Superspanning met Sven

Er was maar één man die zaterdag de 5 kilometer kon winnen, Sven Kramer. De afgelopen vier jaren wist alleen Enrico Fabris hem een keer te verslaan....

Met deze voorgeschiedenis leek de uitslag voorspelbaar en toch was dat helemaal niet zo.

De spanning was dermate opgevoerd dat veel mensen dachten dat hij eraan onderdoor zou gaan. Als een van zijn trainers werd ik daarin meegetrokken, of ik nu wilde of niet. Het hele voorseizoen was een gevecht. Sven wilde zijn tegenstanders geen hoop geven door tegen een nederlaag aan te lopen. Daardoor moest hij met name bij de World Cup in Heerenveen in een reservetank duiken, waarop hij graag zuinig wilde zijn. Die versnelling in een verloren positie tekende de wilskracht in het destijds grieperige lijf.

Eenmaal in Vancouver veranderde Sven. Hij kreeg ‘focus’. Een toestand waarbij de wedstrijd centraal komt te staan. Hij oogde ontspannen en rustig, was tevreden over de voorbereiding. Een trainingswedstrijd over drie kilometer, precies een week voor het uur U, verliep uitstekend met een persoonlijk record.

Daarna werd de spanning dagelijks groter. Als er een spanningsmeter zou zijn, was die in elk geval flink uitgeslagen. De loting was ongunstig en bracht Kramer in rit elf tegen Shani Davis en vóór alle concurrenten. Shani, de topfavoriet op de middenafstanden, toonde zich een Sven-fan.

‘Dit is jouw afstand, just win it’, voegde hij Sven toe. In de race startte hij bewust snel om Sven nog enigszins te helpen. Een mooi gebaar. De afloop is bekend. Heel Nederland heeft meegekeken en de spanning meebeleefd. Journalisten hebben zich de blaren op de vingers getypt, om het hele verhaal te vertellen. Dat hoef ik hier niet te herhalen.

In al die gekte die een olympisch kampioen ten deel valt, werd mijn taak die van lijfwacht. Ik slofte wat achter de man aan, die ik als kind leerde kennen, een druk jongetje met veel te veel energie en daardoor een last voor zijn ouders.

Door de jaren heen zag ik zijn persoonlijkheid groeien en nu, in alle hype rond zijn persoon, vind ik het intens mooi dat hij zijn grote droom heeft waargemaakt. Ik zie ook de keerzijde die een sterrenstatus met zich mee brengt. De belhamel van weleer die door zijn omgeving geleefd gaat worden.

Dit is echter niet het moment voor problemen. Leuker is het te zien hoe hij in de catacomben van het ijsstadion een filmpje op zijn telefoon aan Johan Olav Koss laat zien, als die hem feliciteert. Dat filmpje bevat de gouden 5 kilometer van Koss in Hamar. Dat heeft Sven ter inspiratie de afgelopen maanden talloze keren afgedraaid. De stoere Noor kleurt bij zoveel eer.

Later in het ‘Hollandse Huldigingen Huis’ (HHH) gaat Sven met superartiest Marco Borsato op de foto. Eigenlijk gaat daar Marco met Sven op de foto. Later als Sven het HHH op verantwoorde wijze heeft verlaten, is er voor mij even tijd voor een biertje. Samen met de rest van de dag laat ik dat even bezinken.

Wat een dag, wat een uitvloeisel van een jaar lang in een rollercoaster van spanning zitten. Het is pas deel één van de olympische missie. Ergens op de dag, als we even helemaal alleen zijn, zie ik in die reebruine ogen dat ik dat niet eens tegen hem hoef te zeggen. Op naar de 1500 meter!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden