Column Peter Middendorp

‘Samen voor dat ene doel’, maar zodra het doel bereikt is gaat iedereen alleen naar huis

Na de oefenwedstrijd tegen Heerenveen (3-0) hingen we met de vaste Emmen-volgers in de gangen van het Abe Lenstrastadion. Ernst Slagter van het Dagblad van het Noorden, René Posthuma en Niels Dijkhuizen van RTV Drenthe, Maarten Kolsloot, die een boek over FC Emmen schrijft. En dan kon ik nog wel een aantal mensen noemen die het erger maakten dat het seizoen ten einde liep.

Van de staf hadden we allemaal een lunchpakket gekregen, die kennelijk over waren, hetgeen mijn weemoed verdiepte. Door wat erin zat, plastic soep en varkensnood, en doordat je toch gaat graaien als je een lunchpakketje krijgt. Voordat je doorhebt dat je je gedraagt als een kind op schoolreis weet je al precies wat erin zit.

Bij de kleedkamers werd het stiller. Een voor een, met lange tussenpozen, liepen de gedouchte spelers voor ons langs, de hoek om naar de uitgang, rolkoffertjes achter zich aan, die me nog steeds aan het laatste gedicht van Adriaan Jaeggi doen denken – ‘rolkoffertjes, rolkoffertjes, rolkoffertjes ’.

Nog twee wedstrijden, uit naar Willem II en thuis tegen FC Groningen, en het is voorbij. De nacompetitie lijkt ontlopen, directe handhaving lijkt een uitgemaakte zaak. In theorie zou er nog wat mis kunnen gaan, maar dan zouden er in de laatste speelronden dingen moeten gebeuren die dit jaar in de praktijk nog niet zijn gebeurd.

Dit was de fase waarin er knopen moesten worden doorgehakt, beslissingen genomen, contracten van spelers worden verlengd, of niet, opties gelicht, of niet, en alles was de hele tijd afhankelijk van lijfsbehoud, of niet. De spelers vielen in categorieën uiteen, en aan hun gezichten en houdingen kon je zien tot welke categorie ze behoorden.

De keeper ging weg, voor twee miljoen, hoorde ik, de trainer stond al op het punt om daarmee elders in het land spelers te gaan bekijken. De beste spelers wachtten op een betere aanbieding of misschien wel een grote club. De categorie daar vlak onder had het contract al verlengd. Zij hadden rust. Liepen op slippers naar de jonge mensen van FC Emmen TV, wier banen bij handhaving ook veilig zijn, hand achter de broeksband.

Voor andere spelers lagen de vooruitzichten er minder goed bij. Ze mochten terug naar hun oude club of op zoek naar een andere club, zoals het heet. Ze hadden hun kansen niet gegrepen of niet kunnen grijpen. Door pech en omstandigheden was het ze niet gelukt tot een vaste waarde in het elftal uit te groeien. Zwijgend liepen ze voorbij, gebogen, een enkeling met de verwarring van een uiteengespatte droom op het gezicht.

‘Samen voor dat ene doel’, hadden ze gezegd, in clubvideo’s en interviews. Toen ze begonnen, toen ze kwamen – sommigen waren er nog speciaal voor dat ene doel bijgehaald in de winterstop. Iedereen zei het: ‘Samen voor dat ene doel’. Zonder uitzondering, onder alle omstandigheden, wat belangrijk was – teamgeest was dit jaar een extra kracht. Nu was het ene doel samen bereikt en konden ze alleen naar huis.

Op zoek naar troost deed ik nog een greep in het lunchpakket – de samensteller moest een hekel hebben aan dieren en oceanen. Een verslaggever hield een bakje yoghurt naast zijn gezicht omhoog en zei: ‘Passievrucht. Jammer.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.