Analyse De aanval van Steven Kruijswijk

Steven Kruijswijk probeerde het onmogelijke, maar kwam net tekort: 'Het was mooi, maar pijnlijk'

Op 72 kilometer van de finish op Alped’Huez sluipt Steven Kruijswijk weg. Zijn voorsprong groeit tot 6 minuten. Toch wordt hij achterhaald. ‘Het was het proberen waard.’

Steven Kruijswijk: 'Je kunt wel drie weken verdedigend rijden, maar daar is ook niets aan'. Beeld Klaas Jan van der Weij/de Volkskrant

Steven Kruijswijk leunt tegen een rode auto van de organisatie. Zoutresten plakken aan zijn broek. De verzorger poets zijn gezicht. ‘Kan het al?’, vraagt de verslaggever van de NOS. Kruijswijk knikt. ‘Begin maar.’

Met logisch nadenken heeft een topsporter nog nooit een grote prestatie geleverd. Wie wil winnen, moet verrassen. Gerrie Knetemann bedacht er ooit een uitdrukking voor: de dood of de gladiolen.

En dus besluit Steven Kruijswijk, geboren in Nuenen, woonachtig in Monaco, in de twaalfde etappe naar de Alpe d’Huez, op 72 kilometer van de eindstreep, weg te rijden uit de kopgroep. Of beter gezegd: hij sluipt weg. Pedaaltrap voor pedaaltrap. Ongezien bijna.

Historie schrijven

Het kan helemaal niet wat hij doet. Maar Kruijswijk wil historie schrijven. Net als twee jaar terug, toen hij op het punt stond de Giro d’Italia te winnen. Er werden al busreizen georganiseerd vanuit Nuenen naar Turijn. Verslaggevers stonden in de rij bij de fietshandel van Sjef Kisters, waar Kruijswijk zijn eerste fietsje kocht. En café De Stam serveerde roze drankjes boswandeling met bessenjenever.

Maar toen kwam die val tegen de sneeuwrand na een stuurfout en was de roze droom voor Kruijswijk voorbij. Een jaar later won Tom Dumoulin de Giro wel. ‘Natuurlijk gunde ik Tom die zege, want hij had het echt verdiend’, zei Kruijswijk in een interview met wielerblad Sport Special, in aanloop naar de Tour. ‘Maar bij mij overheerste ook het gevoel: dat had ik vorig jaar kunnen zijn. Zeker nadat ik merkte wat het allemaal losmaakte in het land.’

Nadat het ergste verdriet was weggeëbd, besloot hij het positieve uit zijn val, het dieptepunt in zijn carrière, te halen: hij was er wel mooi in geslaagd om zich te meten met de allerbesten van zijn metier. Hij mocht dan niet van het kaliber Chris Froome of Tom Dumoulin zijn, hij had die drie weken van allemaal de beste benen gehad.

Virtueel geletruidrager

Met diezelfde benen breidt Kruijswijk op weg naar de beroemde Alpe d’Huez stukje bij beetje zijn voorsprong uit. 1 minuut wordt 2 minuten. 2 minuten wordt 3 minuten. En op het hoogtepunt van zijn vlucht bedraagt zijn voorsprong meer dan 6 minuten. Een sensatie lonkt: hij is virtueel geletruidrager.

Een vooraf uitgestippeld masterplan is het niet. ‘Als Steven het had gehaald, hadden we het uiteraard wel zo uitgelegd’, lacht Robert Gesink na afloop. Hij wist wel dat zijn slaapmaatje, bij de start in Bourg-Saint-Maurice Les Arcs zesde in het algemeen klassement, ‘snode plannen’ had. ‘Deze man is in orde, dag mag duidelijk zijn.’

Hij heeft Primoz Roglic, een mega-talent uit Slovenië, meegekregen als luxe-knecht. Ook Robert Gesink, voorheen kopman, stelt zich dienstbaar op: hij zet zijn plannen om een rit te winnen in de Tour, voorlopig op de achtergrond. Kruijswijk heeft voor zichzelf de Tour ingedeeld in drie blokken. Week 1: overleven. Week 2: een plek in de top-10 veroveren. Week 3: een aanval op de gele trui doen.

Geen weg terug

Aan de voet van de Alpe d’Huez is zijn voorsprong geslonken naar 4 minuten. Zweet druppelt op zijn stuur, zijn benen staan in brand. Achter hem is de aanval ingezet. ‘Maar ik wist ook: er is geen weg meer terug.’ Eigenlijk kan hij niet meer, maar op de flanken van de Alpe d’Huez staan een half miljoen mensen, waarvan een groot gedeelte Nederlanders. ‘Ik hoopte dat ik daar nieuwe kracht uit zou putten.’

Op de berg is het een ‘gekkenhuis’. Supporters steken vuurwerk af, fans schreeuwen zijn naam. Hij weet dan al dat zijn poging waarschijnlijk gaat stranden. Op 3,5 kilometer kijkt hij achterom. Daar komt Froome aanrijden, met zijn lichte verzet. Hij weet: dit was het. Niet de gladiolen, maar de dood.

Hoewel: normaliter vallen renners ver terug na zo’n poging, maar Kruijswijk heeft het algemeen klassement in zijn hoofd en wil niet te ver terugvallen. Op karakter volbrengt hij de laatste kilometers en komt als tiende over de finish. Daar wordt hij van zijn fiets getild en tegen de rode auto van de organisatie gezet. Daar wachten verslaggevers op zijn eerste reactie.

Het proberen waard

Ergens onderweg moet hij al vrede hebben gesloten met het stranden van zijn poging, want Kruijswijk is opvallend nuchter na afloop. ‘Je kunt wel drie weken verdedigend gaan rijden, maar daar is ook niets aan. Het was het proberen waard. Maar ik kon gewoon niet harder.’

De NOS-verslaggever bedankt hem voor de mooie dag. ‘Mensen thuis zullen hebben genoten van je.’ Kruijswijk perst er een lachje uit, voordat hij naar de dopingcontrole wordt geleid. ‘Het was mooi’, zegt hij. ‘Mooi, maar pijnlijk.’

Voor de liefhebber én de leek: alles wat u over de Tour moet weten.

Welke etappe wordt wanneer gereden? Hoe zijn de ploegen samengesteld? Alle informatie over de Tour de France van 2018 vindt u hier bij elkaar.

Weet u helemaal niets van wielrennen, maar wilt u toch weten waar het nou toch steeds over gaat? De antwoorden op alle vragen die u nooit durfde te stellen vindt u hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.