Teamsprinters verliezen het in finale van krachtpatsers uit Nieuw-Zeeland

De snelste wielrenners van Europa bleken nog niet de rapsten van de wereld. Het Nederlandse sprinttrio Van 't Hoenderdaal, Hoogland en Büchli verloor woensdagavond, op de openingsavond van de WK baanwielrennen in Londen, de finale van de teamsprint. Drie krachtpatsers uit Nieuw-Zeeland waren op hun supersonische fietsen juist een fractie sneller: 0,212 seconden na 750 meter 'volle bak'.

Jeffrey Hoogland en Nils van 't Hoenderdaal. Beeld anp

Er was een stevige vlaag van teleurstelling bij de Nederlandse renners, het team leidde na twee van de drie secties, maar de opperbeste stemming van kort na de geslaagde kwalificatie ging zeker niet in huilbuien verloren. In de middaguren was duidelijk geworden dat het Nederlandse team van de Duitse bondscoach René Wolff al weer een stevige stap naar de wereldtop heeft gemaakt.

Die entree tot de hogere echelons was al bij de Europese titelstrijd van oktober in Zwitserland gemaakt. Daar bleek Nederland het sterkste sprinttrio van Europa te bezitten. Het drietal van het Europese goud was Nils van 't Hoenderdaal, als starter, Jeffrey Hoogland, als de snelheidsmaker tussen 250 en 500 meter, en Hugo Haak als de afmaker die het zuur in zijn spierstelsel het best kan tolereren.

In Londen ging dat trio ook in die samenstelling van start in de kwalificatie. Alleen Nieuw-Zeeland, een ervaren team, was in staat de Nederlanders van de eerste positie te duwen. De tweede plaats in de heats was echter direct goed voor een finaleplaats. Kruisfinales dan wel halve finales bestaan niet in dit type van baanwielrennen dat in 1995 werd ingevoerd.

Jeffrey Hoogland. Beeld photo_news

62,4 kilometer per uur

In de finale (gemiddelde snelheid 62,4 km/u) koos coach Wolff ervoor Matthijs Büchli als afmaker in te brengen voor Hugo Haak. Die had in de boxen aan een klein knikje van zijn coach genoeg om te weten dat zijn dag erop zat. Het was een opvallende ingreep. Winnende teams, en zo voelde de nationale sprintploeg zich in de Londense middag, worden bij voorkeur niet veranderd.

Wolff deed het toch, zonder winnend resultaat ten slotte. Dan zou hij als winnende coach op de schouders zijn genomen, een hulde die de Duitser verafschuwt. Hij wijst in elk gesprek naar zijn renners. Zij zijn de mannen dan wel de vrouwen die het echte werk doen.

Het inbrengen van Büchli, een sterk nummer op de keirin, was een wissel met het oog op de Olympische Spelen van Rio, deze zomer. Daar rijden de teamsprinters op één avond drie rondes, van voorronde tot finale. Bij de WK in de Britse hoofdstad waren twee inspanningen voldoende voor een definitief resultaat. Frisheid zal straks tellen in Rio.

In de analyse van de dag bleek Hugo Haak, een reus uit Utrecht, een sterkere afmaker dan Matthijs Büchli. Het verschil tussen hun 250 meters bedroeg 0,15 seconden. Het zou het verschil tussen goud en zilver overigens niet hebben veranderd.

Beeld afp

Theo Bos

In de finale, met al zijn spanning, waren Van 't Hoenderdaal en Hoogland ook enkele honderdsten van seconden langzamer dan bij hun middaginspanning. De derde man wordt in dit alles het meest belast. Behalve krachten sparen was de opstellingswijziging van Wolff ook bedoeld om aan teambuilding te doen. Hij werkt echt met een kwartet 'jongens'. Van het viertal moeten Haak en Büchli overigens rekening houden met een late wissel voor voormalige grootheid Theo Bos.

Bos was in 2005 gangmaker in het Nederlandse team dat in Los Angeles ook de finale van de wereldtitelstrijd teamsprint bereikte. Hij was toen vergezeld van Teun Mulder en Tim Veldt. De Nederlanders moesten buigen voor de zwaar gesubsidieerde Britten onder leiding van de later in adelstand verheven Schot Chris Hoy.

De huidige Nederlandse succesploeg is met een kleine beurs vanuit de talentensector opgebouwd. Van 't Hoenderdaal is een atleet geweest, Hoogland komt uit de BMX. Zij zijn buiten discussie voor de olympische route.

De Nederlandse opmars gaat in hoog tempo. Vorig jaar werd het team van Hoogland c.s. vijfde bij de WK in Frankrijk. Voor Londen was op een duel om de derde plaats gerekend. Toen Nederland stuntte op een mooie middag in het Queen Elisabeth Olympic Park mocht het zomaar van start in de een na hoogste finale van het wielrennen: de WK-eindstrijd. In augustus wachten negen rondjes op de Olympus.

Beeld photo_news
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden