ColumnWillem Vissers

Superblije vrouwen maken de sportdag tot een vreugdevuur

Wat is mooier om te zien dan een groep blije vrouwen? Juist, een groep superblije vrouwen. De overtreffende trap van geluk scheen van de gezichten na het eerste door Nederland behaalde wereldkampioenschap handbal.

Wat een finale. Sport van eensgezindheid, van geloof in elkaar. Een parade van paardenstaarten, als vlagvertoon door de zaal wapperend. Kampioen Nederland zwengelde de zin in sport aan. Dat snelle spel. Bal van hand tot hand, vlug naar voren. Tsak, tsak. Snel. Sneller. Gooi. Gooi dan.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder vindt u de door Blendle ingesproken versie.

De gebeitelde lach. Genietend van het volkslied, ook voor de wedstrijd. De fijne glimlach, al die tekenen van zelfvertrouwen. Dik achterstaan, terugkomen, een ruime voorsprong nemen, de marge inleveren, gelijkstaan in de laatste minuut met Spanje in de aanval. En dan in de slotseconden optimaal profiteren van een nieuwe regel, de rode kaart voor Spanje en de strafworp van zeven meter.

Spannend, ongelooflijk spannend. En dan is daar uitblinker Lois Abbingh, ijzig kalm voor de catharsis van alles ontwapenende vreugde. 30-29. Afgelopen. ‘Daar moet op gedronken worden’, zingen de kampioenen voordat ze de medailles krijgen. Ze spotten met de regel dat Nederland meer finales verliest dan goed is voor het nationale sporthart.

Mooie ploeg, ook omdat ze de totale aanval kiezen. De dans van Estavana Polman tussen de linies door, haar werpkracht, net als die van topschutter Abbingh. De reddingen van Tess Wester. Daar komt Cabral op haar af, in de slotfase. Wester springt, de bal komt op haar hoog geheven hand. Ze schreeuwt, zoals ze dat telkens doet bij een belangrijke redding. Krijgt ze een bal keihard op haar hoofd, blijft ze even liggen. Staat ze toch weer op.

Handbal is geen sport van zachte eitjes. De spanning zit ook in het springerige haar van coach Emmanuel Mayonnade, de Fransman met zijn charmante Engels. Dicht bij de sport is de kijker tijdens de time-outs, als hij razendsnel tactiek uitlegt, met hulp van een wit bord. Toen hij net was begonnen als bondscoach stelde hij voor de medailles te gaan. Na een paar dagen training veranderde hij van mening: goud kon het zijn.

De sportploeg van het jaar, zonder onderscheiding deze week bij het gala door een weeffout in het keuzesysteem, zou te blij zijn geweest na nipte zeges op Noorwegen en Rusland, en na de ontsnapping in de tussenronde. Maar de ervaring in finales woog vermoedelijk zwaarder. Beklijvend was ook de afwisseling van het veld in Japan en de studio van Ziggo. ‘Analist’ Rafael van der Vaart zat daar een beetje verliefd te wezen op zijn vriendin Estavana. Met een handbal gooide hij een glas water op tafel omver en tilde hij een handbalmeisje op de eerste rij op.

Het was een overstroming van blijheid en geluk. Dat was al zo met al die filmpjes tijdens het toernooi, met vals gezang van blije vrouwen. ‘We gaan nog niet naar huis’. Ze waren bijna altijd blij, ook omdat het meezat, toen Nederland in de tussenronde na twee nederlagen afhankelijk was van andere resultaten. Want een vreemd toernooi was het: drie keer verliezen en wereldkampioen.

Maar die superblije vrouwen maakten de sportdag tot een vreugdevuur.

De handbalwereldtitel is mede te danken aan de ijzersterk rechterarm van sterspeler Lois Abbingh (27). Zondag maakte ze de beslissende strafworp in de slotseconden. We spraken haar voor de halve finale tegen Rusland die Nederland vrijdag won.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden