Rijk geïllustreerd boek over het wielerleven van Hennie Kuiper

Het is een vraag die Hennie Kuiper zijn hele carrière als wielrenner heeft achtervolgd - waarom, Hennie, heb je nooit de zege van 1977 geclaimd, toen je in de Tour de France op 48 seconden als tweede eindigde achter Bernard Thévenet en de Fransman ruim een jaar later opbiechtte dat hij doping had gebruikt?

De Tour van 1977 Kuiper (links) en winnaar Thévenet.Beeld epa

Kuiper (68) had de unieke kans gehad toe te treden tot het selecte clubje Nederlandse winnaars van de Tour en voortaan in een adem te worden genoemd met Jan Janssen en Joop Zoetemelk. Het liet hem altijd koud. Hij is geen man die met de vuist op tafel slaat, die zaken opeist. Hij zei: wat schiet ik ermee op? Weer mijn geliefde sport in een negatief daglicht. Nee, hij concentreerde zich liever op de volgende race.

Niks mee opgeschoten

Hij was er inderdaad niks mee opgeschoten, blijkt uit het woensdag gepresenteerde boek Hennie Kuiper, kampioen wilskracht, een stoeptegel met veel foto's, geschreven en samengesteld door Joop Holthausen en Jacob Bergsma en uitgegeven door Kuipers zoon Bjorn. Want formeel gezien viel Thévenet niks aan te wrijven. Die bekende destijds dat hij corticosteroïden kreeg toegediend door François Bellocq, zijn ploegarts bij Peugeot. Het middel zou prestatieverhogend werken en pijn onderdrukken.

Maar tot diskwalificatie kwam het niet. Dat had een eenvoudige reden, leert het boek. Corticosteroïden stonden in 1977 niet op de lijst met verboden middelen van de internationale wielerunie, de UCI. Ze verschenen er pas op in 1980. Voor Kuiper was er niks te claimen geweest.

Jacob Bergsma, Joop Holthausen - Hennie Kuiper, Kampioen Wilskracht, 49,95 euro, luxe editie 79,95 euro.

Meeslepend gevecht

Hij zou nooit dichter bij Tourwinst komen. Op 19 juli 1977 zegevierde hij op de l'Alpe d'Huez, na een meeslepend gevecht met de vroeg ontsnapte Lucien van Impe, die door een auto van de Franse tv omver werd gereden, en de achteropkomende Thévenet die de schade probeerde te beperken. De marge met de gele trui bedroeg na de finish acht seconden. Later moest hij, vooral in een tijdrit in Dijon, meer terrein prijsgeven.

Maar waar Kuiper in de latere jaren op hoog niveau bleef presteren en grote klassiekers won, zakte Thévenet weg. De tweevoudige Tourwinnaar hield Bellocq verantwoordelijk voor het ruïneren van zijn loopbaan. De doping had zijn lichaam beschadigd.

De marge van ruim driekwart minuut zou later nog een keer een rol spelen in het sportieve leven van Kuiper. Het zijn de seconden die zijn beeltenis in de wielergeschiedenis etsten: besmeurd staat hij met een kapotte fiets hulpeloos langs een kasseistrook in Parijs-Roubaix. Hij ligt op kop. Wanhopig wacht hij op assistentie. Zijn band is van de velg gelopen toen hij door een kuil reed om een fotograaf te ontwijken. Wielerminnend Nederland schreeuwt voor de tv om een nieuwe fiets.

Stopwatch

De samenstellers van Kampioen Wilskracht hebben de stopwatch gehanteerd. Tussen de duik in de kuil en het aanduwen door mecanicien Gilbert Cattoir, die in volle ren een reserverijwiel had afgeleverd, zaten die zondagmiddag 10 april 1983 49 seconden, één seconde meer dan de 48 die Kuiper van de Tourwinst in 1977 scheidde. Maar dit keer is het niets waarover iemand zich achteraf druk hoeft te maken. Als hij de velodroom in Roubaix oprijdt, is de voorsprong ruim een minuut en schaart hij zich in het selecte clubje Nederlandse winnaars.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden