Samuel Koejoe vindt in Duitsland de zevende hemel

Samuel Koejoe was al veertien jaar oud toen hij voor de eerste keer tegen een bal trapte. Dankzij het voetbal is de aanvaller aan ‘kansarme baantjes’ ontsnapt....

Als voetbal verlossing kan brengen, dan wil Samuel Koejoe daarvan graag getuigen. Vol vuur vertelt hij over het moment dat hij zich voornam om profvoetballer te worden, omdat het hem de enige uitweg bood naar een beter leven. Samuel Koejoe is nu al dertien seizoenen prof, zonder dat het vaderland daarin overigens ooit veel erg heeft gehad.

Wanneer de hindernissen in zijn wonderlijke levensverhaal ter sprake komen, is het net of hij ze opnieuw beleeft. ‘Kom op, Sammy, je kunt het best’, zegt Samuel Koejoe dan. Het kan in Lustenau zijn, in Salzburg, in Londen, in Innsbruck of in Freiburg; overal werd en wordt wel eens getwijfeld aan zijn kwaliteiten.

Op een zonnige zondagmiddag cruisen we in zijn fourwheeldrive door Freiburg, de stad van zijn huidige werkgever. De andere spelers van de plaatselijke SC zitten op hetzelfde moment in de bus op weg naar Saarbrücken voor een wedstrijd in de Tweede Bundesliga. Koejoe is thuisgebleven vanwege een kwetsuur aan de Innenband van zijn linkerknie.

Samuel Koejoe, geboren op 17 augustus 1974 in Paramaribo, trapte voor de eerste keer tegen een bal toen hij 14 jaar oud was. Vijf jaar eerder had zijn vader hem naar Nederland gehaald, omdat hier een toekomst voor hem zou zijn weggelegd.

Maar Samuel Koejoe stopt voortijdig met de lts, verlaat voortijdig het ouderlijke huis na ruzie met zijn stiefmoeder en komt niet verder dan kansarme baantjes. ‘Ik verdiende net genoeg om de huur te kunnen betalen.’

Omdat hij zo laat met voetbal begon, lijkt dat ook geen perspectief te bieden. In de jeugd is Koejoe nooit goed genoeg voor de selectieteams, maar bij de senioren keert het tij.

Bij het Amsterdamse DWV ontpopt hij zich opeens als een goaltjesdief. Hij gaat serieus trainen, haalt het eerste elftal en zijn naam wordt zo vaak genoemd in de lokale pers dat spelersmakelaar Humphrey Nijman zich meldt.

‘Sammy, dit is je kans’, zegt Koejoe tegen zichzelf, maar Telstar en ADO vinden dat zijn techniek te gebrekkig is voor de eerste divisie. Uiteindelijk komt Nijman op de proppen met Austria Lustenau, in de stellige verwachting dat Koejoe geen trek heeft in de tweede divisie van Oostenrijk. ‘Maar ik zei: Nijman, direct er naar toe.’

Professioneel voetbal is voor hem geen keuze, maar een heilig doel. ‘Mijn vader was teruggekeerd naar Suriname. Ik stond er helemaal alleen voor en had geen enkele reden om nog in Nederland te blijven. Wat kon het mij schelen dat het financieel weinig voorstelde? Alles beter dan dat pakkie van McDonald’s.’

Het begin is moeizaam. De spelers van Austria Lustenau doen aanvankelijk een klemmend beroep op de clubleiding dit ongeleid projectiel zo snel mogelijk terug te sturen naar Nederland. Maar opnieuw keert het tij.

Samuel Koejoe is een van die raadselachtige spitsen, van wie de handelingen alle voetballogica missen, maar ze eindigen vaak wel in een net, hoe hoog het niveau ook is. ‘Misschien komt het wel doordat ik zo laat begonnen ben met voetballen.’ Hij doet dingen waar geen verdediger op rekent en heeft daarnaast het lichaam van een uitsmijter.

SV Salzburg acht Koejoe goed genoeg voor de eredivisie van Oostenrijk en aan het eind van het millennium vindt Queens Park Rangers hem zelfs 400 duizend euro waard. De Londense club is een seizoen eerder weliswaar uit de Premier League gedegradeerd, maar nog altijd een ‘traditievereniging’, zoals hij in zijn Nederduits vaststelt.

Trainer Gerry Francis is echter aanhanger van de nationale speelstijl en die blijkt te hoog gegrepen . ‘De bal moest zo snel mogelijk in de fucking box worden gespeeld en dus kwam alles op borst- of kniehoogte aangezeild.’ Hij kan voor Queens Park Rangers te weinig voorzetten in doelpunten omzetten en moet na anderhalf seizoen alweer omzien na een nieuwe werkgever.

Opnieuw staat hij onderaan de ladder en dat is, opnieuw in Oostenrijk, bij Wacker Tirol, een club die wegens financiële malversaties is teruggezet naar de amateurs. ‘Geen club wilde me meer hebben en ik zei tegen mezelf: Sammy, je hebt veel te danken aan het voetbal, nu is het tijd om wat terug te doen.’

Dat doet hij. Wacker Tirol is in twee jaar terug op het hoogste niveau en Koejoe scoort 58 maal in 48 wedstrijden. Niemand gelooft echter dat hij in de Oostenrijkse Bundesliga nog veel waard is. Maar al voor de winterstop heeft hij twaalf treffers op zijn naam staan. Clubs uit de Duitse Bundesliga melden zich. Hij kiest voor Freiburg.

Het is een betwistbare keuze. De club degradeert nog hetzelfde seizoen en zijn trainer, Volkert Finke, houdt van technisch aanvallend voetbal waarin voor Samuel Koejoe vaak geen plaats is. In de strijd om promotie fungeert Koejoe meestal als breekijzer en zijn enige geluk is dat er geregeld ijzer moet worden gebroken. ‘Je hebt voorin toch ook kilo’s nodig.’

Op de reservebank verbijt hij zijn teleurstelling, maar Samuel Koejoe heeft geleerd dat het tij kan keren en als hij zichzelf nu toespreekt, is het om zichzelf gelukkig te prijzen met een salaris dat voor de meeste eredivisieclubs onhaalbaar zou zijn. ‘Ik heb een geweldig leven, ik ben onafhankelijk en ik heb het allemaal op eigen kracht bereikt.’

Hij is onlangs begonnen zijn wonderlijke levensverhaal op schrift te zetten. Samuel Koejoe wil er een boek van maken en onder de titel Meine Wille jonge voetballers een spiegel voorhouden. ‘Die verwende snotapen beseffen niet dat ze in de zevende hemel leven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden