Nieuws

Rentree Ibrahim Afellay: emotionele afleiding voor PSV in tijden van crisis

De 5-0-zege op het zwakke Fortuna Sittard was meegenomen. Nog mooier was voor PSV het goede gevoel dat de ploeg van de bekritiseerde trainer Mark van Bommel aan de avond overhield.

Mohamed Ihattaren pegelt op de goal van Fortuna, Jorrit Smeets kan slechts de bal nakijken. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Op de avond dat de crisis in Eindhoven de adem inhield, trilde de lucht in het Philips Stadion van emoties. De strijdvaardigheid van trainer Mark van Bommel, zijn charmeoffensief ook, de rentree van Ibrahim Afellay, de tranen van Mohammed Ihattaren, gejuich en gefluit. Het kon niet op.

En dan te bedenken dat de wedstrijd tegen Fortuna een makkie was: 5-0. Nee, dan de 81ste minuut. Ibrahim Afellay valt in en neemt de aanvoerdersband over van Denzel Dumfries. Twee jaar heeft hij geen competitiewedstrijd gevoetbald, sinds tijden bij Stoke. Applaus. Ovatie. Minuten gezang, vooraf al. Kippenvel.

Een rondgang langs de media volgt. ‘Ik heb enorm genoten.’ Kort na afloop, op het veld, zegt hij tegen Fox Sports dat hij uit de doden is opgestaan. Later plaatst hij die opmerking in perspectief: ‘Ik ben 33. Ik heb drie gescheurde kruisbanden overleefd. Daarom kun je die opmerking toch wel begrijpen! Als je ergens in gelooft, is het mogelijk. Ik denk dat je alles moet doen wat in je macht ligt.’

Wat zich zaterdag voltrekt, is ook afleiding van de crisis, van één zege van PSV in negen duels vóór Fortuna-thuis, van alarmerende woorden van directeur Toon Gerbrands in de kranten, van uitschakeling in de Europa League, van een dikke achterstand in de competitie, nog steeds tien punten.

Maar publiek houdt van helden, die meer krediet hebben dan gewone stervelingen. ‘Marrekie van Bommel’, zingt de harde kern dus, zeker als hij eindelijk Ibrahim Afellay brengt, kortweg Ibi, in minuten aanhoudend, meeslepend gezang. Afellay, de bijna vergeten voetballer. Mentor van jongeling Mohamed Ihattaren en anderen, aanvoerder zonder voetbal. Een beetje stram oogt hij, dat ook.

Bijna leeg is de perskamer als Van Bommel aan een tafeltje staat te buurten met een paar journalisten. Hij vertelt over zijn strijd, over dat het ‘intern knalt’ bij PSV. ‘Dit leer je op de trainerscursus niet van Hans Boersma en Wim van Zwam.’ Zij waren twee docenten. Ja, ze speelden weleens een rollenspel bij de KNVB, maar dit hier bij PSV is het echte leven, met echte emoties, echte nederlagen, echte woede van supporters. Van echte harde woorden van een echte directeur.

‘In vijf weken is alles omgedraaid’, recapituleert Van Bommel. Weer spreekt hij over de nederlagen en de oorzaken, over ontbrekende spelers, over transfers die niet doorgingen, over de titel die hij vorig seizoen miste.

Mohamed Ihattaren is emotioneel na zijn goal tegen Fortuna, een goed genomen strafschop. Hij denkt aan zijn overleden vader. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Eindverantwoordelijk

Van Bommel vindt Afellay overigens niet goed genoeg voor meer minuten. Afellay: ‘Daar hebben we gesprekken over. Hij is de trainer, hij is eindverantwoordelijk. Soms gaan die gesprekken op een rustige manier, dan weer wat harder.’ Hij mag dus invallen in een allang gewonnen wedstrijd. Een schuiver rolt naast. Hij oogt strammer dan voorheen. ‘Een speler van 33 die nooit iets heeft gemankeerd, is vergeleken met een 17-jarige ook appels met peren vergelijken.’

Afellay glimlacht bij het compliment dat hij nog het gezicht heeft van een jongen. Hij draagt een beugel. ‘Dank je wel. Ben je jaloers? Ik heb altijd goed voor mezelf gezorgd. Er gebeuren alleen dingen waarop je geen invloed hebt. Die moet je ook een plek geven. Maar ik ben liefhebber. Voetbal blijft me triggeren.’

Zelfs de andere reserves waren begonnen mee te zingen, toen zijn moment zich aandiende. ‘Ik had vooraf nergens op gerekend.’ Van Bommel had gezegd: ‘Als het kan, valt Ibi in.’ Vergeet niet: Afellay was bijna nummer vijf bij de Grote Vier Robben, Sneijder, Van Persie en Van der Vaart. Althans, volgens toenmalig bondscoach Bert van Marwijk was dat zo, in de aanloop naar het EK van 2012. Hij scheurde alleen zijn kniebanden bij Barcelona, juist toen hij zich steeds lekkerder voelde tussen Messi en co. 

Ihattaren noemde het een ‘mooi moment’, hun paar minuten samen op het veld. En dan was daar dat andere onvergetelijke moment voor de jongeling; dat hij de tweede strafschop mocht nemen. Hij scoorde en huilde pure tranen voor zijn onlangs overleden vader. Rauwe emotie, zoals het uitfluiten van voormalig aanvoerder Pablo Rosario, een talent dat op zoek is naar zichzelf, misplaatste emotie was.

Afellay, over Ihattaren: ‘Hij is een fantastische jongen. Buitencategorie. Ik denk dat hij een heel grote toekomst tegemoetgaat. Als liefhebber geniet ik elke dag van zijn kunsten. Laten we zulke spelers alsjeblieft niet zeggen dat ze zo en zo moeten spelen, maar lekker hun ding laten doen. Met je eigen creativiteit groot worden.’

Afellay praatte PSV een beetje omhoog, weg uit de put. Steven Bergwijn en Donyell Malen worden weer beter, al zullen ze vooralsnog op achterstand staan in de kampioensrace. ‘Als je zelf niet speelt, probeer je op andere manieren invloed te hebben of te helpen’, aldus Afellay over de crisis.

Een les had hij ook. ‘Als het plezier weg is, stop ik. Maar het is moeilijk. Je krijgt klappen. De revalidatie gaat goed. Dan krijg je tegenslag. Maar uiteindelijk maken tegenslagen je groter en sterker. Daarmee ontwikkel je ook een bepaalde persoonlijkheid.’ Zo’n avond was het dus, in Eindhoven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden