NieuwsBaanwielrennen

Sprintkanon Lavreysen is onklopbaar en voltooit hattrick in Berlijn

‘Gestoord', noemt hij zelf het succes. Liefst drie titels heeft Harrie Lavreysen veroverd op de WK baanwielrennen in Berlijn. De enige die hem echt partij kan geven, zijn vriend Jeffrey Hoogland, is net niet goed genoeg. 

Harrie Lavreysen, tijdens de sprint op de vierde dag van de WK baanwielrennen in Berlijn. Beeld ANP

Het is half vijf zondagmiddag als Harrie Lavreysen uit Luyksgestel voor de allerlaatste keer omhoog stuurt op het velodroom van Berlijn. Het is andermaal voor een omhelzing met vriendin Noor op de tribune, met zijn ouders, met zijn zus, met meer familieleden. 

Hij heeft hier een heuse hattrick aan wereldtitels voltooid: na het goud op de teamsprint en de keirin, is hij de sterkste gebleken op het koningsnummer van het baanwielrennen, de individuele sprint, drie ronden van 250 meter om het allerhardst. Hij moest er wel zijn vriend, trainingsmaat en kamergenoot voor kloppen – de enige van alle deelnemers die hem echt partij kan geven. Net als vorig jaar in de finale in Polen moest Europees kampioen Jeffrey Hoogland het hoofd buigen. 

Waar Lavreysen met een stralende glimlach de cameraploegen te woord staat, smijt de Nijverdaller in de box van de Nederlanders twee stoelen omver en zakt daarop op de knieën, het hoofd voorover op de vloer, het lijf minutenlang schokschouderend van verdriet en teleurstelling. De troostende arm van een verzorger en bemoedigende klopjes van sprinter Sam Ligtlee kunnen hem niet tot bedaren brengen. Hij was zo goed geweest, zo goed. Maar het lukt hem nu even niet zich erbij neer te leggen dat het niet goed genoeg was.

‘Niet te bevatten’

Het succes is ‘gestoord’, vindt Lavreysen zelf. Hoogland wees hem er eerder deze week al op: je hebt evenveel titels als Theo Bos, de baanrenner tegen wie hij altijd zo op keek. Die haalde van 2004 tot 2007 vijf regenboogtruien op. Hij zit nu op zes. Hij is nog maar 22. Een andere spiegeling: Chris Hoy, Sir Chris Hoy, de Britse levende legende op de wielerbaan, scoorde ooit ook een triple, op de Olympische Spelen in 2008, in Peking, maar nog nooit op een WK. Lavreysen: ‘Het is niet te bevatten. Ik snap er niks van.’

Hij rijdt pas vier jaar op de baan. Hij kwam over van de BMX, totdat buitelingen zijn schouders zo hadden gehavend dat het medisch advies was te stoppen met deze sport. Hij slaapt nog altijd met lusjes om de polsen om te voorkomen dat zijn schouders bij het draaien in de slaap uit de kom schieten.

Hij klopt Hoogland in twee heats. Voordat ze de baan op moeten, zitten ze naast elkaar, met één stoeltje ertussen. Ze kijken elkaar niet aan. Er komt veel overeen. Het postuur van de brede jongens. Allebei in het oranje. Dezelfde fiets, de nieuwe zwarte Koga. Het onderscheid is de kleur van de helm. Lavreysen heeft een zwarte, Hoogland draagt een witte.

Het wordt een lange sprint, van bijna twee ronden. Lavreysen komt buitenom, zijn snelheid ligt simpelweg hoger. Hij had nog wel gezegd dat het niet zo eenvoudig is om in te halen. De bochten zijn hier lang, dan maak je meer meters. ‘Jeffrey ging vol aan. Maar ik kon heel dicht bij hem blijven en vrij makkelijk langs hem rijden.’

Kapot pedaal

De beslissing valt in de volgende heat. Er is even oponthoud. Het pedaal van Lavreysen blijkt kapot. Hij blijft rustig, zelfverzekerd. Zijn tegenstander is nerveuzer. Die slaat krachtig zich op de knieën. Die zuigt de longen vol om de lucht met kracht weer uit te stoten. Lavreysen vertrekt als eerste. Hij weet dat Hoogland hem wil verrassen. Het is de tiende keer dat ze op hoog niveau tegen elkaar rijden. De aanpak verschilt. De Brabander heeft graag een plan, een scenario. Dat geeft rust. Hoogland wil graag wat meer improviseren, spelen op de baan. Waar zit ik nu? Hoe kan ik hem krijgen?

Tot opluchting van de wereldkampioen blijf het gat groot, zo’n 20 meter. Hij weet dan: als dat zo blijft, heb ik hem. ‘Ik dacht: ik ga gewoon. Hij pakt me nooit meer.’ Met twee fietslengtes verschil komt hij over de finish, de gebalde vuist in triomf geheven.

Het was 'heftig’ om de teleurstelling bij zijn maat  te zien,  ‘Zo heb ik hem nog nooit meegemaakt. Hij heeft mij vorig jaar in de regenboogtrui gezien. Dat zal hem hebben gemotiveerd als nooit tevoren. Maar misschien motiveert hem dit nog wel meer.’

Onmacht

Even later is er een korte omhelzing tussen de krachtpatsers. Ze zeggen tegen elkaar dat het verschrikkelijk hard is gegaan. De heerschappij van de Nederlanders was bijna angstaanjagend. In de kwalificaties maakten beiden met persoonlijke records over één ronde (Lavreysen 9,2 seconden, Hoogland 9,3) meteen duidelijk hoe de kaarten lagen. In de halve finales deed Lavreysen precies wat hij  wilde: de ervaren Maleisiër Mohd Awang één keer van kop af  kloppen en in de volgende heat gewoon passeren. Zo doe je dat. Hoogland legde de Pool Mateusz Rudyk er ook in twee races op. Eerst door hoog in de bocht als een havik op zijn tegenstander te duiken. Daarna volstonden twee versnellingen om hem van het lijf te houden. Duidelijk, zo?

Hoogland heeft zich na de huldiging op het podium weer hervonden. ‘Het was niet zo netjes van mezelf, maar ik trok het gewoon niet dat ik zo weinig kans had. Als iemand Harrie kan verslaan, dan ben ik dat. Het was onmacht. Dat moest ik afreageren. Ik stond hier zo sterk als ik zijn kon. Ik kwam voor de winst, maar ik werd er toch aardig opgelegd. De sterkste wint hier. Er is nog werk aan de winkel.’

Dan is hij aan de beurt voor zijn laatste klim op de baan, in de richting van de tribunes. Hij gaat te voet, met de bloemen voor zijn moeder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden