Steenbergen pakt bij terugkeer meteen de beker

Met een opvallend klein team en veel vuur heeft VC Sneek de bekerfinale gewonnen van Sliedrecht Sport. Het is een tastbaar maar verwarrend resultaat voor scheidend international Quinta Steenbergen.

Quinta Steenbergen springt, smasht en scoort voor VC Sneek Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Drie camerateams, een radioverslaggever en een interviewer via de telefoon; volleybalinternational Quinta Steenbergen zou weten dat zij, met haar olympische antecedenten, in Nederland een belangrijke wedstrijd speelt. Steenbergen (31) kon deze zondag met een brede lach haar mediarol spelen. Haar team, VC Sneek, veroverde in Zwolle de nationale beker.

Het spel in de finale tegen Sliedrecht Sport (30-28, 22-25, 25-13 en 25-23) was niet van het hoogste niveau, maar Steenbergen wilde er wel even op wijzen dat haar eigen teamgenoten deze dag naar hun hoogste level hadden gereikt. De servicedruk was opmerkelijk; zelfs de beslissende factor. Nog mooier was dat Sneek, ooit het grote team van Henriëtte Weersing, Marjolein de Jong en Erna Brinkman, overeind bleef met een passlijn van 1 meter 73 gemiddeld.

Naar libero Janieke Popma (1.70) en de passerlopers Roos van Wijnen (1.75) en Hester Jasper (1.76) wees Steenbergen (1.89) met zeker enthousiasme. Dat zulke kleine vrouwen zo hoog kunnen springen en zoveel vuur in hun spel leggen. Respect heet dat dan. Bij Jasper paste nog een compliment van de routinier. De Friezin met het helblonde haar is pas 15 jaar oud. 'Hester speelde hier de sterren van de hemel. Wat een ongelooflijk talent. Die gaat meedoen aan het EK onder 18. Zo ver is ze al.'

Steenbergen heeft het zelf nooit van haar grote talent moeten hebben. Ze is de harde werkster die er altijd stond als een coach beroep op haar deed. In de nationale ploeg was ze bij de Olympische Spelen van Rio, het eindelijk bereikte walhalla, de derde middenspeelster: na Robin de Kruijf en Yvonne Beliën. Bij twijfel werd zij naar het net geroepen.

Bij VC Sneek behoort de vrouw met de lange armen een grotere rol te spelen, maar de bekerfinale was niet de grote Quinta Steenbergen-show. Ze verklaarde dat uit de afstemming die er nu eenmaal moet bestaan in een team. Bij de nationale ploeg weten speelsters elkaar blindelings te vinden. Bij landskampioen Sneek, een jong en deels verbouwd team, is het zoeken naar de verbinding met de zondag uiterst stabiele spelverdeler Nienke Tromp.

De omloopbal kwam er sporadisch uit. Bij 22-21 in de beslissende vierde set lukte hij voor de vijfde keer. 'Maar daarna serveer ik in het net voor 23-22', zo was Steenbergen kritisch op zichzelf. Ze is sinds het najaar verbonden met de Friese vereniging. Ze ging erheen om voeling te houden met de sport in een soort van semi-sabbatical.

Ze mag twee van de vijf trainingen van coach Petra Groenland laten schieten. Om Groenland, met wie ze in Amstelveen werkte, is ze naar Friesland gekomen. Ze kent de Afsluitdijk intussen als geen ander.

Orion verrast

De bekerfinale bij de mannen is zondag gewonnen door een verrassend Orion en niet door favoriet Dynamo. Orion won in vier sets: 3-1. De setstanden waren 25-23, 28-26, 19-25 en 25-20. In de eerste set begon Dynamo aan de winnende hand, maar Orion kwam terug en boog een achterstand van 22-19 om in setwinst. De ploeg uit Doetinchem troefde Dynamo ook in de tweede set af met 28-26. Dynamo krabbelde iets terug door de derde set te winnen, maar slaagde er niet in de leiding terug te nemen over de wedstrijd. 'We hebben ze tactisch kapot gespeeld', zei Pim Kamps, aanvoerder van Orion, tegen de NOS. 'We zijn zo ongelofelijk goed als het spannend wordt. We waren net wat slagvaardiger. Dit is zo ontzettend gaaf. Het is de mooiste prijs van allemaal.'

Steenbergen zegt op deze manier aan maximaal twee uur training per dag te komen. Dat is te weinig, zegt zij streng, om internationaal mee te kunnen doen. Als een volleybalster beter wilt worden, moet zij vier, vijf uur per dag in de zaal staan. Dat is de buitenlandse standaard.

Dat kan in Nederland niet meer, zo is haar waarneming na de terugkeer van zes jaren buitenlands verblijf. Ze is zich bij haar trektocht door het land rot geschrokken. 'Het is in Nederland niet professioneel meer. Sneek en Sliedrecht doen dat nog een beetje. En dan heb je het wel gehad in ons land. In mijn tijd bij AMVJ waren er veel meer clubs die veel uren maakten en niveau toonden. Je had Longa en Pollux in het oosten. AMVJ en Martinus. Ik begrijp waarom speelsters tegenwoordig naar het buitenland uitwijken. Als je beter wilt worden tenminste.'

Zelf is ze niet meer gericht op een buitenlands avontuur. Steenbergen keerde uit Tsjechië, waar ze met Prostajov kampioen werd, terug naar Noord-Holland, haar thuisprovincie, om over haar maatschappelijke toekomst na te denken. Ze moest haar registratie (BIG) als verpleegkundige opnieuw halen. Ze had het diploma onvoldoende gepraktiseerd.

Quinta Steenbergen in actie. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Haar terugkeer in maatschappelijke kring ging vlot. Steenbergen heeft bij het ziekenhuis van Alkmaar (MCA) zelfs een vaste baan aangeboden gekregen. 'Ik kan op 1 maart beginnen', zegt ze op de vloer van Landstede te Zwolle waar een hete middag volleybal aan het aflopen is. Deze week krijgt ze haar arbeidsvoorwaarden te horen. Ze houdt een slag om de arm. Ze zou bijvoorbeeld wel parttime willen werken, zo moet je uit haar woorden proeven. Want met de nationale ploeg, die half april weer zal verzamelen, is ze nog niet helemaal klaar. Ze zou het een en ander nog willen combineren.

'Bij het nationale team ligt mijn hart', zegt Steenbergen. Ze zegt zich nog steeds in staat te voelen om op dat hoge niveau mee te doen. Uit zichzelf plaatsmaken, dat is aan haar niet besteed. Ze wil 'eruit' gespeeld worden, door aandringende talenten. Zo hoort het te gaan.

Bij VC Sneek beleeft ze nog verwarrende dagen. Ze staat na afloop trots met haar beker te zwaaien. Zomaar al iets tastbaars overgehouden aan een tussendoortje. Quinta Steenbergen, zelf een geboren West-Friezin, had er geen rekening mee gehouden.

Ze zegt in Zwolle tegen haar moeder dat ze eerst even de interviews wil doen, voor zij met haar kan praten. De professional in haar leeft nog. 'Maar ik wil je alleen maar feliciteren', zegt moederlief. Dan volgt een omhelzing. Je ouders op de speelvloer van een grote wedstrijd; ook dat is Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden