Column Willem Vissers

Talenten als Ihatarren maken van Oranje een speeltuin van voetbalvreugde

Mo in Oranje. Calvin in Oranje. Het Nederlands elftal is straks een speeltuin van voetbalvreugde. Tikken, kaatsen, combineren. Buitenkantje schoen. Wreef. Dribbel. Overstapje, schot, doelpunt.

De gouden glimlach van voetballende jongens. De diversiteit van de Nederlandse maatschappij als veelkleurig dansfeest op internationale podia. De toekomst kleurt oranje.

Goed: nationalisme in landenvoetbal is wat gekunsteld, door het leger van spelers met een dubbele nationaliteit of omdat velen de wereldburger als norm zien. Maar als toch een keuze moet vallen om sportcompetities te kunnen houden, is het prettig voor een bondscoach dat een heerlijk talent als Mohamed Ihattaren voor Nederland kiest, terwijl ook vaderland Marokko naar zijn linkervoet dong.

Wat dan ook precies de reden is voor zijn keuze, doet er niet meer toe. Hij heeft alle jeugdteams van Oranje doorlopen. Hij zal meer perspectief zien met Nederland. Zijn familie staat achter hem. Hij is bij PSV ploeggenoot van mentor Ibrahim Afellay, die rond 2011 een van de beste internationals was. Het zou in elk geval mooi zijn als ook andere Marokkaanse Nederlanders voor hem blijven juichen, zoals wij klappen voor Hakim Ziyech, die voor Marokko koos.

Zondag maakte de KNVB de keuze met zichtbare vreugde bekend en meteen begon het virtuele zoeken naar een plek in het al tamelijk rijke elftal, al beleeft Ihatarren een terugval bij PSV.

Mag het, als jongen van 17 in een zwalkend elftal, waar een paar van de ‘cowboys’ voorin geblesseerd zijn. Waar trainer Mark van Bommel in zijn moeilijkste fase als trainer zit en het ook niet meer zo lijkt te weten. Waar Denzel Dumfries met oorspronkelijke woede na weer een wanprestatie, nu bij Sparta, aantoonde de ware aanvoerder van het elftal te zijn, ondanks het aanwijzen door de trainer van Pablo Rosario.

Zo snel gaat dat in voetbal. PSV was een paar weken geleden de ronkende aanvalsmachine en is nu ontmanteld, mede door blessures. Voetbal is een kwestie van dagelijks vers nieuws, ouderwetsheid en moderniteit ineen. De autoriteit van de wat oudere witte man mag onder druk staan in de maatschappij, hij laat zich niet zomaar wegjagen, zeker niet als hij Dick Advocaat heet. Gewoon, omdat Feyenoord hem weer een baan geeft als bezweerder van een crisis. Omdat hij verslaafd is.

Elke dag kan alles anders zijn, maar wat ook gebeurt met Advocaat of Van Bommel, Oranje zit geramd. Ihattaren kan volgens bondscoach Ronald Koeman op rechts of op 10 spelen. Dat zijn plekken waar ook de voor het eerst geselecteerde Calvin Stengs voetbalt. En wacht eens: Donny van de Beek is ook een 10. Sterker, hij heeft dat met Ajax op het allerhoogste clubniveau al bewezen, terwijl hij in Oranje nog niet eens echt is doorgebroken.

Stefan de Vrij leidt de defensie van Inter soeverein, terwijl hij bij Oranje reserve is door Matthijs de Ligt en Virgil van Dijk. En dan zijn daar Frenkie de Jong, Memphis Depay, Gini Wijnaldum. Dan is Donyell Malen net gearriveerd en komt Myron Boadu straks het spitsenfront versterken. 

Het blijft regenen op de kort geleden nog gortdroge voetbalweide. Zalige zomers breken aan. Koester de voorpret. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden