Baanwielrennen Europese Kampioenschappen

Teamsprinters de snelsten van Europa, maar de marge slinkt

De Nederlandse teamsprinters (Roy van den Berg, Harrie Lavreysen en Jeffrey Hoogland) prolongeerden bij de EK baanwielrennen in Apeldoorn het goud. Kirsten Wild werd onttroond als kampioen op het onderdeel scratch.

De Nederlandse mannen zijn Europees kampieon teamsprint: Van den Berg (achter), Lavreysen (rechtsvoor) en Hoogland (linksvoor). Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

‘Wij houden geen rekening met geen zege’, zegt Matthijs Büchli woensdagavond in Omnisport in Apeldoorn zelfverzekerd als de finale van de teamsprint op de Europese Kampioenschappen baanwielrennen nog moet beginnen. Daarin zal regerend wereldkampioen Nederland het opnemen tegen Groot-Brittannië. Drie ronden van 250 meter, af te leggen door het drietal: een starter, een versneller en een afmaker.

Büchli kan zich de bluf permitteren. De Nederlandse teamsprinters zijn al twee jaar wereldtop, met winst op de EK in Glasgow vorig jaar en op de WK’s van 2018, ook in Apeldoorn, en in 2019, in Pruszkow. In Polen deden Roy van den Berg, Harrie Lavreysen en Jeffrey Hoogland 41,9 seconden over drie ronden. Nog nooit was een team sneller geweest op een laaglandbaan.

Het lukt dan ook, deze avond. Lavreysen en Hoogland rijden een uur later triomfantelijk met het rood-wit-blauwe doek over de baan, met Van der Berg erachter, de rechtervuist omhoog. Ze poseren gedrieën trots achter de nieuwe baanfiets, die in een moment van onachtzaamheid op het dennenhout kukelt. Ze klokken af in 42.1 en daarmee zijn ze acht tienden sneller dan de Britten.

Het is niet de eerste medaille op de EK voor Nederland. Een half uur eerder grepen Shanne Braspennincx, Kyra Lamberink en Steffie van der Peet op de teamsprint het brons in een duel tegen Litouwen.

Terrein verloren

Maar na de mannenfinale is er naast de tevredenheid over het succes tegelijkertijd de vaststelling dat de marge op de concurrentie de eerste krimp vertoont. In Apeldoorn wordt vooral op de start, het domein van Van den Berg, terrein verloren. In Polen was het gat met de Britten nog bijna anderhalve seconde, die haalden in Pruszkow niet eens de strijd om de derde en vierde plek.

Ze zijn stappen aan het zetten. In navolging van de Nederlanders komen ze binnenkort met een nieuwe baanfiets op de proppen. Wellicht zijn er nog meer innovaties op komst. Büchli was het al opgevallen dat olympisch kampioen Jason Kenny zonder banden over zijn schoenen rijdt – het zou weer wat aan luchtweerstand schelen.

Dus weten de wereldkampioenen dat het weer harder zal moeten met de Olympische Spelen in Tokio in aantocht. Wat het nog meer tot een strijd op het scherp van de snede maakt, is de onderlinge competitie. Op EK’s en WK’s mogen vier teamsprinters worden ingezet, in Japan is er plek voor drie. Naast de vier die actief zijn in Omnisport azen ook Nils van ’t Hoenderdaal als starter en Sam Ligtlee op plek twee of drie op deelname.

Het draait om details. Harrie Lavreysen werkte aan zijn houding op de nieuwe fiets. Hij houdt de ellebogen bijvoorbeeld een centimetertje of wat meer naar binnen. Hoogland zocht het meer in het hoofd. Hij nam zijn toevlucht tot een mental coach. Het moest maar eens gedaan zijn met de luchthartigheid waarmee hij over fouten in de wedstrijden heenstapte.

Krachthonk

Het draait ook om meer dan details. Büchli trainde zich afgelopen zomer suf in het krachthonk. Hij is vijf kilo aangekomen, 4 kilo spierweefsel, 1 kilo vet. Het was een rigoureuze keuze in een poging om zijn plek als afmaker veilig te stellen. Op die positie wil hij zich bewijzen om zich te verzekeren van de reis naar Tokio, volgende zomer.

Starter Van den Berg viel in gewicht juist af, de afgelopen jaren: van ruim honderd naar iets minder dan 90 kilo. Het is naar eigen zeggen nauwelijks ten koste gegaan van de kracht.

Het vertrouwen bij de kersverse Europese titelhouders is op peil gebleven. Van den Berg zegt woensdagavond dat hij weliswaar wat moeite had om het startblok op tijd te verlaten, maar dat hij in staat was de twee na hem ‘superhard’ af te zetten, zodat die ‘goed konden door boren’. Hij wijst op de tijd die Hoogland in zijn ronde reed: 12.5. ‘Dat is nog maar een tipje wat we gaan zien.’ Hoogland ziet het als een voordeel dat de Britten dichterbij raken. ‘Ik vond het fijn om te zien dat ze in orde beginnen te komen. We mogen niet lui worden.’ Van den Berg: ‘Het is wel lekker, een beetje druk erop.’

Kirsten Wild

Kirsten Wild is al net zo’n zwaargewicht als de teamsprinters in Omnisport, zij het in figuurlijke zin. In 2018 raapte ze als koningin van Apeldoorn hier drie wereldtitels op, in Polen bleef het bij twee. Op de scratch, 40 ronden om het hardst, lukt het deze woensdag niet. Ze wordt zevende, naar eigen zeggen omdat ze te laat reageerde op een uitval van de Britse Emily Nelson. Het was de manoeuvre die ze zelf had willen maken. Ook voor haar geldt: toch maar in de gaten houden, die Britten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden