Te serieus om er een show van te maken

Zijn dochters durfden vaak hun achternaam niet te noemen, maar volgens vader Roelof Luinge hebben zij zich nooit hoeven te schamen....

Over de vraag hoe het kan dat een fan in het bezit is van zijn privénummer, maakt de 48-jarige scheidsrechter zich al lang niet meer druk. 'Eentje riep: goh, we hebben ook weleens Witschge gebeld, maar die had al binnen een halve dag een ander telefoonnummer.

'Ik hoef geen ander nummer, sta ze gewoon fatsoenlijk te woord. En supporters waarderen dat. Roepen ze door de telefoon: ik zit altijd in dat vak, zwaai je de volgende keer even. Of ik dat doe? Ach, waarom ook niet.'

Nóg wonderljker: Midden-Noord, de beruchte fanside van ADO Den Haag, zong vorig seizoen herhaaldelijk 'Luinge, Luinge, we worden kampioen' als hij op bezoek was. 'Dat heeft echt niets te maken met beslissingen die ik in hun voordeel zou hebben genomen. Ze mogen mij daar gewoon graag. Echt waar.'

Het beeld contrasteert hevig met de heersende opinie over de arbiter, die vaak irritatie en soms zelfs blinde woede weet op te roepen. Omstreden, arrogant, ijdel; hij kent de vooroordelen. Een enkeling meent zelfs dat hij een show opvoert, zoals PSV-trainer Hiddink vorig seizoen, toen zijn ploeg een strafschop werd onthouden tegen Willem II.

'Dat is flauwekul. Ik maak er nooit een show van, ben juist serieus. Maar hij had gelijk, Kezman had een penalty horen te krijgen. En als ik dat 's avonds op de bank terugzie, baal ik als een stekker. Dan voel ik me echt niet prettig.

'Ik fluit nu twintig jaar in het betaald voetbal, bijna zeshonderd wedstrijden. Natuurlijk zit daar weleens een misser bij. Maar ik weet dat ik alles voor m'n vak doe, m'n wedstrijden terugzie en probeer te leren van mijn fouten. Ik ben altijd kritisch op mezelf.

'Toen ik als 28-jarige in het betaald voetbal kwam, ben ik mentale trainingen gaan volgen. Daardoor heb ik nooit last gehad van stress. Als de kritiek op mij te'heavy' werd, kon ik daar goed mee omgaan. De KNVB heeft me ook altijd gesteund, waardoor ik nooit heb overwogen te stoppen. Ik geniet nog steeds.'

Met groot plezier geeft hij lezingen, dertig à veertig per jaar. 'Ik ben een echte entertainer, maar weet het op een leuke manier te brengen. Dan vertel ik eerst vijfkwartier over mijn carrière en na de pauze kunnen ze vragen stellen. Na afloop hoor ik in 99 procent van de gevallen: hiervóór keek ik heel anders tegen u aan, maar nu ben ik echt fan van u.'

Zijn dochters - nu 21 en 23 jaar - hoorden op het schoolplein andere verhalen. Als de tv-verslaggever de avond ervoor hadgezegd dat Luinge bloemkolen in z'n ogen had, werden zij daar de volgende dag mee gepest. 'Ze durfden niet eens hun achternaam te noemen. Dat is nu gelukkig over. Want ook zij weten dat deze scheidsrechter niet zo erg is. Iksta niet voor niets op de elitelijst'

Deze zomer is hij opnieuw naar Turkije geweest, voor de derde keer op rij. Uitrusten en even niet aan voetbal denken. Om bij terugkomst de sportschool in te duiken. 'Ik doe sinds twee jaar aan 'spinning', dat is fietsen op muziek. Tempoversnellingen, sprinten, noem maar op. In vijftig minuten verbrand ik ongeveer 900 à 1000 calorieën. Ik doe het twee keer per week en ben liefst zeven kilo afgevallen.'

Zijn goede voornemen voor dit seizoen? 'Zo weinig mogelijk missers maken. In een schriftje houd ik al dertig jaar - dat is inclusief mijn amateurtijd - al mijn wedstrijden bij. Alleen de uitslagen. Wat moet ik er nog meer inzetten? Dat ik tien rode kaarten heb gegeven?'

Hij kijkt liever naar zijn sterke kanten. 'Een goede scheidsrechter heeft persoonlijkheid, lef en overwicht. Dat is bij mij goed in balans. Ik ben eerlijk, duidelijk en hou van discipline. Spreekkoren doen mij niet zoveel. De ene keer zingen ze je toe, dan weer word je uitgefloten. Ik heb de boel één keer stilgelegd, toen het publiek al na acht minuten sisgeluiden begon te maken. Razend was ik.

'Dat heeft een achtergrond. Zeven jaar geleden floot ik de slechtste wedstrijd uit mijn carrière, een interland tussen Polen en Italië. Overdag hadden we wat vrije uurtjes en toen ben ik naar kamp Auschwitz-Birkenau geweest. Wat ik daar zag heeft mij zo diep geraakt dat ik even jankend op mijn hotelkamer heb gezeten.

Toen ik daar in die gaskamers stond, had dat zo'n impact op mij. Die kleine hokjes, de kammen, het haar. Dat was zó confronterend. Ik was er helemaal stuk van.

'De eerste helft van die wedstrijd had ik m'n hoofd er gewoon niet bij. De UEFA-waarnemer vroeg mij in de rust: meneer Luinge, wat mankeert u? Ik zei: ik heb nog steeds die beelden van Auschwitz in mijn hoofd. Die moet je proberen te vergeten, zei hij. Loslaten, nu die wedstrijd. De tweede helft ging niet veel beter, maar de waarnemer heeft me gespaard in zijn beoordeling. Gelukkig maar.'

Sinds hij is verhuisd van Groningen naar Bussum reist zijn vrouw steevast met hem mee naar wedstrijden. 'Op de heenweg zeg ik niet zo veel, ben ik met de wedstrijd bezig. Maar als we terugrijden praten we gezellig bij. En dan trekken we bij thuiskomst gezellig een flesje wijn open. Als de telefoon dan gaat, schakel ik 'm gewoon uit. Die supporter die mij wil spreken, kan dat de volgende ochtend ook nog wel.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden