Warren Barguil juicht
Warren Barguil juicht © anp

Spannende flitsetappe kan Tourklassement niet binnenstebuiten keren

Op de dag dat Frankrijk de beslissende wending in de vaderlandse geschiedenis vierde door stil te staan bij bestorming van de Bastille, bleven in de Tour de France op 14 juli de stellingen nagenoeg ongewijzigd.

Algemeen klassement

1. Aru
2. Froome +6
3. Bardet +25
4. Uran +35
5. Landa +1.09
6. Martin +1.32
7. Yates +2.04
8. Quintana +2.07

De Italiaan Fabio Aru bezweek niet onder de aanvallen van de Skyploeg, al zag hij niet geheel naar wens de Spanjaard Mikel Landa de top-5 van het klassement binnensluipen. Diens kopman Chris Froome was ook niet ontevreden. Na zijn onverwachte gezwoeg donderdag in het skioord Peyragudes heeft hij de gele trui nog gewoon op minder dan een boogscheut in het vizier.

De status quo was niet voorzien. De etappe was kort, nauwelijks meer dan 100 kilometer, van Saint-Girons naar Foix, en de verwachting was dat de klassementsrenners de Tour binnenstebuiten zouden keren. Ondanks nauwelijks aflatende salvo's aan uitlooppogingen - alsof de renners na de kritiek op nodeloos lange etappes wilden laten zien dat minder kilometers meer spektakel opleveren - gebeurde dat niet.

Artikel gaat verder onder de video.

Aan elkaar gewaagd

De conclusie na vrijdag is dat de favorieten op het terrein waar ze de messen kunnen trekken, aan elkaar gewaagd zijn. Froome en de nummer drie in het klassement, de Fransman Romain Bardet, probeerden zowel in de klim als de afdaling, en dan vooral op de steile Mur de Péguère met stijgingen tot 18 procent, het verschil te maken. Aru, die het zonder steun van zijn ploeg moest stellen, raakte niet in moeilijkheden. Hij profiteerde ervan dat andere renners, zoals de Ier Daniel Martin en de Colombiaan Rigoberto Uran, ook met succes voor hun plek vochten. Alleen Martin sloeg in de laatste kilometers een gaatje - Aru en Froome, elkaar even beloerend, lieten hem begaan.

Het was even wennen, een etappe met nu eens niet het wit van Sky, in meervoud en afgetopt met geel, aan de kop van het peloton als de controleurs van de koers. De ploeg had Landa vooruit gestuurd, die samen met zijn landgenoot Alberto Contador was weggereden. Het leek op een tactische meesterzet, het mes sneed aan meerdere kanten. De actie kon hem mogelijk een etappezege en een sprong in het klassement opleveren en dwong de concurrentie ook nog eens tot achtervolging. Er ontstond enige twijfel toen hij zo hard reed dat hij even met het geel flirtte.

Froome zelf sprak van een 'geweldige kaart om uit te spelen.' 'Mikel vormt nu een reële bedreiging in het klassement'

Sky bezwoer na de wedstrijd in koor dat van een onvoorziene troonsopvolging geen sprake is. Volgens ploegleider Servais Knaven gaat Landa niet voor het geel. 'Chris is en blijft onze kopman.' Landa zei op de Spaanse radio dat hij zich erbij neerlegt. 'Ik heb wel de benen, niet de strepen.' Donderdag kreeg hij nog het verwijt dat hij zijn kopman in de laatste meters van de slotklim in het skioord in de steek had gelaten en als vierde was geëindigd.

Froome zelf sprak van een 'geweldige kaart om uit te spelen.' 'Mikel vormt nu een reële bedreiging in het klassement.'

Fabio Aru had wel verwacht dat zijn trui zou worden aangevallen, maar het leidde bij hem niet tot paniek. 'Ik bleef gefocust op degenen die dichtbij me staan. Ik ben blij hoe het gelopen is, ik had terrein kunnen verliezen.' Het was volgens hem onmogelijk om alles te pareren. Hij liet Landa gaan omdat het gat van bijna drie minuten hem veilig genoeg leek. 'Die vrijheid krijgt hij nu niet meer.'
Hij weet zich nog langer niet zeker van zijn zaak. Hij bekende al naar volgende week zaterdag te kijken, waar de tijdrit in Marseille wacht, in het besef dat dan een marge van zes seconden te weinig zal zijn. Intussen koestert hij het geel, 'een uniek symbool'. Nee, hij had de trui niet op een speciaal plekje in zijn hotelkamer gelegd. Hij liet 'm achter in de bus van Astana. Iedereen in het team, verzorgers en mecaniciens, wilde ermee op de foto.

Warren Barguil

De patstelling in de Tour op Quatorze Julliet ging goeddeels aan de Fransen voorbij, ze hadden wat anders aan hun hoofd. Er viel, na de zege van Bardet donderdag in Peyragudes, al weer iets te vieren: Warren Barguil van Sunweb klopte Landa en de gisteren even herrezen medevluchters Contador en Nairo Quintana in Foix in de sprint.

Hoofdschuddend, vol ongeloof, stapte Barguil na de finish van zijn fiets, hartstochtelijk toejuicht door het publiek. In de twee vorige edities van de Tour startte hij telkens als klassementsrenner. Nu, mede ingegeven door een blessure (een bekkenbreuk) die hij had opgelopen in de Ronde van Normandië, zette hij zijn zinnen in de Tour op een ritzege. Ook nu hij de bolletjestrui steeds steviger om zijn schouders heeft, blijft dat volgens ploegleider Aike Visbeek het hoofddoel. Zelf was de Fransman iets minder uitgesproken: 'We bekijken het dag voor dag.'

Afgelopen zondag, in Chambéry, dacht hij al te hebben gewonnen, maar verloor hij op millimeters van Uran. Gisteren sloeg hij wel toe. Mede door de laatste bocht - van te voren goed bestudeerd - technisch perfect te nemen: van buiten naar binnen. Na afloop voedde hij het Franse sentiment nog verder: als het zo uitkomt, zal hij Romain Bardet, op 25 seconden derde in het algemeen klassement, zeker een handje toesteken om hem aan de Tourzege te helpen.

Besmet Astana

Het past welhaast intussen in de rijk geschakeerde wielertraditie: vraagtekens bij een potentiële Tourwinnaar. Fabio Aru, die gisteren met succes zijn tweede dag in de gele trui afrondde, weet zich ook al het doelwit. De Franse krant Le Monde schreef eerder deze week over diens dubieuze relaties.

Het komt neer op een opsomming van enkele in opspraak geraakte protagonisten in het Italiaanse hardfietswereldje en Aru's ploeg Astana. Het begon al in zijn eerste jaar als wegrenner bij de beloften, toen de Sardijn op 18-jarige leeftijd naar Noord-Italië vertrok en onder de vleugels belandde van trainer Olivani Locatelli. Hij was als ploegbaas van Landbouwkrediet in 2003 al eens gearresteerd op verdenking van het verstrekken van doping aan renners. In afgetapte telefoongesprekken gaf hij adviezen over het omzeilen van controles. Tot een veroordeling kwam het niet.

Bij Astana, waar Aru in 2012 tekende, was Giuseppe Martinelli zijn teammanager, een oude rot in het vak en de voormalige beschermheer van renners als Marco Pantani, Gilberto Simoni en Stefano Garzelli - allen betrapt op doping. Martinelli beschreef zichzelf ooit als een 'ouderwetse coach, die open staat voor verandering.' Hij is nu ploegleider bij het Kazachse team.

Le Monde voerde ook Paolo Tiralongo op, als oudere renner een mentor van Aru. La Repubblica beweerde in 2014 dat hij een klant was van de Spaanse dopingarts Fuentes. Tiralongo reageerde met een proces tegen de krant.

Een collega-renner was de Franse krant al een tijdje voor. Toen Aru in 2015 afzegde voor deelname aan de Ronde van Trentino met spijsverteringsklachten, suggereerde de Nieuw-Zeelandse renner Greg Henderson, destijds van Lotto Soudal, in een tweet dat de Italiaan problemen met zijn bloedwaarden had. Nadat Aru getergd had gereageerd, volgden excuses.

De Italiaan reageert altijd schouderophalend als de besmette conduitestaat van Astana ter sprake komt. Begin deze week zei hij tijdens een persconferentie dat het verleden hem niet interesseert. 'Ik kijk alleen maar naar de toekomst.'