Tic gewenst, hersenkneuzing geen bezwaar

Bij de triatlon van Almere maakt Frank Heldoorn dit weekeinde zijn rentree. De viervoudig winnaar is hersteld van een zwaar ongeluk, waarbij hij zijn hersens ernstig beschadigde....

Of hij zichzelf misschien ziet als de superkneus van het Nederlandse sportleven? Verbazing maakt zich meester van zijn gezicht. Frank Heldoorn, een gewezen hersenkneuspatiënt, wil er niet van horen.

Per slot van rekening staat de 36-jarige Huizenaar zaterdag in Almere toch maar mooi aan de start van de fameuze poldertriatlon, de 25ste uit zijn carrière, en heeft hij in zijn zoete dromen alvast heel gewaagd een plaats in de toptien geclaimd.

Het kan, zegt hij, niet waar zijn dat de triatlon, de veeleisende duursport die de 37-jarige Huizenaar al bijna twee decennia met gepaste passie beoefent, een bij uitstek geschikte sport voor kneuzen of gewezen kneuzen is. Maar voor wie dan wel?

Heldoorn hoeft geen seconde na te denken. ‘Je moet een tic hebben om deze sport leuk te vinden, of op zijn minst gestoord zijn, maar dan wel gestoord op een prettige manier.’

Hoe het ook zij, Heldoorn was wel degelijk een tijdje in de meest letterlijke betekenis van het woord een kneus, als gevolg van een duikeling van zijn fiets op 4 april vorig jaar. Hij kan zich er niets meer van herinneren, maar door verklaringen van twee ooggetuigen is komen vast te staan dat hij over de kop sloeg en hard op zijn (onvoldoende door een helm beschutte) hoofd landde.

De gevolgen van het raadselachtige ongeluk waren desastreus. Gebroken jukbeen, open kin, hersenkneuzing.

Toegesnelde hulpverleners wisten meteen dat de gevallen fietser er ernstig aan toe was. ‘Ik lag op de grond, maakte snurkende geluiden en sloeg, met mijn ledematen die het nog deden, zo wild om me heen dat er twee agenten aan te pas moesten komen om me stil leggen.’

Nog in de ambulance werd Heldoorn in een coma gespoten. Iets anders zat er niet op, lacht hij. ‘Er zat natuurlijk sowieso al een steekje bij me los. Dat had het ambulancepersoneel natuurlijk in de smiezen. Vandaar dat ze er de spuit in hebben gezet.’

Twee dagen later kwam hij bij bewustzijn en werd hij door artsen bijgepraat over de mogelijke gevolgen van een hersenkneuzing. Hij kon problemen verwachten met zijn spraak, stemmingen, concentratie en met zijn bewegingsapparaat.

Die problemen deden zich inderdaad voor. ‘De linkerhelft van mijn lijf deed nog maar weinig. Ik voelde me een soort Ozzy Osbourne. Zo liep ik, zo praatte ik en zo keek ik. Maar het allerergste was dat ik me van het hele voorval en van de dagen en weken erna niets kon herinneren. En nog steeds is die herinnering weg. Ik weet niets meer. Het is één groot zwart gat.’

De revalidatie verliep voorspoedig. Ozzy werd weer Frank. Maar de tic bleef. Hij kon amper lopen of hij klom alweer op de fiets. Na twee maanden rust werden de eerste traininkjes afgewerkt. Heldoorn leefde op. Het lijf wilde weer en ook zijn geest werd langzaam rijp voor een comeback.

‘Ik wilde mezelf en de medische wetenschap versteld doen staan. Dat kon maar op één manier. Doen alsof er niets ernstigs met me was gebeurd. Dus schreef ik met grote letters in mijn agenda voor 2005: 27 augustus 2005, triatlon van Almere.

Het besluit was nog niet gevallen of de gewezen patiënt belandde andermaal in het ziekenhuis. Nu werd hij, op 29 juni, op de fiets ten val gebracht door een overstekend kind. De gevolgen waren deze keer wat minder desastreus: een gebroken elleboog slechts. Weer moest Heldoorn onder het mes en weer werd hij platgespoten. ‘Die narcose kon er nog wel bij.’

Vergeleken met die hersenkneuzing was dit maar een wissewasje en dus kwam de geplande comeback niet in gevaar. Morgen zal blijken of Heldoorn, die in Almere vier nationale titels vergaarde en in de Ironman van Hawaii drie keer in de toptien eindigde, weer ouderwets kan vlammen.

Hij kijkt alleen tegen het zwemmen op – ‘Ik ben geen zwemmer, maar een zinker’ –, maar voor de rest heeft hij wel vertrouwen in een goede afloop. ‘Ik voel me bijna weer de oude.’

Meer dan dat zelfs. Amper hersteld van zijn hersenkneuzing sloeg Heldoorn aan het solliciteren. Een keer werd hij onderworpen aan een psychologische test, vanwege die hersenkneuzing. Niets aan de hand. Integendeel, zijn IQ bleek een Einsteinachtige waarde te bereiken: 152.

Heldoorn is er een tikkkeltje verlegen onder. ‘Door die val op mijn kop zijn mijn hersens blijkbaar op de enige juiste wijze gerangschikt. Zo zie je maar hoe gezond de triatlon kan zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden