Ronde haalt beste in Devolder naar boven

Praten doet Stijn Devolder liever niet. Liever steekt hij al zijn energie in het fietsen. Door zijn geslotenheid zet de wielrenner zelfs zijn ouders geregeld op het verkeerde been.

Over zijn vriendin Tamara wilde hij na hun eerste kennismaking zo weinig kwijt, dat zijn moeder dacht dat hij een getrouwde vrouw had versierd. Zijn vader wreef zich de ogen uit, toen zijn zoon plotseling voor hem stond met de fiets waarop het grootste succes uit zijn carrière was geboekt. ‘Deze is voor jou’, zei zoonlief, waarna hij zwijgend de kamer uitliep.

Maar in de belangrijkste eendagswedstrijd van het jaar – voor hem en zijn ploeg – wierp Devolder alle aarzeling van zich af. Na zijn tweede overwinning in de Ronde van Vlaanderen zag de Vlaming zich zelfs dicht in de buurt komen van de grootste laureaten: Achiel Buysse, Fiorenzo Magni, Eric Leman en Johan Museeuw, de vier drievoudige winnaars. ‘De Ronde van Vlaanderen haalt het beste in hem naar boven’, stelde Dirk Demol vast.

Oortje
Als ploegleider van Quickstep maakte Demol vorig jaar van dichtbij mee hoe zijn pupil aan alle twijfels over diens eigen kunnen een einde maakte. Devolder, meegenomen om te knechten voor Boonen, trok woest zijn oortje uit. Hij wilde niet langer ploegorders horen en zette het op een rijden, toen hij merkte dat hij een grote kans had om te winnen.

Dit jaar had hij het hulpstuk ongemoeid gelaten, bekende de winnaar met een glimlach. Zichzelf op het juiste moment profileren als de sterkste van de vier kandidaten in zijn ploeg, was voldoende geweest om het kopmanschap van Quickstep op te eisen. Met de vuist op tafel slaan had hij nagelaten. Hij was zaterdag wat eerder gaan slapen, dat leek hem nuttiger.

Aangekondigd
Het moment waarop hij zijn beslissende demarrage plaatste, had hij een jaar geleden zonder een spoor van twijfel aangekondigd. ‘Volgend jaar rij ik weg op de Muur van Geraardsbergen’, beloofde hij Demol, zijn mentor die hij ooit voorop zag rijden in de Ronde terwijl hij de luiers net was ontgroeid. ‘Bij iemand als Stijn weet je dat hij op zo’n moment geen onzin verkoopt’, zei de naar Astana vertrokken ploegleider.

Hoewel hij niet direct toegaf dat er iets voor hem te bewijzen viel in de 261 kilometer tussen Brugge en Meerbeke, had Devolder voldoende motivatie kunnen vinden om de koers naar zijn hand te zetten.

Eerbetoon
Zijn naar de hemel gerichte vingertoppen aan de finish waren een eerbetoon aan Frederiek Nolf. De jonge renner met wie hij vaak trainde, overleed in zijn slaap tijdens de afgelopen Ronde van Qatar. ‘Het leven kan zo voorbij zijn’, sprak Devolder, die liet blijken dat hij met zijn vorige triomf niet iedereen van zijn overmacht had weten te overtuigen.

Devolder werd lange tijd gezien als een renner die met zijn krachten bleef smijten. De afgelopen maanden leerde de ploegleiding hem dat hij niet in alle koersen voor de overwinning hoeft mee te doen. Voor een Belg die een Belgisch team twee jaar op rij de hoofdprijs schenkt, is het seizoen nu al geslaagd. Over zijn mislukte Tour, waarin hij vorig jaar geradbraakt afstapte, maalt niemand nog.

Wielermonument
De beste wielrenner wint niet altijd de wedstrijd en voor de beste ploeg geldt dat evenmin. Maar in de 93ste editie van het wielermonument kregen Devolder en ploegleider Lefevere wat ze zichzelf hadden toebedacht.

‘Een spel van actie, reactie, van demarreren en controleren’, noemde de manager de overmacht waarmee zijn ploeg de concurrentie de keel dicht had geknepen. De favorietenrol was besteed aan Quickstep, ook al viel het met alle kopmannen (Boonen, Devolder, Chavanel) niet mee vooraf een hiërarchie te bepalen.

Het was ook niet nodig. Er werd op verschillende fronten met krachten gesmeten om de wedstrijd naar eigen hand te kunnen zetten. Rabobank (Flecha, Nuyens), Cervélo (Haussler, tweede) en Silence-Lotto met Hoste en Gilbert (derde) bleven het antwoord schuldig. Martijn Maaskant werd vierde en de beste Nederlander.

Prestigestrijd
Boonen vocht een prestigestrijd uit met Filippo Pozzato, de topfavoriet die zichzelf volgens de Belg ‘voor gek had gezet’ door geen trap extra te doen. Chavanel, die zelf naar de koplopers was toegereden, kreeg nog voor de Muur van Geraardsbergen gezelschap van Devolder. Die had op de Eikenmolen de sprong vanuit de groep met achtervolgers gewaagd, op dezelfde plek als vorig jaar.

Het was vervolgens een koud kunstje om op de Muur weg te rijden van Quinziato, Chavanel en Van Hecke. Het gat dat hij sloeg, bleek meteen de winnende bres. ‘Ik wist een beetje dat ik kon winnen’, zei Devolder, met de hem typerende bescheidenheid.

Stijn Devolder op de Koppenberg (ANP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden