouri glorieerde vorig seizoen vooral op het veld van Jong Ajax. Daarom klonken de woorden van aanvoerder Leon Bergsma over de aan Nouri opgedragen titel zaterdag mooi en oprecht.

Tranen bij Fortuna Sittard, dat promoveerde naar de eredivisie. Bij Perr Schuurs, een jongen van 18, die twee jaar geleden nog op de tribune stond om zijn zwalkende club naar voren te schreeuwen. Hoe ver hij ook zal reiken bij Ajax en mogelijk andere clubs, hij zal zaterdag 28 april 2018 nooit vergeten.

Juist aan Fortuna kan FC Twente zich spiegelen, al zal niemand in Twente denken aan zo’n lijdensweg van zestien jaar in de eerste divisie. Twente is veel groter dan Fortuna, op alle fronten. Ook Twente zal herrijzen. Alleen: al die versteende tranen op de tribune hadden zondag niets aan die wetenschap. De tijd zal de club en de aanhangers louteren. Hun verongelijktheid van de laatste jaren, toen ze het succes langzaam tussen de vingers zagen wegglippen, zal verdwijnen. Eens zal Twente weer kampioen zijn, al is het dan van de eerste divisie.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.