INTERVIEW

Razendsnelle danseres op blades

Fleur Jong, paralympisch atlete klasse T43 (dubbele amputatie), maakt vrijdag haar WK-debuut. Opmerkelijk. Op 8 mei liep ze haar eerste race, drie jaar na een bijna dodelijke infectie.

Fleur Jong loopt vrijdag in Doha tijdens de WK en de 200 meter. Beeld Jiri Buller

Ook al verloor ze twee onderbenen en moesten acht vingers worden gehalveerd, het heeft Fleur Jong (19) niet uit balans gebracht. Atletiek, een sport die zij een jaar geleden niet kende, heeft haar weer richting in het leven gegeven. 'De WK-finales op 100 en 200 meter halen en persoonlijke records lopen.'

Ze maakte deel uit van een dansteam uit Middenbeemster dat aan NK's deelnam. Tot de dag dat Fleur Jong, 16 jaar jong, door een agressieve bloedbacterie werd geveld. Ze vertelt er koel over. Alsof het een ander is overkomen. Niet haar.

'Ik was niet lekker en ging met hoofdpijn eerder weg van school. Het leek op griep. Ik dacht: even uitzieken. Maar van de ene op de andere dag ging het echt fout en mijn moeder had dat snel in de gaten. Ik weet er niets van. Ik was weg, buiten bewustzijn. Ik heb dingen gezegd waar ik niks meer van weet.'

Beeld Jiri Buller

Dikke pech

Haar ouders drongen aan op een opname in een academisch ziekenhuis. Het werd het AMC. 'Het was gewoon dikke pech. Die bacterie wordt overgedragen gelijk een griep. Het was geen val, geen wond, geen overblijfsel van een verre reis. Je bent binnen 24 uur erg ziek. Het gebeurt heel snel. Die bacterie slaat toe en op dat moment gaat het lichaam in een soort van shock. De vitale delen, hart, longen en hersenen, worden van bloed voorzien. Bij je tenen en vingers komt geen bloed meer. Die sterven af. In principe is die reactie fantastisch. Je kunt zonder tenen en vingers. Je organen blijven werken.

'Het was levensbedreigend. Die bacterie komt en gaat binnen 24 uur. Hij slaat toe en was ook niet meer terug te vinden toen de symptomen tevoorschijn kwamen. Mijn vingers werden rood en blauw en stierven af. Ik was het me niet bewust. Ik ben drie weken slapende gehouden. Het ergste heb ik niet meegemaakt. Dat was op zich heel fijn.'

Voordat de artsen overgingen tot de noodzakelijke amputaties, moest Fleur Jong aansterken. Ze kon aan het idee gaan wennen. Dat zij een haast uniek ziektegeval was. 'Ik ken één vrouw in de VS en die is nu mijn grote voorbeeld. Amy Purdy. Haar is hetzelfde overkomen. Ze was 19 hield van snowboarden en dansen. Net als ik. Ze was de concurrente van Bibian Mentel op de Paralympische Winterspelen. Amy geeft presentaties, ze kan er goed over spreken. Dat zou ik ook wel willen. Ze heeft meegedaan aan Dancing With The Stars in Amerika. Toen was ik verkocht.'

Leven zonder onderbenen

Dansen kon Fleur Jong na de ingrijpende operaties niet meer. Ze ging, positief als ze is, op zoek naar wat nog wel kon. Ze kwam, door haar moeder in contact met Marlou van Rhijn, bijgenaamd de Blade Babe en wereldrecordhoudster in dezelfde klasse als Jong: de T43, dubbele amputatie. Van Rhijn was een streekgenoot. 'We zijn uiteindelijk een middag bij haar thuis geweest. Zij en haar ouders, ik en mijn ouders.'

Jong was bang gemaakt met de verhalen over aangepaste huizen met trapliften. De werkelijkheid zoals Van Rhijn die schetste was anders. Over atletiek ging het nog niet. 'Ik wilde weten wat me te wachten stond in een leven zonder onderbenen. Ik had Frank Jol (prothesemaker, red.) al gevonden. Marlou zei dat hij goed was.'

Fleur Jong leefde op van de nieuwe vergezichten. 'Ik was al niet van het stilzitten. Ik ging in het revalidatiecentrum Trappenberg in Huizen alles proberen waarvan ik dacht dat het mogelijk was. Toen ik zag dat ik geen traplift hoefde en hele dagen op mijn protheses kon lopen, dacht ik: ik ga weer mijn gang, zoals altijd.'

Vorig jaar ging ze naar een middag voor paralympische talenten op Papendal. Bondscoach Guido Bonsen zag haar rennen. 'Ik kon nog niet goed op protheses lopen, maar Guido zag er wel wat in. Hij zei: als je er klaar voor bent, gaan we aan de slag. Nu train ik sinds mijn vwo-examens tien keer in de week. In mijn derde wedstrijd, in Zwitserland, kwalificeerde ik me voor de WK in Doha. Ik ben een binnenbochter zoals ze dat hier noemen. Ik heb geen talentprogramma gedaan, ik heb de bocht afgesneden naar de nationale ploeg.'

Controle

Dankzij haar dansverleden heeft Jong een prachtige balans in haar loop: rechtop, de blades het werk laten doen. De kunst is de controle, spanning op de romp en 'met je blades de grond zo hard mogelijk aanvallen'. Ze heeft blades van het beste materiaal, betaald uit een inzameling georganiseerd door haar school, het Da Vinci Collega uit Purmerend.

De nieuwe onderbenen heeft ze wat kleiner besteld dan haar natuurlijke maat. 'Ik was 1.83 lang. Ik heb mezelf iets kleiner laten maken. Ja, echt. Ik mocht kiezen. Frank Jol had mij eerst op mijn originele lengte. Maar toen vroeg ik: kun je er bij mij 3 centimeter tussenuit halen. Dan ben ik 1.80. Dat vind ik leuk. Ik heb mijn schoenmaat ook veranderd. Ik had maat 40-41. Ik heb nu maat 39. Als je toch mag kiezen.'

Met haar blades, springveren die op de stomp juist onder de knie rusten, loopt zij de 100 meter in 13,61 seconden. Dat moet harder om in de buurt te komen van wereldrecordhoudster Marlou van Rhijn (12,78). In Doha hoopt de onervaren Jong in de finale te komen, maar ze weet ook dat ze nog geen partij is voor de koningin van de paralympische atletiek. 'Het is nog geen race. Maar het gaat steeds sneller, steeds beter.'

Beeld Jiri Buller
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden