Sfeermakertje Royston is al weg bij Feyenoord

Tijdens het EK voor spelers onder 21 jaar brak Royston Drenthe door. Sfeermakertje. Altijd wat met Royston. Zaten ze net in een bespreking, stond hij weer voor het raam naar zijn moeder te zwaaien....

Het publiek leek erg veel behoefte te hebben aan Royston. Een onbevangen voetballer die tijdens elk interview zijn moeder in beeld trok, Oom Foppe bedankte, de selectie vermaakte met zijn verbale geraas en ook nog eens een geniale imitatie van Pierre van Hooijdonk in huis had. (‘Royston, ik heb wel in Turkije gevoetbald hoor. Ik wil je alleen maar iets leren.’)

Kortom, een jongen om van te houden. Eindelijk eens een recht vooruit pratende voetballer die nog gewoon de straat opging om de hond van zijn moeder uit te laten. Je dacht er zelfs aan om je haar net zoals Royston te gaan dragen. Stel, je had haar.

Dat was anderhalve maand geleden. Royston is inmiddels een boze voetballer. Gek gemaakt door zijn vader, makelaars, grote clubs, interviewers en camera’s. Een week na het EK werd hij geïnterviewd. Stijltje Edgar Davids bij Juventus. ‘Ja, nou kan je het nog wel een keer gaan vragen, maar ik ben toch wel duidelijk geweest, dacht ik?’ Binnen een paar dagen was hij veranderd in iemand die je met een veiligheidsbril op moet interviewen.

Het schijnt dat ik dit allemaal gewoon moet begrijpen. Zo werkt dat nu eenmaal in de voetballerij. Faas Wilkes, die in een echte automobiel, met de hele familie zwaaiend voor de deur, richting Italië vertrok, opeens stopte, uitstapte, zijn moeder nog één keer aan zijn borst drukte en beloofde dat hij haar elke week zou schrijven, dat is geweest. Ook over een verhuisregeling voor de familie wordt tegenwoordig onderhandeld.

Een eigen kookprogramma in Spanje voor zijn moeder, anders komt hij niet eens. Op het plafond van elke slaapkamer in zijn nieuwe huis wil hij een afbeelding van zijn moeder. Op de vuilnisbak een afbeelding van ex-zaakwaarnemer André Wasiman. Aan het gehuil van deze ontslagen makelaar moeten we niet te zwaar tillen. Zo gaat dat tegenwoordig. Prof, het woord zegt het al.

En zo heb ik Drenthe dit weekeinde ook beoordeeld. Niet op zijn heerlijke uitstraling, op zijn gewoonheid of op zijn raadgevers, maar op zijn voetbalcapaciteiten. Zijn vak. Vrijdagavond keek ik naar de eerste wedstrijd van het Port of Rotterdam Tournament en het was verhelderend.

Royston speelt namelijk al lang niet meer voor Feyenoord. Ik zag wel een doodsbange voetballer die erg op hem leek. Een ongeïnspireerd spelende schim die precies wist hoeveel zijn linkerbeen waard was. Ik zag een voetballer die zijn vader op zijn rug meedroeg. ‘Royston, Royston, pas je op. Morgen moeten we tegels uitzoeken voor je badkamer op de vierde verdieping.’

Ik zag een speler die werd gewisseld toen hij voor de derde keer hoog opsprong bij een slappe sliding van een tegenstander. Bert van Marwijk had inmiddels ook begrepen dat het zinloos was om een speler van een andere club op te stellen.

Misschien heeft zijn moeder vlak voor de wedstrijd tegen Liverpool nog even met hem gesproken en speelde hij zondag beter, maar vrijdag was zijn spel alleszeggend. Het contract met Chelsea, Real of Barcelona komt deze week rond. Hij moest verdomme alleen nog dat rottoernooi spelen.

Drenthe spiegelt zich graag aan Edgar Davids. Goede zaak. Zijn grote voorbeeld brak kort geleden een been na een fel duel om de bal in een oefenwedstrijd. Nog veertien jaar wachten en dan gaan we weer genieten van Royston.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden