Titel verspeeld, missie gelukt

Verliezen mocht in Kuala Lumpur, als er maar goed werd gehockeyd. Nederland voldeed aan die opdracht...

Marije Randewijk

Amper twee duels waren er gespeeld in de Champions Trophy en Ric Charlesworth zei al de olympisch kampioen van 2008 te kennen. De Australische hockeygoeroe wees in Maleisië vastbesloten Nederland aan, dat sterk en fris opende tegen de kleine hockeylanden.

Halverwege het toernooi begon Charlesworth ineens te twijfelen. Een nederlaag en drie gelijke spelen van Nederland verder schoof hij de favorietenrol voor Peking door naar Duitsland, hoewel die ploeg nog niet eens zeker is van deelname. De regerend wereldkampioen consolideerde in Maleisië de status als beste hockeyland ter wereld.

Alles stond bij de Champions Trophy in het teken van Peking, maar wie er olympische conclusies wilde trekken, werd in zijn enthousiasme getemperd door coaches en spelers. De zware omstandigheden, de tijd van het jaar, de blessures, scheidsrechterlijke dwalingen: er waren genoeg excuses aan te voeren waarom de hoofdprijs in Maleisië aan de concurrent moest worden gegund.

De Nederlandse bondscoach Roelant Oltmans nam in navolging van een aantal voetbalcollega’s zelfs de term ‘scorebordjournalistiek’ in de mond. Dat de titel werd verspeeld, betekende niet dat de missie in Kuala Lumpur was mislukt. Hij ging zonder grote zorgen naar huis.

Uiteindelijk liep zijn ploeg na een nederlaag, drie gelijke spelen en drie overwinningen zelfs maar nipt de finale mis. Hoewel het Oltmans zelf was die fijntjes opmerkte dat indien het toernooi volgens de oude stijl was georganiseerd, met 6 in plaats van 8 ploegen, Nederland nooit meer in die positie gekomen zou zijn. Zijn ploeg was vooral effectief tegen de zwakkere broeders: Groot-Brittannië, Pakistan en Maleisië, de nummers zes, zeven en acht van het toernooi.

Toch zag de bondscoach Nederland ook tegen de belangrijkste concurrenten maar één periode zwak hockey spelen. Het leidde tot de historische 6-2-afstraffing tegen Zuid-Korea. In de vier topwedstrijden vond Oltmans het Nederlands elftal zeker twee keer de bovenliggende partij.

Taeke Taekema zag zijn ploeg zelfs ‘het beste hockey van het toernooi’ spelen. Nederland bepaalde in de wedstrijden die het speelde volgens hem het tempo. Hij won toernooien waarin Nederland minder dominant hockeyde dan in Maleisië.

Dat het resultaat bij de Champions Trophy niet navenant was, kwam door de vermoeidheid die de spelers bij tijd en wijle parten speelde. Het is de boodschap die mee naar huis gaat. Want Nederland was misschien in staat delen van een wedstrijd te controleren, maar het gaf dat initiatief in sommige duels in een kort tijdsbestek zomaar uit handen.

Er werd gemakkelijk gescoord, 25 keer, en in tegenstelling tot het EK ook door de aanvallers. Op een na – Querijn Caspers – stonden ze allemaal op het scorebord, stelde Oltmans met genoegen vast. Het maakte zijn ploeg onvoorspelbaarder en minder afhankelijk van de nog altijd productieve strafcorner van Taekema.

Maar als je kúnt winnen, móet je ook winnen, vond hij eveneens. De tegendoelpunten, 19 in totaal, vielen te gemakkelijk. Een groot deel ervan was het gevolg van fysieke tekortkomingen. Conditioneel vergden de zware omstandigheden duidelijk te veel van enkele spelers.

Oltmans vond het verklaarbaar. Er zijn dit seizoen ‘andere toernooien belangrijk’, dus koos hij voor een ingetogen voorbereiding op de Champions Trophy. Volgend jaar zal alles anders zijn. Maar het was precies wat de coaches van de tegenpartij ook beweerden.

Volgens aanvoerder Jeroen Delmee was 2007 ‘het jaar van het herstel’. Het WK in Duitsland, waar Nederland zevende werd, zorgde voor een fikse knauw in het zelfvertrouwen van de beste nationale hockeyers. De nieuwe lijn die een paar jaar geleden werd ingezet, met structureel meer trainingsarbeid en meer aandacht voor het fysiek, leek averechts te werken.

Dit jaar moest worden aangetoond dat het WK maar ‘een incident’ was. Dat er lessen uit waren getrokken, dat ze begrepen hadden dat ze misschien verder achterop waren geraakt bij de wereldtop dan gedacht en dat ze harder moesten werken om de achterstand in te lopen.

Die opzet is geslaagd, oordeelde Delmee. De ploeg was gegroeid en beter geworden. De jeugd toonde bovendien aan dat er genoeg talent is om na de Spelen voor een wisseling van de wacht te zorgen. Collectief stond er daardoor in Maleisië een hecht team.

Nu werd het volgens Delmee zaak weer boven de rest te gaan staan. In dat licht bezien moesten de prestaties bij de Champions Trophy worden beoordeeld. Liever goed hockeyen en niet winnen, dan winnen en slecht hockeyen, vond Taekema zelfs.

Volgend jaar zal het bij de Spelen, bij wat waarschijnlijk de laatste opdracht van Oltmans als bondscoach van Nederland wordt, andersom zijn. Daarover zal bij niemand twijfel bestaan.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden