DWARS

Sebastian Coe kwetsbaar door dubbelfunctie

Oud-atleet Sebastian Coe is in zijn eerste tien dagen als voorzitter van de internationale atletiekfederatie IAAF vooral opgevallen door wat hij heeft nagelaten: het opgeven van een lucratieve functie als adviseur van Nike.

Mark van Driel
Sebastian Coe. Beeld epa
Sebastian Coe.Beeld epa

De voorzitter van een machtige, olympische sportbond die tevens als lobbyist werkt voor een van de grootste sponsoren in de sport? Coe ziet het probleem niet. Hij werkt sinds 1978 samen met Nike. Zijn huidige functie bij Nike, die hij bekleedt sinds 2012, omschrijft hij als mondiaal adviseur voor de anti-obesitasbeweging Time to Move.

Formeel staat Coe wellicht in zijn recht, maar hij geeft leiding aan een bond in opspraak. De integriteit van de IAAF staat ter discussie door dopingschandalen, mogelijke nalatigheid van de bond bij het opsporen en vervolgen van dopingfraude, vermoedens van corruptie rondom de zoon van de onlangs afgetreden IAAF-voorzitter, de Senegalees Lamine Diack, en de omstreden toewijzing van de WK atletiek van 2021 aan het Amerikaanse Eugene, de thuisbasis van ... jawel, Nike.

Machtsfactor

De kledingfabrikant is een enorme machtsfactor in de atletiek. Zonder Nike zou de WK nooit zijn toegewezen aan het bescheiden stadje in het noordwesten van Amerika. Nike sponsort wereldwijd duizenden atleten en coaches, onder wie controversiële figuren. Tot de boegbeelden behoren Justin Gatlin en coach Alberto Salazar, die met zijn Nike Oregon Project in opspraak is geraakt door de grenzen te verkennen van de medische begeleiding.

Daarnaast sponsort het bedrijf tot 2040 de Amerikaanse atletiekbond, met zo'n 20 miljoen dollar (18 miljoen euro) per jaar. Dat lijkt goed nieuws voor een sport die in Amerika een kwijnend bestaan leidt, maar er is een keerzijde.

John Capriotti, de mondiale directeur van Nike, heeft eens uitgerekend jaarlijks 160 miljoen dollar aan marketinggelden wordt verdeeld in de atletiek. Dat gaat naar atleten, bonden en wedstrijden. Capriotti noemde het een 'zero sum game': als de ene partij meer krijgt, is er minder voor de anderen. Jaarlijks 20 miljoen voor de Amerikaanse bond betekent dus minder persoonlijk sponsorgeld voor atleten.

Wat het voorbeeld vooral duidelijk maakt: voor Nike is atletiek business. Het bedrijf doet niets zonder tegenprestatie. Coe staat niet op de loonlijst vanwege zijn verleden als olympisch kampioen op de 1.500 meter, maar vanwege de macht die hij bezit.

Sebastian Coe als Olympisch kampioen in 1984. Beeld anp
Sebastian Coe als Olympisch kampioen in 1984.Beeld anp

Voortdurende twijfel

In theorie is het mogelijk dat de 58-jarige Brit immuun is voor de doorzichtige tactiek van de multinational. 'Ik combineer mijn hele leven als functies', zegt hij steeds ter verdediging van zijn keuze. Zijn onderliggende boodschap: vertrouw mij, ik ben integer, ik maak de juiste afwegingen.

Juist die oproep tast de geloofwaardigheid van Coe aan. Hoeveel despoten hebben hun persoonlijke integriteit niet opgevoerd als reden dat er niets mis zal gaan?

Er bestaat binnen de IAAF nauwelijks democratische controle. Het is vrijwel onmogelijk precies vast te stellen waar belangverstrengeling begint en eindigt, waar de lijn tussen perceptie en realiteit loopt. Welk bedrag Coe ook opstrijkt bij Nike, die prijs die hij betaalt, staat vast: voortdurende twijfel over zijn loyaliteit en inschattingsvermogen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden