Column Peter Winnen

Thuis kijken hoe Alaphilippe naar beneden suist, is niet goed voor je hart

Wanneer Julian Alaphilippe een berg naar beneden suist, verwacht je elk moment de waarschuwing don’t try this at home onder in beeld. De dag van zijn coup daalde hij opnieuw met het elan van een afgeschoten straaljager − en het waren nog maar heuveltjes. Ik greep me vast aan de leuning van de bank: naar zoiets kijken is niet goed voor het hart. Toen het zittend dalen op de stang dalen in zwang raakte − vrij recent − waren er oud-professionals die waarschuwingen deden uitgaan naar de jeugd en anderen: vooral niet zelf hiermee experimenteren!

Ik zag dat Julian Alaphilippe de techniek aan het vervolmaken is. De ballen keurig aan weerszijden van de stang gedrapeerd bleef hij zelfs in de bochten in de kanonbalpositie. Sterker nog, daar in de Champagnestreek bleef hij gewoon laagvliegen op de snelheidsregelende bobbels in het asfalt voor het alledaagse verkeer. Hij kwam eventjes los van moeder aarde en het deed hem niks.

Als iemand hem een brandende hoepel had voorgehouden was hij er op zeer aerodynamische wijze doorheen gesprongen.

Hoe kleiner het frontaaloppervlak, hoe minder de luchtweerstand en hoe hoger de gratis snelheid. Ik denk overigens dat dalen nog profijtelijker kan. Met één been onder de stang door wordt het frontaaloppervlak weer een fractie kleiner. Laat Alaphilippe het niet horen.

Julian Alaphilippe in het geel. Beeld Getty Images

Goed, ik greep me vast aan de leuning, maar tegelijkertijd zou ik graag een kijkje in zijn hoofd nemen; ik zou graag zijn hoofd willen zijn. Wat doet deze jongen met de angst? Is zijn ambitie groter dan de angst? Is er überhaupt wel angst? Misschien is hij zo zelfverzekerd dat er niets is om angstig voor te zijn. Misschien is hij gewoon knettergek. Misschien zegt een intuïtieve risicocalculatie hem dat een doodsmak voor angsthazen is. Misschien bezit hij vermogen om de angst tijdelijk te parkeren op het rangeerstation van het onbewuste. Dan wijkt hij weer in niets af van de gemiddelde prof.

Ik denk dat Alaphilippe een minzaam mens is die zich zonder zijn fiets geen raad zou weten. Wat zou hij moeten doen met een leven zonder passie en een overschot aan energie? Elk weekend naar een dancefestival om zich pillengestuurd naar de zonsopgang te laten voeren? Ja, hij is druk in het hoofd. En het kwam nog eens ter sprake op de Vlaamse televisie. In een vorige Tour was hij midden in de nacht op straat aangetroffen omdat hij weer eens niet kon slapen.

Hij klimt zoals hij daalt: op de limiet en liefst erover. Een puncheur. Een renner die door elke melkzuurbarrière heen trapt. Het jongetje dat zo druk is in zijn hoofd dat pijn, en wellicht ook angst, aangenaam verdoven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden