Rugnummer 52

De eerste Tourdagen hebben Erik Dekker geen geluk gebracht. De proloog verregende en in de eerste etappe raakte hij gewond....

RUGNUMMER 52 heeft zijn opgeruimde karakter niet in een Iers ziekenhuis achtergelaten. Kort na vertrek uit een operatiekamer in Dublin spreekt hij op montere toon over de val die mogelijk voortijdig een einde maakt aan zijn vijfde Tour de France. 'Als dit het ergste is wat ik in mijn wielerloopbaan meemaak, teken ik ervoor.'

Een smak tegen het wegdek, is volgens Erik Dekker part of the job. Leuk is anders, maar iedere wielrenner maakt eens hardhandig kennis met het asfalt.

Een verwijt aan de renners die zijn val veroorzaakt hebben, vindt hij dan ook niet op zijn plaats. Excuses verwacht hij niet. 'Het is best mogelijk dat iemand vanmiddag sorry tegen mij heeft geroepen. Maar ik hoorde niets. Ik verging van de pijn.'

De valpartij waarbij Dekker een gapende wond onder zijn linkerknie opliep, voltrok zich nauwelijks zeven kilometer voor de finish van de eerste etappe. Een aanleiding was er niet, zegt de Drent.

'De weg was langgerekt en breed en liep iets op. Echt hard gingen we niet eens. Ik denk dat een ploegmaat van Cipollini een stuurfout maakte, waardoor een groepje over hem heen tuimelde. Maar dat hoeft niet. Een valpartij hoeft geen reden te hebben.

'De smak deed ontzettend veel pijn. Mijn been zag er niet uit. Ik kon bijna niet staan. Nadat mijn fiets was gemaakt, ben ik erop gehesen. Zo goed en zo kwaad als het ging, ben ik gaan trappen. Ik wist dat ik niet ver meer hoefde. Als het nog vijftig kilometer was geweest, had ik het nog niet geweten.

'Ik heb alleen gefietst. Ploegmaats kunnen niets voor je doen. Je bent alleen, met je gedachten. Je denkt aan opgeven, ja. Maar je denkt ook aan doorgaan. Je denkt: ik wil naar Parijs. En: als ik de finish maar haal, dan kan ik naar het ziekenhuis. Je bidt dat de pijn overgaat.

'Ik heb een keer eerder zoveel pijn gevoeld. Dat was vorig jaar toen ik mijn pols brak in de Ronde van Puglia. Maar wat toen helemaal verschrikkelijk was: het ziekenhuis van Bari. Dat kon je geen ziekenhuis meer noemen. Ik ben ontzettend blij dat ik daar nu niet heen moest. Bij toeval hadden we onze eigen chirurg mee als gast. Hij heeft de zaak in en om de wond gehecht. En de boel verpakt.'

Dekker durfde zondagavond te niet te voorspellen of de pijn hem maandagochtend zal dwingen om zijn rugnummer in te leveren. Maar dat de Tour anders is uitgepakt dan verwacht, is zeker. In de proloog dacht hij een gooi te kunnen doen naar de gele trui. Hij waagde een gokje, en verloor.

Volgens de Ierse voorspellers zou het zaterdag gaan regenen in de namiddag, het tijdstip waarop de meeste favorieten verplicht zijn om de openingsrit rijden. In overleg met zijn ploegleider besloot Dekker daarom vroeg in de middag te starten, op een tijdstip dat de straten van Dublin kurkdroog zouden zijn.

De tactiek pakte verkeerd uit. De regen viel vroeg, waardoor Dekker de bochten voorzichtig moest nemen. En de favorieten profiteerden van een droog wegdek. 'Vertrouw nooit een Ierse weerman', concludeerde Dekker nadat hij zichzelf in de eindstand op de negentiende plaats terugvond.

Dat het nog erger kon, had rugnummer 52 zaterdag niet gedacht. De negentiende stek werd de laatste. Maar de moraal is ongebroken en hij denkt nog niet aan opgeven. 'Ik wil een etappe winnen.'

Mark van Driel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.