Voetbal Donyell Malen

Scoren van Hippolytushoef tot Hamburg

Donyell Malen duwt Sergino Dest weg bij PSV – Ajax. Beeld Guus Dubbelman

De familie van Donyell Malen is trots op de scorende spits van PSV, de sensatie in de eredivisie tot nog toe. 

Jeetje mina, zo overziet moeder Mariska Manshanden, de laatste weken uit het stormachtige leven van haar zoon, aanvaller Donyell Malen. ‘We hadden een mooi jaar verwacht, maar dit…’

Met ‘dit’ bedoelt ze de sprekende feiten: aanvalsleider bij PSV. Topscorer eredivisie. De laatste zes goals van PSV in de competitie gemaakt, een evenaring van het record van clubicoon Willy van der Kuijlen uit seizoen 1967-1968. Debuut voor Oranje. De beslissende 3-2 in Hamburg, tegen de Duitsers. ‘Donyell is leeg in zijn hoofd. Dan kan hij vrij voetballen’, aldus Manshanden.

Ze wilde hem zo graag zien na de interland in Hamburg, maar ze wist niet of dat nog kon. Het was al voorbij middernacht. Toen kreeg ze een telefoontje. Donyell wilde haar ook per se even ontmoeten. Ze vielen in elkaars armen buiten het stadion en lieten emoties vloeien. Hier kwamen alle lijnen van een modern voetbalverhaal samen.

Een voetbalsprookje met haltes van Hippolytushoef tot Hamburg. Donyell Malen, in 1999 geboren op Wieringen, als zoon van een Nederlandse moeder en een Surinaamse vader. De relatie houdt geen stand. De jongen ontwikkelt zich tot vrolijke, razendsnelle voetballer en tot bezienswaardigheid in de vrij witte kop van Noord-Holland. ‘Ik kom niet echt uit de Randstad’, zei Malen na de debuutinterland. ‘Er zijn weinig jongens bij mij uit de buurt die het profvoetbal hebben gehaald, laat staan het Nederlands elftal.’

Donyell Malen in de tuin van zijn oma. Beeld Familiearchief

Op Wieringen

Hij is dus van het vroegere eiland richting de Afsluitdijk. Op Wieringen, zeggen de inwoners nog steeds. Zou je niet weten dat de aarde rond is, dan zou je vrezen hier ergens omlaag te vallen, zo plat als het is. Donyell, meestal Don genoemd door zijn familie, zette zijn eerste stappen als voetballer op een veldje in het dorp Westerland, naast het inmiddels gesloten schooltje. Trudy Manshanden, geen familie van Mariska, stond destijds geregeld op het balkon van haar huis, dat uitkijkt over het veldje. Ze keek vooral naar de kleine Donyell. ‘Ik wist weinig van voetbal, maar hij was zo’n beeldschoon jochie.’ Hij mocht als enige van de kleintjes met de grotere jongens meedoen. Alles was vlak bij elkaar: moeder, oma, school, veldje.

Moeder Mariska woonde aan de Dentele, oma een straat verderop. Donyell was vaak bij oma, want moeder reed op de taxi, vaak ’s nachts. Trudy Manshanden wijst de weg naar het huis van oma, die gastvrij ontvangt, met koffie en een stroopwafel. Aan de muur hangen foto’s van Donyell, een shirt van PSV en een briefje van 5 pond, symbool voor het eerste geld dat de jonge prof verdiende bij Arsenal, waarnaar hij vertrok als jongen van zestien, van Ajax. Bij de tv ligt het ‘haasje’ dat Malen van de KNVB ontving na zijn eerste interland. Oma heeft het in bruikleen, ‘tot ik er niet meer ben’.

Oma Marian heeft de buren inmiddels gewaarschuwd dat ze hard kan gillen, als Donyell een doelpunt maakt. Zondag was ze met haar man naar de wedstrijd van het eerste elftal van VV Succes, de vierdeklasser waar Donyell voetbalde van zijn 4de tot zijn 6de. Succes won met 5-0 van Dirkshorn. Daarna snel naar huis, PSV – Ajax kijken vanaf 16.45 uur. En ja hoor, scoorde hij opnieuw. De gelijkmaker. Weer een juichkreet.

‘Donyell was vroeger vaak hier, vanwege de onregelmatige werktijden van mijn dochter. Hij was gek op mijn zelfgemaakte appelmoes. Ik heb eindeloos met hem gevoetbald, achter ons huis. Dan gaf ik hem opdrachten. Rechts. Schieten. Links. Stoppen. Ja, ik kon best voetballen, al was ik handballer. Vrouwen voetbalden nauwelijks in die tijd. Mariska heeft ook gevoetbald en ik ben nog een tijd gediplomeerd scheidsrechter geweest. Op het diploma stond een tekst over de varende vrouw met de meeste punten.’ Met haar eerste man, de overleden opa Joop, voer ze op een zandzuiger op het IJsselmeer en de Waddenzee.

Eerste veldje van Malen in Westerland. Beeld Willem Vissers

Natuurgras

Bij VV Succes staat de naam van Donyell Malen tussen Danny Peper en Patrick Mulder op het overzicht van betaalde stoelen, op de muur van de tribune. Prachtige accommodatie. Desiree Bogert, belast met pr, leidt rond. Alleen velden van natuurgras. ‘Van kunstgras moeten we niets hebben hier. Ruik je het gras?’ Zeshonderd leden, een imposant leger vrijwilligers, tot lijnentrekkers toe. Op één muur in de kantine hangt een foto van Adriaan Hoogesteger, de vorige prof met wortels bij VV Succes. Hij voetbalde bij AZ, werkte zich in Alkmaar in korte tijd op tot publiekslieveling, sloot zijn profloopbaan vroeg af vanwege een rugblessure en stierf dramatisch aan een hartinfarct op het trainingsveld van VV Succes, op 25-jarige leeftijd. De clubleiding wil nu een tweede muur met foto’s van Malen.

Opa Joop zaliger, oma Marian en Mariska hebben Donyell ontelbare keren naar Hollandia in Hoorn gebracht, zijn volgende club na VV Succes, en naar Ajax. Ach, ze beleven zoveel plezier aan hun bescheiden, lieve jongen. Oma Marian: ‘Hij deed ook zoveel voor mij na mijn herseninfarct. Hij sleepte me er gewoon doorheen.’ Moeder Mariska, over de ontwikkelingen: ‘Het kan niet meer stuk.’ En dan, relativerend: ‘Nou ja, alles kan stuk, maar Donyell is heel rustig, ook in zijn keuzes. Hij wilde per se van Arsenal terug naar Nederland, naar PSV. En als hij iets wil, houdt niemand hem tegen. Hij luistert vooral naar zichzelf.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden