Achtergrond Sportoutfits

Tennis is niet alleen een sport, het is ook een modeshow

In haar clash met de etiquettepolitie laat Serena Williams haar outfits voor zich spreken. Het is een strijd die in ieder geval door de sponsors wordt gewonnen.

Serena Williams in haar catsuit tijdens het Roland Garros tennistoernooi, 29 mei 2018. Foto EPA

Het boegbeeld van het vrouwentennis is niet langer de nummer 1 van de wereld, maar Serena Williams laat ook bij het ontwerpen van haar jurkjes zien dat ze de sport al lang is ontstegen. Op Roland Garros imponeerde ze niet op de baan, maar wel als herintredende moeder die een rolmodel wilde zijn. De 36-jarige Amerikaanse droeg een catsuit en voelde zich als Black Panther, een krijger en superheld ineen.

Voor de US Open maakte Bernard Giudicelli, voorzitter van de Franse tennisfederatie, bekend dat na Wimbledon ook Roland Garros kledingregels gaat invoeren. De catsuit was een brug te ver voor de Franse aristocratie. Voortaan moeten tennissers ‘de sport en het toernooi respecteren’, aldus Giudicelli. Het voelde als een belediging voor Serena Williams, die het vrouwentennis nog altijd draagt. Sinds wanneer bepaalt een grijzende man wat een vrouw draagt op de tennisbaan?

Serena Williams wil er in New York niet over praten. Het antwoord kwam van sponsor Nike met een statement dat je de ‘superheld wel uit haar kostuum kunt krijgen, maar nooit haar superkracht kunt wegnemen’. En dus toont Serena tijdens de US Open een nieuwe kledinglijn, de door Virgil Abloh ontworpen Queen Collection. Een mouwloze jurk met sleeve voor partijen overdag en een zwarte tutu voor de avondsessies in het Arthur Ashe Stadium of het gerenoveerde Louis Armstrong Stadium.

Serena Williams tijdens de US Open in haar zwarte tutu ontworpen door Virgil Abloh, artistiek leider van Louis Vuitton. Foto EPA

Ondergoed

Tennissen op de catwalk; oud-prof en commentator Kristie Boogert heeft haar bedenkingen. ‘Serena zei ook een catsuit te dragen om medische redenen, ze heeft vaak last van bloedproppen en dat pak bevorderde de doorbloeding. Maar ze heeft die catsuit alleen gedragen op Roland Garros. Dat vind ik een beetje dubieus. Serena houdt wel van de controverse, ze mag graag provoceren. Nu zag ik dat Serena ook netkousen droeg. Dan denk ik: moet dat?

‘Ze ontwerpt samen met haar zus ook tenniskleding, al is Venus wat klassieker ingesteld. Die catsuit was gewaagd. Ik zou er nooit in hebben gespeeld, ik vond het niet mooi. Het was ook strak geregisseerd door Nike. Maar het gaat te ver om de catsuit uit te leggen als een gebrek aan respect voor de sport. Zolang er geen duidelijke regelgeving is, mag Serena toch alles uitproberen?

‘Anna White droeg in de jaren tachtig op Wimbledon een witte catsuit. Het werd voor één keer getolereerd, terwijl Wimbledon juist de strengste kledingvoorschriften hanteert. Ook ik maakte nog mee dat zelfs mijn ondergoed werd gecontroleerd, alles moest wit zijn. De sport is er gelukkig kleurrijker op geworden. In mijn tijd was niks getailleerd. Voor mijn gevoel liep ik soms in een laken op de tennisbaan.

‘Serena zoekt de grenzen op, het zit in haar karakter. Haar keuzes doen soms de wenkbrauwen fronsen. Ik vraag me af of je lekker kunt tennissen in een tutu, maar Serena bepaalt nu eenmaal zelf wat ze aantrekt. Er is wel een nadeel aan die strakke kleding van nu, het tekent enorm. Ik zie ook mannen die fitter kunnen zijn, maar de kleding van de vrouwen accentueert elk vetrolletje.

‘Bij Serena zie je het meteen als ze niet afgetraind is, op Roland Garros was ze enkele kilo’s te zwaar. Ik denk dat ze haar rentree na de bevalling van haar dochter heeft onderschat. Het was wel stoer om dan uitgerekend in zo’n catsuit te spelen, maar ze kwam er niet mee weg. Nu zag ik een topfitte Serena uitgerekend tegen haar zus Venus de beste partij spelen sinds haar comeback. In deze vorm is ze opnieuw een serieuze titelkandidaat bij de US Open.’

De commercie bepaalt en Nike maakt van de tennissport graag een modeshow. In de jaren tachtig verscheen de rebelse Andre Agassi in een korte spijkerbroek op de baan. Boogert: ‘Agassi droeg er een fluorescerende wielerbroek onder, maar op Wimbledon verscheen hij later als een witte engel in een witte broek.’

Andre Agassi in spijkerbroekje tijdens een tennistoernooi in 1991. Foto Getty Images

In 2007 betrad Roger Federer als een dandy in een wit maatkostuum het Centre Court van Wimbledon. De ‘pofbroek’ en de mouwloze shirts waren jarenlang het handelsmerk van Rafael Nadal. De excentrieke Italiaan Fabio Fognini liet door zijn sponsor een shirt ontwerpen met daarop een doodshoofd. ‘Het past bij Fognini om mensen af te schrikken’, zegt Boogert. ‘Ik zou er nooit in willen lopen.’

Fabio Fognini in zijn shirt met doodshoofd tijdens de US Open in 2018. Foto USA TODAY Sports

Ook Maria Sjarapova presenteert zichzelf graag als model. Ze glorieert in het avondprogramma van de US Open, als de diva die ook op Broadway had kunnen acteren. Vorig jaar verscheen de 31-jarige Russin in een prachtige jurk, afgezet met diamanten van Swarowski. Het was een signaal dat ze ongebroken was na haar schorsing wegens het gebruik van meldonium.

Boogert: ‘New York is een hippe stad, de stad ook van de glamour. Dit jaar draagt Sjarapova een open jurk aan de achterkant en zie je de banden van haar sportbeha in twee verschillende kleuren. Serena en Maria zijn sporters van de buitencategorie, want jij en ik gaan het niet kopen of dragen. De jurkjes van Sjarapova zijn altijd elegant, klassiek maar toch ook luxueus.’

Maria Sjarapova tijdens de US Open in 2018. Foto AFP

Preutsheid

De keuze voor de kleding is niet alleen de expressie van een vrije geest, de mindere goden in de topsport zijn aangewezen op het materiaal van hun sponsors. Boogert: ‘Ze moeten de kleding dragen die de fabrikant hen aanreikt. En alles valt en staat bij het lichaam van de sporters. Wat Steffi Graf ook aantrok, er stond een topatlete op de baan. Ik weet nog dat de rokjes van Adidas niet bepaald charmant waren, je zag er breder uit dan je was. Steffi had van die fijne overslagrokjes, ze heeft mij er een paar gegeven. Als ik er op die manier leuk en appetijtelijk uit kon zien, deed ik dat.’

Steffi Graf in haar overslagrok tijdens Wimbledon in 1995. Foto AFP

Je mag er op de tennisbaan zo gek uitzien als je wilt, zolang het maar decent blijft. De Francaise Alizé Cornet kreeg een waarschuwing van de umpire, omdat ze op de baan haar shirt had verwisseld. De directie van de US Open verontschuldigde zich meteen. ‘Ik vond het ook nergens op slaan’, aldus Boogert.

‘In de gym zie je toch overal vrouwen in een strak broekje en een sporttopje? Waar maken we ons druk om? Terecht dat de waarschuwing is ingetrokken, anders had Cornet ook nog een boete moeten betalen. Vrouwen mogen zich ook niet op hun stoeltje verkleden, het tekent de preutsheid in Amerika.’

Tennis als modeshow? Het heeft zijn grenzen, zegt Boogert. ‘Het moet niet doorslaan, spelers moeten niet de baan betreden alsof ze naar het strand gaan. Dominika Cibulkova draagt soms rokjes die tot halverwege haar billen reiken. Mag van mij een maatje groter. Uiteindelijk behoort de sport voorop te staan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.