PostuumRoger Decock

Roger Decock zag hoe Van Est in de Tour van 1951 het ravijn in dook

Hij was de oudste nog levende winnaar van de Ronde van Vlaanderen. In de Tour 1951 reed Roger Decock achter Wim van Est toen die in een ravijn verdween. Afgelopen weekeinde overleed hij, 93 jaar oud.

Roger Decock in 1951.

Overal in Vlaanderen waar de vriendelijke oude baas verscheen – en hij verscheen nogal eens op bijeenkomsten waar het wielrennen werd gevierd – stootten liefhebbers de niet-ingewijden aan. Op zowel samenzweerderige als respectvolle toon stelden ze de vraag: ‘Weet u wie dat is?’

Het was zeker niet de minste: Roger Decock, de oudste nog levende winnaar van de Ronde van Vlaanderen. Wie hem aansprak kon steevast rekenen op een verhaal uit het rijke wielerleven, en een enkele keer uit de Tweede Wereldoorlog, toen hij als tiener op de fiets smokkelwaar vervoerde. Cockske overleed in de nacht van zaterdag op zondag in zijn woonplaats Aarsele , hij was 93 jaar.

Vlaanderens Mooiste was zijn mooiste. Hij reed in 1952 naar de zege in Wetteren door de Italiaan Loretto Petrucci en collega-Flandrien Briek Schotte in de sprint te kloppen. Wat geluk kwam er ook aan te pas: de Franse renner Louison Bobet had de winst voor het grijpen, maar was door pech stilgevallen. De omstandigheden waren hels geweest. ‘Wind, hagel, sneeuw en sneeuwwater’, somde hij later op. 

De geboren West-Vlaming was er tegen bestand. Het geheim: een apotheker had hem met een onbekend goedje ingesmeerd. ‘Het was alsof ik naast een Leuvense stoof fietste.’ Op zijn erelijst prijken ook Parijs-Nice, het kampioenschap van Vlaanderen (beide in 1951) en de Scheldeprijs (1954). In 1961 stopte hij met koersen en begon hij een café in Tielt.

Decock heeft een markante rol in de anekdotiek van het Nederlandse wielrennen. Hij reed achter Wim van Est, toen deze in de Tour de France van 1951 in de gele trui tijdens de afdaling van de Col d’Aubisque een bocht miste en in een ravijn verdween. De Belg, zelf toen vijfde in het klassement, stopte en alarmeerde de volgwagens. Omstanders trokken een huilende Van Est omhoog met aan elkaar geknoopte tubes. 

De gebeurtenissen vormden de inspiratie voor een beklijvende reclameslogan: ‘Zeventig meter viel ik diep. M’n hart stond stil, maar mijn Pontiac liep.’ Decock verloor 25 minuten door het oponthoud. In Parijs eindigde hij als 17de. Beiden waren er in 2001 bij, toen op de plek van de val een plaquette werd onthuld.

De Vlamingen hebben nu voor onbepaald tijd geen landgenoot om naar te verwijzen als de oudste nog levende winnaar van de Ronde. Jean Forestier won in 1956, hij is 89 en Frans. Eerstvolgende Vlaming in de rij is de winnaar van 1959, de nu 86-jarige Rik Van Looy.

Het ravijn waar Wim van Est in is gevallen. Beeld AFP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden