Sagan profiteert van sleuren Nederland

De missie van Niki Terpstra om Nederland na dertig jaar te helpen aan de wereldtitel is mislukt. Hij werd 13de. Peter Sagan wint.

Beeld AP

Het was in 1985 dat Joop Zoetemelk solo in straten van Giavera del Montello arriveerde en triomfantelijk zijn armen de lucht in stak. Hij, de oude Joop, was zojuist wereldkampioen wielrennen geworden.

Generaties kwamen en gingen nadien: Rooks en Theunisse, Dekker en Boogerd, Bau en Lau, maar hoe talentvol ze ook waren; nimmer lukte het een Nederlander om de regenboogtrui te veroveren. Hoe langer de wereldtitel uitbleef, hoe meer de naam van Zoetemelk een vloek werd.

Als een onzichtbare kwelgeest hing hij deze week rond de Nederlandse equipe. Zuchtend hoorde Niki Terpstra in Richmond de verhalen over Zoetemelk aan. Hij was er wel een beetje klaar mee, dat gemijmer over vroeger. 'Wat kan mij het schelen dat het dertig jaar geleden is?', zei hij 'Al was het vorig jaar.' Het ging Terpstra om het nu. En dat nu was Richmond.

Regenboogtrui

Daar, ver weg van de plek waar het wielrennen zijn wortels heeft, kon hij vanuit zijn hotelkamer het erepodium zien staan. Dat was de plek waar hij zondagmiddag wilde staan. In de regenboogtrui.

Vorig jaar, in het Spaanse Ponferrada, deed Nederland voor spek en bonen mee. Een jaar eerder in Florence was het met een elfde plek voor Bauke Mollema vlees noch vis. En in 2012, nota bene in het eigen Valkenburg, was er snoeiharde kritiek van bondscoach Leo van Vliet: de Nederlandse talenten werden veel te veel gepamperd bij Rabobank. Leuke renners, maar geen winnaars.

Om een nieuwe deceptie te voorkomen bedacht diens zijn opvolger Johan Lammerts in Richmond het volgende: we gaan chaos creëren. Hoe dan ook moet het niet op een sprint uitdraaien. Dan zijn z'n pupillen kansloos zijn tegenover sprintkanonnen als John Degenkolb en Alexander Kristoff.

Terpstra kan deze dag rekenen op zijn meesterknechten, zo blijkt al snel. Jos van Emden, de ijzervreter, sleurt tot aan honderd kilometer aan kop van het peloton. Daarna neemt Robert Gesink het stokje over, die zich heeft opgeofferd voor het grote doel van vandaag. Met nog twee ronden te gaan meldt Bauke Mollema zich vooraan. Daarna valt Dumoulin aan. Voortdurend zijn er Oranje-mannen voorin te vinden.

Niki Terpstra is geconcentreerd, gefocust. Hij zoeft over het brede asfalt in Richmond. Door straten met namen als West Broad Street en 23rd Street om in de laatste ronde bij het Libby Hill Park, de smalle, bochtige en met kasseien bedekte 200 meter lange klim, aan te vallen. Daar moet hij vooraan zitten.

Beeld ap
Peter Sagan komt als eerste aan en wordt wereldkampioen op de weg. Beeld anp

Zijn moment

Het gaat precies zoals Lammerts het heeft uitgedacht. Zoals dat zo vaak ging bij het WK komt het aan op de laatste ronde. Renners dringen naar voren om bij de eersten aan te komen bij de voet van Libby Hill Park. Terpstra ligt op de tiende plek. Dan, bovenop het heuveltje, dat is bevolkt met duizenden wielerfans, zet hij aan. Dit is zijn moment.

Behalve in Nederland is Niki Terpstra nergens als grote favoriet bestempeld. Ja, Eddy Merckx tipte hem. De Kannibaal onderkende als een van de weinigen dat Terpstra er een meester in is om zich voor één wedstrijd op te laden. Terpstra is een nu-of-nooit-renner.

Kampioenschappen oefenen een speciale aantrekkingskracht op hem uit. Zo werd hij al drie keer Nederlands kampioen. Tijdens het WK van 2010 in het Australische Geelong rook hij aan de regenboogtrui, maar op 200 meter voor de streep werd hij ingerekend.

Vrijdag zat hij bij juniorenwedstrijd gekluisterd aan de tv, op zijn hotelkamer in Richmond. Tot zijn genoegen zag hij dat de Fransman Kevin Ledanois vier kilometer voor het einde wegsprong. Het was hem duidelijk: het kón dus, alleen aankomen.

Alles op alles zet hij nu, op vier kilometer van de streep, om los te komen van het peloton met al die andere favorieten. Maar als Terpstra achterom kijkt, ziet hij dat ze hem niet laten gaan; zijn aanval wordt gecounterd. Een stukje verder, op 23rd Street, slaat Peter Sagan wel een beslissend gat. Terpstra ziet hem even later in de verte juichend over de streep gaan.

Na afloop krijgt Terpstra een washandje over zijn gezicht van verzorger Dries Bos, een schouderklop van Lammerts en een omhelzing van Dumoulin. De Nederlandse equipe werkte op volle toeren, de tactiek klopte. En nee, pamperjongens zijn het zeker niet, de huidige generatie Nederlandse renners. Ze hebben het wereldkampioenschap gemaakt. Maar niet gewonnen. En dus zal ook volgend jaar, op de WK in Qatar, de geest van Joop weer rond de equipe zweven.

Niki Terpstra Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden