Reglementen dwingen Hill tot afscheidsrace

Damon Hill rijdt dit weekeinde zijn laatste Grand Prix. De aankondiging van de ex-wereldkampioen (1996) in de Formule-1 om te stoppen met autoracen kwam niet als een verrassing....

EIND MEI, tijdens de trainingen voor de Grand Prix van Spanje, uitte Damon Hill (38) voor het eerst zijn frustraties over de huidige generatie wagens in de Formule-1. De zoon van de tweevoudige wereldkampioen Graham Hill zei dat hij het plezier in zijn sport snel aan het verliezen was. 'Het is heel erg moeilijk om de auto's goed af te stellen. Ik geloof echt dat we met dit reglement een doodlopende weg hebben genomen.'

Het zijn vooral de maximale breedte van de auto en de voorgeschreven vier groeven per band, die hem dwars zitten. Hill is een fervent tegenstander van de regels die bedoeld zijn om de snelheid van de bolides binnen de perken te houden. Door de reglementswijziging leunen de auto's voor hun balans zwaar op de aerodynamica. Een groot nadeel is echter dat als de wind opsteekt - zoals bij de Grand Prix in Barcelona - de auto's buitengewoon moeilijk onder controle zijn te houden.

Bij de GP van Canada hadden vorige maand zelfs de grootste talenten in de Formule-1 moeite om de wagens in toom te houden. Michael Schumacher kon na een stuurfoutje zijn koffers gaan pakken, en ook die andere voormalig wereldkampioen, Jacques Villeneuve, kwam schlemielig met de muur van Montreal in aanraking.

Het is geen wonder dat juist Hill problemen heeft. De wereldkampioen van 1996 wordt geroemd om zijn technisch inzicht, en niet vanwege zijn stuurmanskunst. Want hoewel hij 22 Grands Prix heeft gewonnen, is de Brit geen natuurtalent.

Hill werd in 1992 door Frank Williams gecontracteerd als test- rijder, na wat redelijk succesvolle seizoenen in de Formule-3 en in de Formule-3000. Een jaar later werd hij als tweede rijder aan Alain Prost gekoppeld. Al snel bleek dat Williams geen slechte keuze had gemaakt, want Hill won meteen drie races.

In 1994 kreeg Hill opnieuw een voormalig wereldkampioen aan zijn zijde: de Braziliaan Ayrton Senna. In dat dramatische seizoen, het jaar waarin Senna en Roland Ratzenberger in Imola verongelukten, brak Hill definitief door. Hill had, met alleen nog de Grand Prix van Australië voor de boeg, slechts een punt achterstand op Michael Schumacher, de leider in de WK-stand.

Tijdens de race spinde de Duitser van de baan, stuiterde terug en nam en passant Hill mee de grindbak in. Schumacher werd wereldkampioen. Dat was de eerste van een steeds langer wordende lijst van aanvaringen tussen de twee kemphanen. In 1995, het jaar dat Hill eigenlijk over de beste auto beschikte maar Schumacher weer de titel pakte, kwamen ze zelfs drie keer met elkaar in aanraking.

De crash op Monza (Hill reed tijdens een inhaalmanoeuvre van achteren bij de Benetton naar binnen) staat veel fans nog in het geheugen gegrift. Hills titelkansen waren op slag verkeken. 'Zelfs een orang-oetang had wereldkampioen kunnen worden in de Williams', fulmineerden de Britse tabloids. De critici vonden de ex-wereldkampioen geen knip meer voor zijn neus waard.

Hill nam in die periode zelfs zijn toevlucht tot een heuse manager. De man die tot dan toe zelf altijd de contractbesprekingen had gevoerd, kreeg het gevoel dat de hele wereld zich tegen hem keerde. Hills moment van glorie kwam uiteindelijk in 1996. Schumacher verkaste naar Ferrari, de Benettons bleken hun scherpe kantjes te hebben verloren en de enige concurrentie kwam van zijn teamgenoot, de net uit de Indy-cars overgestapte Canadees Jacques Villeneuve.

Hill reed een briljant seizoen. Juist omdat Frank Williams halverwege het seizoen het vertrouwen in zijn kopman al opzegde en Heinz-Harald Frentzen als diens opvolger contracteerde, waren de rust en de waardigheid waarmee hij het seizoen afmaakte buitengewoon indrukwekkend.

Hill verloor zijn doel geen moment uit het oog en slaagde glansrijk. Eigen verdienste of simpelweg de beste auto, waardoor hij er alleen voor hoefde te zorgen dat hij geen fouten maakte? Te vaak wordt vergeten dat Hill op zijn minst medeverantwoordelijk was voor de superioriteit van de Williams. De inbreng van een ontwerper als Adrian Newey, destijds werkzaam voor Williams en nu verantwoordelijk voor de McLarens, alleen is niet genoeg.

Zonder de steun en de informatie van de rijders staat de ontwerper machteloos. Wat dat betreft had de keuze van Williams voor Hill niet beter kunnen zijn. Hills talent ligt namelijk precies op dat vlak: hij kan een auto beter maken. Dat is hem bij Williams gelukt, bij Arrows in 1997 eveneens - hij won bijna de Grand Prix van Hongarije - en Jordan hielp hij vorig jaar aan zijn eerste overwinning. Dit jaar heeft Hill het echter moeilijk.

Zijn teamgenoot Heinz-Harald Frentzen, laat hem alle hoeken van de baan zien. Het is dus geen verrassing dat Hill stopt op het moment dat hij geen kans meer ziet zijn eigen auto te verbeteren. Zo zal Damon Hill na de wedstrijd van zondag voor het laatst zijn elektrische gitaar uit de koffer halen voor het traditionele rock-concert na de Grand Prix van Groot-Brittannië. Hij heeft aangekondigd meer tijd te willen doorbrengen met zijn vrouw Georgie en de kinderen, in hun landhuis nabij Dublin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden