Schalken moet af en toe van andere geneugten proeven dan het tennis

Drie finalisten van de Nederlandse Masters. De eerste, Sjeng Schalken, was vier weken lang zo duchtig wezen stappen dat 'het de verkeerde kant op dreigde te gaan'....

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

AMSTERDAM

Maar als ze er dan toch staan, willen ze natuurlijk winnen. Schultz, tegen Miriam Oremans, zelfs met grote graagte. Niet omdat ze zat te wachten op 15 duizend gulden, dat is tenslotte een habbekrats, maar vanwege de bonus: een auto die ze een jaar lang mag gebruiken. Die kon ze dan uitlenen aan haar zus, ze woont zelf in Delray Beach.

Schultz won, Schalken ook. Die laatste deed vooral zo zijn best om zijn ouders te laten zien dat hij van goede wille is. Ze waren namelijk nogal bezorgd over de uitspattingen van zoonlief. Hij liep zelfs gisteren nog met het T-shirt van een Eindhovens café rond. In vier weken sliep hij maar vier nachten thuis, in het Belgische Kessenich. En toen hij tenslotte toch maar weer wat ging trainen verzwikte hij prompt zijn enkel. Toch leek hij met zijn gedachten tot zaterdag nog elders. Op weg naar Amsterdam kwam Schalken tot stilstand met een lege bezinetank. Hij was nog maar juist op tijd voor de halve finale tegen Martijn Bok.

Het klonk allemaal weinig serieus en het publiek reageerde navenant. Het bleef tot de mannenfinale massaal weg en zorgde geen enkele maal voor de ware stemming. Ook daarom viel het uiteindelijk welzeker mee welk niveau de drie finalisten in kwestie gisteren bereikten. Schultz speelde tegen Oremans zelfs een van de meeste constante partijen uit haar loopbaan.

Nog tegen Seda Noorlander en de negentienjarige Linda Sentis, enigszins een lookalike van Mary Pierce, had Schultz haar befaamde afzwaaiers en losse flodders laten zien, maar gisteren stond ze zo hypergeconcentreerd op de baan dat Miriam Oremans totaal kansloos was. In 18 minuten was het 6-0 en na nog eens 28 minuten 6-1.

Om van haar stijfheid verlost te raken was Schultz 's morgens het Amsterdamse Bos ingetogen met Paul Dogger, de vroegere speler die nu de laatste en nieuwste is in een lange stoet trainers, coaches of sparringpartners. Eenmaal op de baan was ze meteen in haar ritme. 'Miriam leek overdonderd. Maar ik wist ook precies hoe ik tegen haar moest spelen: op de voeten, de vaart eruit halen en de service vooral proberen te plaatsen. Het voordeel van zo'n duidelijke strategie is dat je niet gaat twijfelen als je een fout maakt. Dan heb je toch het goede gedaan, het is alleen slecht uitgevoerd.'

Terwijl de vrouwenfinale geen moment spanning kende, mondde het duel tussen de 'allitererende' Schalken en Van Scheppingen uit in twee tiebreaks. Het werd vooral in de tweede set een heel wat minder enerverende confrontatie dan vorig jaar, toen Van Scheppingen twaalf matchpoints tegen Jan Siemerink onbenut liet, maar de botsing van twee vrijwel identieke speelstijlen had wel degelijk zijn fraaie momenten.

De crux van het treffen leek de vraag wie het meest 'druk kon maken' vanaf de baseline. Want op het uiterste snelle 'supreme court van Popeye Goldstar en de goede service-return van elkaar kennend, durfden Schalken en Van Scheppingen nauwelijks naar het net te gaan. Schalken wachtte daar zelfs mee tot de tiebreak van de eerste set.

De Limburger met zijn oogstrelende backhand had die eerste set eigenlijk moeten verliezen. In alle eerlijkheid vond hij Van Scheppingen ook beter spelen. De een jaar oudere (21) pupil van Dick Suyk had veel minder moeite om zijn service-games tot een goed einde te brengen. Maar het gaat zelfs op dit niveau al om zeer futiele verschillen, om een enkele misgreep op beslissende momenten. Nadat Van Scheppingen in de eerste tiebreak een 5-2 voorsprong had genomen, hoewel hij bijna door zijn enkel was gegaan, kwam zo'n moment bij 5-4. Te gretig instappend, zoals hij later zelf zei, sloeg de speler uit Wilnis een volley buiten de lijnen en prompt was het weer gelijk. Het was in dubbel opzicht een breekpunt. Schalken had daarna weliswaar nog drie setpoints nodig om zich de set toe te eigenen maar het was eigenlijk al met zijn tegenstander gebeurd. Van Scheppingen: 'Win je die eerste set, dan kun je alleen maar sterker gaan spelen.'

Een geweldige sprong voorwaarts heeft Van Scheppingen dit jaar gemaakt. In januari stond hij nog 318de op de wereldranglijst, thans 111de, 46 plaatsen onder Schalken. En hij is niet het enige uitgesproken talent. Peter Wessels toonde dat vrijdag aan in de kwartfinale tegen Schalken waarin hij ondanks de knallen van de Limburger ook twee maal de tiebreak haalde. Maar talenten hebben 'grote' overwinningen nodig om het zelfvertrouwen te krijgen waarmee ze in nieuwe 'grote' partijen onbevangener kunnen aantreden. Dat besefte ook Van Scheppingen gisteren en daarom vond hij zijn nederlaag ook bitterder dan die tegen Siemerink vorig jaar.

Volgend jaar wil hij de Top-100 in, daarom wordt het een zwaar jaar, met zo veel mogelijk toernooien. Het was de reden waarom hij het twee weken niet zo nauw nam met de training: het vak kan niet altijd ernst zijn. Schalken had die behoefte aan 'uitbreken', ontspannen en opladen nog sterker gevoeld. Een weekje skiën volgt, voordat de Australische toernee begint: 'Dus als ik er niet ben in Australië, is duidelijk waar het aan ligt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden