Terug na twee jaar verbanning op Cyprus

Jozsef Kiprich maakte gisteravond zijn rentree op de Nederlandse velden. Bij FC Den Bosch speelde de oud-Feyenoorder negentig minuten mee tegen Dordrecht '90 (2-2)....

IN handtekeningen zetten heeft Jozsef Kiprich zonder meer een grote vaardigheid opgebouwd, bijvoorbeeld op verblijfsvergunningen. Hoe geroutineerd ook, een krabbeltje plaatsen is een ernstige zaak; dat doet men niet ongezien.

Argwanend monstert Kiprich het donkere voetbalshirt dat hem zojuist, vergezeld van een pen, door een fan is overhandigd. Kiprich aarzelt. De Hongaar ontvouwt het textiel, trekt een zuinig gezichtje en fronst de wenkbrauwen.

'Het uit-shirt', helpt de fan. O, denkt Kiprich. 'Van Feyenoord', vult de fan aan. Aha, spreekt Kiprich zwijgend. Hij draait het shirt maar eens om, en verdraaid, daar ziet hij het embleem met die F. Zwierig pent hij zijn naam op het shirt.

'Is mooi', vindt hij nu plots.

Een troostprijs voor Harold, de fan. Student uit Hilversum, met een klasgenoot en mede-Feyenoordsupporter naar het trainingscomplex van FC Den Bosch gereisd, en eigenlijk de winnaar van een Internet-prijsvraag met als inzet het eerste Bossche shirt van Kiprich.

Zes vragen moesten de deelnemers beantwoorden. Aangezien alle antwoorden waren terug te vinden op diezelfde Internet-pagina van FC Den Bosch was het klusje zo geklaard.

'Win ik, maar krijg ik het shirt niet', mokt de fan. Alleen FC Den Bosch-aanhangers konden winnen. Harold kan goed tegen zijn verlies. Hij is woensdagavond gewoon in De Vliert (er is een apart vak voor Feyenoord-supporters) als na afloop van Kiprichs debuut in de Toto-divisie de hoofdprijs wordt uitgereikt.

Het zojuist gesigneerde shirt, komt in de privé-collectie van Feyenoord-parafernalia. Bij de cd waarop het legioen 'Jozsef, Jozsef' scandeert, of zeg maar huilt, wanneer Kiprich, net van de reservebank gekomen, zich met een strafschop tegen PSV belast. 'Kippenvel, joh.'

Dinsdagavond hief het Feyenoord-legioen wederom 'Jozsef, Jozsef' aan - het gestuntel tegen MVV deed weer eens wegdromen naar vroeger jaren - maar de bejubelde hoorde het niet. Ver weg van de Kuip, in hotel Vught, bereidt Kiprich zich voor op zijn terugkeer op de Nederlandse velden.

Zijn vrouw en twee zoontjes zijn nog op Cyprus en komen pas over een week of twee naar Nederland, maar Kiprich vindt het prima zo. 'Is goed voor mij. Rusten, eten, rusten. Concentratie. Is heel goed voor mij. Alleen.'

Nou ja, alleen. Zelden of nooit is Jozsef Kiprich alleen. Sinds hij zich twee weken geleden meldde op het trainingsveld van FC Den Bosch is het daar plots een drukte van belang. Het handjevol gepensioneerden dat naar gebruik de trainingen gadeslaat krijgt sindsdien dagelijks gezelschap van Feyenoord-supporters en journalisten.

Deze dag staan, naast de Volkskrant, ook Studio Sport en RTL Sport langs de lijn. En Kiprich maar krabbelen en babbelen. En grinniken als zijn kersverse ploeggenoten hem vragen om ook eens hun naam te noemen. 'Hé, jij, wie ben jij dan', roept hij een ploeggenoot na en niemand van de aanwezige journalisten die de Hongaar in deze een handje kan helpen.

Nee, als FC Den Bosch-trainer Kees Zwamborn de training beeindigt is het met de inspanningen van Jozsef Kiprich allerminst gedaan. Maar hij klaagt niet, dat verbiedt zijn natuur.

Terug in Nederland na twee jaar verbanning op Cyprus ('Verbanning?' Na de uitleg: 'Ja, ja.') en Jozsef Kiprich is een dolblij mens. Het gezicht staat vrijwel permanent op lachen, ook als hij tijdens een trainingspartijtje weer eens op magistrale wijze de bal ver over en naast het doel lelt.

Wandelend naar de kleedruimte voelt hij even later een dringende behoefte het hart te luchten: 'Weet je, ik ben gewoon zenuwachtig' Hoofdschuddend vervolgt de Tovenaar van Tatabanya de wandeling. 'Zenuwachtig! Ik! Goedverdoeme, ben 34'

Maar, verzekert hij, straks in een échte wedstrijd zijn de kriebels verdwenen. 'Moet doelpunten maken en de ploeg ook', zo heeft hij zijn Bossche missie begrepen.

Sprekend over doelpunten breekt er weer een grote grijns door. Of wij dat weekeinde ook hebben gezien hoe zijn landgenoten zich op wonderbaarlijke wijze verzekerden van een herkansing voor een plaatsje bij het WK. 'Vier Finnen raken de bal, vijf! Niemand van ons en toch doelpunt voor ons! Góééédverdoeme.'

De suggestie de Hongaarse bondscoach te laten weten dat hij weer in een heus voetballand is aanbeland wordt schaterend van de pret in ontvangst genomen. Op samenzweerderige toon: 'Psst.. wij spelen tegen Joegoslavië.' Begrijpen we? Het is over en uit voor de Hongaren, knipoogt Kiprich.

Acht jaar geleden belandde de toen nog international Kiprich zo maar uit het niets bij Feyenoord. Geheel volgens clubtraditie aasde Feyenoord op een speler van internationale klasse (de Hongaar Detari) om de aanhang uiteindelijk op een andere aankoop te tracteren.

Zes jaar speelde hij in de Kuip, bouwde in die periode een ongekende populariteit op en waaraan hij dat allemaal te danken heeft is hem nog steeds een groot raadsel.

Met al dan niet gespeelde verbazing kijkt hij de verslaggever aan wanneer deze hem voorlegt dat er een Kiprich-fanclub bestaat, dat al die mensen bij de trainingen van FC Den Bosch toch echt voor hem komen en dat de Internet-site van zijn nieuwe werkgever vrijwel uitsluitend gevuld is met lieve teksten aan zijn adres (benevens scheldkanonnades aan dat van trainer Zwamborn, want zo geweldig gaat het niet met de club). 'Tss... Ongelooflijk.'

Waarom er ladingen bakvisjes naar Dani en Overmars komen kijken en waarom Kornejev gewild is bij de wat oudere vrouw, kijk, dát begrijpt Kiprich wel.

Of hij bij Apoel Nicosia, zijn voorlaatste werkgever, ook zo populair was? 'Ja, eerst wel. Maakte vorig seizoen 25 doelpunten. En nu,... nieuwe trainer. Mocht niet spelen.' Nou ja, dan niet, dacht hij. Maar had de clubleiding van Nicosia hem dat niet eerder kunnen vertellen? Goddank zocht het door blessures geteisterde FC Den Bosch nog een spits.

Cyprus is leuk voor twee weken, verzekert Kiprich. Zijn jongste, David, had veel last van de droge lucht, zijn oudste, Daniël, liep permanent in een Feyenoord-shirtje rond en had last van heimwee. 'Ja, ik zelf ook wel', erkent hij. Gelukkig kon hij nog wel eens wegdromen bij het programma Eurogoals van Eurosport. Kwasi-verontwaardigd: 'Nooit Den Bosch'

Zeven gele kaarten liep Kiprich in zijn kortstondige Cypriotische carrière op, zeven! 'Ze schoppen daar in je rug! Ik zeg: scheidsrechter, ze schopppen in mijn rug. Mag niet. Boem. Geel.' Hij kan veel hebben, lankmoedigheid zit hem in het bloed, maar het moet niet te gortig worden.

Godzijdank meldde Den Bosch zich. Over zijn proeftrainingen: 'Hier, kijk' Zichtbaar trots slaat Kiprich zich op de buik. Den Bosch-trainer Zwamborn: 'Ach, je kent die verhaaltjes wel over voetballers in luilekkerland. Maar Jozsef is fit, hoor. En de scherpte komt vanzelf wel.'

Nou reken maar dat Kiprich een aanwinst wordt, weet ook routinier/doelman Jan van Grinsven (37): 'Wat een leperd, hè.' En, verzekeren alle nieuwe ploeggenoten in koor, hij is zo 'aardig'. De ogenschijnlijke apathie, de eeuwig hangende schouders, de armen in de zij, de lichaamstaal die uitschreeuwt dat voetballen maar een spelletje is, dat taaltje van hem, het puffen, heerlijk vinden ze het bij FC Den Bosch.

Manager Paul van der Kraan glundert: 'Ik zit hier nu vier jaar, maar er wordt hier nooit opgebeld met de vraag of er kaartjes in de voorverkoop zijn.'

Allemaal leuk en aardig weet de gevierde, maar allemachtig, wat is hij zenuwachtig. En deze middag al helemáál! 'Huuu. . . ze gaan prikken! Bloed. TBC of zo.' Om de gedachten te verzetten gaat hij maar eens een wandelingetje om het stadion maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden