RUGNUMMER 56 KOOS MOERENHOUT

Koos Moerenhout is voor het eerst in zijn wielerloopbaan gewekt door een vliegende dopingbrigade. En vader en moeder zijn gearriveerd....

MARK VAN DRIEL

GEHEEL onverwacht kwam de klop op de hoteldeur van rugnummer 56 niet, maar hij schrok toch. 'De EPO-brigade', riep zijn ploegleider luid. 'Binnen tien minuten beneden zijn.'

Veel over gehoord, maar zelf nooit meegemaakt. En dus stond Koos Moerenhout binnen tien minuten met zijn ploegmakkers voor de dopingcontroleurs van wielerbond UCI. Half zeven 's ochtends en al een tikje nerveus.

'Die tijd viel nog mee. We hadden geluk dat de etappe pas om twaalf uur begon. Ik heb weleens gehoord dat er renners om vijf uur zijn gewekt. Dat is niet lekker, als je nog tweehonderd kilometer moet fietsen.'

De procedure stelde rugnummer 56 enigszins teleur. Een prik in de onderarm, wat bloed afgeven en dan terug naar de hotelkamer om drie kwartier op de uitslag te wachten. Dat was al.

Angst voor de uitslag kende Moerenhout geen moment. Bij Rabobank worden geen middelen geslikt, dat weet hij zeker. Prestaties worden verbeterd door te trainen, niet door middelen te gebruiken die de opname van extra zuurstof door het bloed mogelijk maken.

EPO bij Festina? Tsja.

EPO bij TVM? Rugnummer 56 heeft het gehoord en wil het daar graag bij laten.

Nee, terwijl de vliegende dopingbrigade elders nog vijftig renners aftapte, was Moerenhout de EPO al weer vergeten. Hij lag weer lekker op zijn hotelbed te lezen. 'Ik ben gelijk mijn boek weer in gedoken. Het Santa Fé Mysterie. Echt. Dat is bijna spannender dan de Tour.'

Driehonderd bladzijden heeft de 24-jarige Raborenner inmiddels weggewerkt en nog steeds vindt hij het zonde om het Mysterie weg te leggen. Dat heeft hij wel vaker tijdens een etappekoers. Want een boek gaat altijd mee. Favoriete schrijver? 'David Baldacci. Het Recht van de Macht vond ik mooi. En Op Eigen Gezag.'

In de koerskoffer van Moerenhout gaan verder wat CD's mee voor de vrije uren: Counting Crowes, Matchbox 20, Eros Ramazotti. En een harde house heeft hij meestal ook bij zich, om op de dag van de tijdrit in het stampritme te komen. 'Van te voren een flinke dreun door het hoofd laten gaan is lekker om te kunnen knallen.'

Zaterdag heeft hij house gedraaid voor de lange tijdrit door de Franse heuvels. Maar geholpen heeft het niet. Het was te warm.

Op de rollerbank droop het zweet al van het roodverbrande gezicht van de Raborenner. En daarna heeft hij liters verspeeld in de 58 kilometer tussen Meyrignac l'Eglise en Correze. En waarvoor? Een 69ste plaats. 'Het was heel moeilijk om een ritme te vinden in dit parkoers. Het was op en af, op en af.'

Maar hij heeft wel gelachen onderweg, en dat is ook wat waard. Zijn vader, een fervent liefhebber, sprong halverwege de tijdrit midden op de weg om hem aan te moedigen. 'Hij is hier al de hele week met mijn moeder. Hij is heel fanatiek. Laatst zag ik hem bij de finish in de hekken hangen. Bij de tijdrit stond hij midden op de weg te dansen. Mooi is dat.'

Mark van Driel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden