Stelling Dopingcontroles zijn de redding van de Tour

Elke week schrijven Amanda Kluveld en Oscar van den Boogaard een reactie op een actuele stelling...

Voor helden moeten andere regels gelden

De Tour de France is een wijn. Er zijn goede en slechte jaren. Soms overheerst het zuur, soms het zoet, soms de kater, soms de roes. Het is de smaak van het leven zelf die wordt geproefd.

De Tour verloopt volgens het universele patroon van de heldenreis zoals die ooit is beschreven door Joseph Campbell. De held moet bergen en dalen bedwingen, twijfels overwinnen, pijnen doorstaan, duizend doden sterven om uiteindelijk spirituele verlichting en triomf te beleven.

Een kenmerk van heldenreizen is dat de held hulp krijgt, meestal van bovennatuurlijke aard. Sommige helden dronken het bloed van een draak, anderen hadden hulp van de goden, weer anderen waren afhankelijk van wondersloffen, een amulet, een bijzonder wapen of een cape die onzichtbaar maakt.

Niemand zegt dat al die in de wereldliteratuur bezongen helden niets voorstellen omdat ze geholpen werden. Een held is nu eenmaal anders dan een gewone sterveling en voor hem gelden er dus andere regels.

De sponsors van de Tour de France houden daar geen rekening mee. De Rabobankploeg ontsloeg Michael Rasmussen omdat hij dacht in Mexico te zijn terwijl hij in Italië was. Dat kan iedere held onder invloed van betoverd drakenbloed gebeuren. Maar dat gaat het begrip van de Rabobank te boven. Dat krijg je als je alleen maar in reclametaal en de kernwoorden imago, betrouwbaarheid en onkreukbaarheid denkt. Dan geloof je dat de Tour gebaat is bij waterdichte dopingcontroles.

Terwijl dat niet zo is. Er moeten controles zijn om wat hindernissen voor de helden in te bouwen, maar niet te veel. Overregulering verjaagt de bonte karavaan uit ons leven.

De grootste winnaars van de Tour gebruikten middelen die thans verboden zijn. Niemand weet zeker of Maurice Garin, de winnaar van de eerste Tour in 1903, het hele parcours heeft gereden. Het controlesysteem was niet geavanceerd genoeg om dat te kunnen vaststellen.

Het maakt Garin niet minder aantrekkelijk als held. Tijdens de tweede Tour werd hij met de dood bedreigd. Het publiek vond dat de renners voor overlast zorgden omdat er toen ook ’s nachts gekoerst werd. Garin liet zich niet intimideren en riep ‘Ik ga door tot Parijs en zal winnen, tenzij ik vermoord word’.

Zo begin je een heldenreis. Zo vier je het leven. Onze coöperatieve boerenleenbank viert slechts het eigen benepen gelijk. Op rekening van onze helden. De Tour heeft dit jaar een laffe afdronk.

Amanda Kluveld

Sta doping toe en gun puristen een light-Tour

‘Er is geen mooiere sport denkbaar,’ hoorde ik een Belgische commentator met tranen in zijn ogen beweren. ‘Kent u iets heroïscher dan de strijd van man tegen man, man tegen peloton, man tegen geschiedenis, man tegen lekke band, man tegen kassei, man tegen helling, man tegen weer en wind? Elke wielerwedstrijd, van de nietigste kermiskoers tot de Ronde van Frankrijk, is een gebalde samenvatting van het leven zoals het is.’

Inderdaad, net als het leven uitpuilt van bedrog, doet de koers dat ook. Toeschouwers voelen zich belazerd, ze hebben gejuicht voor winnaars die ordinaire bedriegers bleken te zijn. Ze denken voortaan aan bedrog bij elke demarrage en elke grote overwinning. Televisiestations en kranten reageren verongelijkt. Al die verslaggevers, cameramannen en fotografen hebben dagelijks keihard gewerkt om de Tour op een volledige en correcte manier in beeld te brengen – en nu dit. En niet te vergeten al die eerlijke renners die puur natuur de Tour proberen uit te rijden. Wij zijn allemaal slachtoffers en de dopinggebruikers zijn de gruwelijke daders.

Een waarheidstribunaal moet er komen, roept de baas van het antidopingagentschap. Een commissie voor waarheid en verzoening, zoals vroeger in Zuid-Afrika. Maar wie moet dat organiseren? Wie speelt Desmund Tutu? Wat is trouwens een zuivere sport? Een zuiver mens? Wat is waarheid?

Doping is van alle tijden. Griekse lopers dronken bloed van haasjes om tijdens de Spelen sneller te kunnen lopen. Het gerucht dat Vinokoerov een transfusie met het bloed van zijn vader kreeg, klinkt zo natuurlijk als bronwater. Het blijft in de familie.

Iedereen in de vernieling rijden met een bovenmenselijke prestatie, dat zien de kijkers graag. Maar het kan eigenlijk niet. Zolang renners onmenselijke prestaties moeten leveren, zal de Tour niet dopingvrij zijn. Het is niet om aan te zien: renners die even snel bergopwaarts spurten als naar beneden. ‘Zuivere’ rijders leveren minder spektakel. Misschien moeten wij minder willen.

Zonder dopingcontroles waren er ook geen problemen bij de Tour. Er werd sneller gereden, en de winnaar zou de man zijn die de meeste doping had gebruikt zonder er aan te zijn bezweken. Hij zou het toonbeeld zijn van wilskracht en talent. Niet aan doping zou nog aandacht worden besteed, maar aan de beste prestaties. Daarnaast moet een ‘groene’ Tour worden georganiseerd. Maar dan wel met een light-programma. Speciaal voor puristen en stropers die graag in strenge boswachters veranderen.

Oscar van den Boogaard

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden