Schaatscoach Johan de Wit: 'Je kunt je niet voorstellen hoeveel druk er vanuit Japan op die meiden wordt gezet'

Klaagzang van een coach over gang van zaken rondom zijn ploeg

Hij wil zijn schaatsploeg naar olympisch goud leiden maar ondervindt tegenwerking en onbegrip.

Johan de Wit voorafgaand aan de 1.000 meter voor vrouwen. Foto ANP

Als gymnastiekleraar in Alkmaar was Johan de Wit grote, weinig stuurbare groepen gewend. Maar bij zijn werk als schaatscoach in Japan wordt hij op de olympische medaillejacht van dit moment gestuit door de lastig te dresseren aandacht van media en de overdreven druk van het eigen olympisch comité, het JOC.

Woensdag, na twee fraaie Japanse medailles op de 1.000 meter (zilver voor Nao Kodaira en brons voor Miho Takagi), deed De Wit zijn beklag over de gang van zaken. Er zijn in en rond zijn ploeg zaken gaande die hij niet in de hand heeft en dat ergert hem. Het brengt zijn streven om een Japanse vrouw aan olympisch goud te helpen (de eerste in de olympische historie) in gevaar.

De Nederlander, zonder een spier te vertrekken: 'Ík weet niet wat er gebeurt. Misschien geschiedt er iets achter mijn rug door het Japans olympisch comité. Ik weet het echt niet. Ik heb er geen greep op. Werkelijk waar.'

Bij het vertrek werden hij en zijn ploeg opgewacht door vijftig, zestig man pers. 'Mijn rijders worden weggetrokken. Ze moeten plots klaar gaan staan voor interviews. Er was mij niks verteld. Bij aankomst in Korea net zo. Weer niks verteld. Of we effe hier of effe daarheen wilden komen.'

Hij kent de boosdoeners bij naam noch gezicht. 'Het wordt allemaal geregeld door het nationaal olympisch comité van Japan. Als zij me voorbij lopen, ik zou niet eens weten wie het zijn.'

Druk

De greep verliest hij door de massaliteit en de gebrekkige mankracht aan de coachkant. De Wit heeft de ondersteuning van Robin Derks en Rien Nauta. 'Maar het lukt me gewoon niet alles te regisseren. De media in Japan zijn veel groter dan in Nederland. Er is meer tv en zijn meer kranten, hele grote. En ze willen van ons veel meer, maar vooral van de twee toprijders (Takagi en Kodaira, red.). Die kun je als journalist voor jouw Japanse krant niet goed genoeg volgen.'

De andere druk komt van de eigen sportorganisatie. De Wit: 'Je kunt je niet voorstellen hoeveel druk er vanuit Japan op die meiden wordt gezet. Het heeft niks met sport te maken. Een heleboel instanties zeggen: er wordt zoveel geld in je gestoken. We verwachten dit van je. Dit zijn onze doelen. Dat moeten jullie halen, anders gaat het budget kosten. Wordt ze verteld. Ik vind het nergens op slaan.'

Lees verder onder de foto.

De Wit en Miho Takagi vieren haar zilveren medaille op de 1.500 meter. Foto ap

Tranen

Het zijn de dagen dat hij zichzelf, ondanks de aanwezigheid van 'een hele goede tolk', lost in translation voelt. 'Ik erger me er aan. Ik versta het niet. Het is ook niet grappig bedoeld. De eerste keer denk je: het zal wel. Maar ze zitten allemaal te luisteren en te knikken. Dan zijn die sprekers weer weg. Nu zie ik bij alle rijders hoeveel spanning eruit komt. Ik had gisteren een jochie, Oda, die vijfde werd. Bizar goed. Maar het was tranen met tuiten, zoveel spanning kwam eruit.'

Miho Takagi was in tranen na haar zilver op de 1.500 meter, achter Wüst. Ze zou de olympisch kampioen worden, dat was haast een zekerheidje na haar sterke voorseizoen. Dat geldt ook voor superschaatser Nao Kodaira op de 500 meter van zondag. Zij is de belangrijkste troef voor Japans goud, de gedoodverfde opvolger van de enige man die 20 jaar geleden goud veroverde: sprinter Hiroyasu Shimizu (in Nagano). De Wit, verzuchtend: 'Het zou toch wat zijn, als zij die niet wint. Tjezus. Kun je je toch niet voorstellen? Je zult zien dat die Koreaanse (Lee Sang-hwa) nog effe toeslaat. Ehh. Maar denk het niet.'

Ploegenachtervolging

Het officiële doel van drie medailles is behaald door De Wit en zijn team. Japanse vrouwen wonnen bij eerdere Winterspelen slechts tweemaal brons, Seiko Hashimoto op de 1.500 meter (1992) en Tomomi Okazaki op de 500 meter (1998).

De Wit denkt dat zijn ploegachtervolging, de kersverse wereldrecordhouders van Salt Lake City, misschien goud kan brengen als Kodaira de Japanse druk op de 500 meter niet kan weerstaan. 'Maar effe heel eerlijk. De Nederlandse vrouwen zijn dan allemaal sterker dan wij, getuige de uitslag van de 1.500 meter. Dan zouden we in theorie niet kunnen winnen.'

Zouden al die extra trainingen van Japan op de ploegenachtervolging niet opwegen tegen de gebrekkige voorbereiding van Nederland? Japan is immers wereldrecordhouder op het landenonderdeel. De Wit: 'Dat wereldrecord was bijzonder goed. Ik denk niet dat Nederland dat zomaar dicht. We gaan echt voor goud.'


De mooiste verhalen over de Olympische Winterspelen

Lees de mooiste verhalen over de Olympische Spelen, verzameld op één pagina.

Marrit Leenstra werd voor gek verklaard toen ze Nederland verruilde voor Italië. Twee jaar keihard werken later schaatste ze maandag een wrange bijnaam van zich af, door brons te veroveren op de 1.500 meter.

De eerste Nederlandse gouden medaille ging naar de volslagen onbekende Carlijn Achtereekte, die haar winnende 3.000 meter al vroeg reed. Niet Wüst, niet De Jong, niet Sablikova... Hoe kreeg Achtereekte alles precies op het juiste moment goed?

Foto de Volkskrant