Sauerbreij verliest nu met een teenlengte

Het is dat iedereen zegt dat ze zo’n lief meisje is. Lieve meisjes kun je niet met de naakte waarheid confronteren....

Waarschijnlijk, zeker is het allerminst. Topsport is hard, maar dat is vooral een slogan waar buitenstaanders prat op gaan. Insiders beleven gebeurtenissen vaak anders dan outsiders. Volgens hen kan een sporter niet falen, zolang hij zijn best maar heeft gedaan. Feitelijk is dat juist, gevoelsmatig klopt er niets van.

Het had woensdag bij de parallel reuzenslalom allemaal te maken met de wet van de remmende voorsprong. Of zoiets. Want niemand kon het uitleggen.

Een Duitse ging in Bardonecchia met het zilver aan de haal, terwijl die in de achtste finale eigenlijk al had verloren van Sauerbreij. Tenminste, dat dacht iedereen.

De Amsterdamse kreeg in de tweede run een voorsprong van anderhalve seconde op Amelie Kober. De Duitse werd bestraft voor een val in de eerste doorgang. Maar Kober gleed uiteindelijk met een voorsprong van 0,03 seconde als eerste over de finish.

‘Drie honderdsten, dat gaat helemaal nergens over!’, zei Sauerbreij.

Maar het ging niet om die teenlengte. Het ging erom dat de Nederlandse een riante voorsprong cadeau kreeg in de achtste finale en erin slaagde die toch helemaal te verspelen.

Het was als een wielrenner die een kilometer voor de meet een minuut voorsprong heeft op het peloton. Of als een voetbalelftal dat vijf minuten voor tijd met 2-0 leidt. Sauerbreij viel niet, ze wankelde niet eens. Ze was gewoon te langzaam.

In plaats van minimaal achtste te worden, bleef ze hangen op de roemloze twaalfde plaats.

Een snowboarder die van achteren komt, hoor je niet, verklaarde Sauerbreij. En als je haar in je ooghoeken ziet, is het vaak al te laat. Kober kon zich vanwege haar handicap als een kamikazepiloot naar beneden storten, terwijl Sauerbreij alleen dacht aan een risicoloze, nette run. Dat moest genoeg zijn.

Dat was het niet. Het is beter om te jagen, dan om gejaagd te worden. Zeker in het geval van Sauerbreij.

Voor een lief meisje krijgt ze wel bijzonder veel dreunen te verwerken in haar sportleven. Dat ze wereldbekerwedstrijden heeft gewonnen, herinnert niemand zich. Dat ze ooit tweede werd in de eindstand van de wereldbeker weet ook niemand meer.

Als ze oud en grijs is, moet ze vertellen over haar olympische optredens en altijd uitleggen wat er zo vreselijk misging op de pistes van Salt Lake City en Bardonecchia. Vier jaar geleden werd de beste snowboardster van Nederland gehinderd door slechte wax.

Het is zoals moeder Sauerbreij al eens zei. ‘Wat is er nou leuk aan zo vaak vrijwillig een mentale dreun te incasseren? Ze zeggen dat het erbij hoort. Het zal wel. Geloof me, ik hang de vlag uit zodra Nicolien en haar zus stoppen.’

Ze had gelijk. Wie jaren de wereld rondreist in een camper, zich dag na dag in het zweet werkt op de pistes, duizenden euro’s investeert en tot de conclusie moet komen dat het olympische seizoen een van de slechtste is uit je carrière, kan niet beweren dat topsport leuk is.

Vader Sauerbreij, die Nicolien en de andere dochter Marieke coacht, rijdt en begeleidt, waarschuwde al. Nog zo’n slecht jaar en hij stopt ermee. ‘Voor een plaats in de subtop doe ik het niet meer.’

Toch was hij in Bardonecchia apetrots. Iedereen zegt altijd dat je het verleden moet vergeten zodra je op de Spelen bent. Maar gezien het miserabele voortraject vond hij het al een wonder dat zijn dochter ’s ochtends door de kwalificaties kwam. Dat was meer dan waarmee rekening was gehouden.

‘Met verwachtingen creëer je frustraties. Ik weet het uit ervaring. Je kunt niets terugdraaien, je moet vooruitkijken. Vandaag ging het fout, morgen gaat het beter’, zei hij.

Dat verklaarde de positieve analyse van zijn dochter. Ze luistert naar haar vader. ‘Het besef dat ik hier wat heb laten liggen, zal later wel komen’, zei Sauerbreij. Ze gooide nergens mee, schreeuwde het niet uit van woede en huilde geen tranen met tuiten.

Ze berustte omdat ze de feiten niet op een rij had. Niemand ook die haar daarmee openlijk durfde te confronteren. Oude karaktertrekken raak je nooit helemaal kwijt.

Vader Sauerbreij zei onlangs dat hij zijn dochter de laatste jaren heeft zien veranderen. Het lieve meisje zou door de tegenslagen en de kritiek een pittige tante zijn geworden, ‘met zelfs een beetje haar op de tanden’.

Maar voor de naakte waarheid leek ze donderdagmiddag nog niet klaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden