'Raar dat sponsor opstelling bepaalt'

Melisa Muller is geen type dat met zich laat sollen. Onlangs werd de 29-jarige tafeltennisster afgedankt door haar Heerlense club....

Ze was dan ook, lacht de tachtigvoudig international ietwat besmuikt, een beetje dronken toen ze dat bandje insprak. Dronken van een enkel drupje te veel misschien, maar in elk geval dronken van geluk.

Het was dan ook niet niks wat de 29 jaar geleden in Blokker geboren Amsterdamse tijdens de NK in Heerlen had gepresteerd. Nooit in haar loopbaan had ze tegen verdedigsters uit de voeten gekund, en nu, uitgerekend in de finale tegen topfavoriete Elena Timina, lukte haar dat eindelijk wel een keer. In zeven games ging het opperwezen van het gilde der verdedigsters er af. Nog altijd vraagt Muller zich af hoe het mogelijk was dat zij op de dag der dagen ruim aan het aardse ontsteeg. 'Ik geloof dat ik mezelf op de dag van de grote finale heb overtroffen.'

Zichzelf overtroffen omdat ze tot op het bot gekrenkt was. Goed, dat ze een dag of wat eerder te horen had gekregen dat haar Heerlense club Fürst in zee was gegaan met het ietwat schimmige pingpong-bv'tje van Herman Friskes en dat zij bijgevolg boventallig was geworden en rijp voor een vertrek uit het bronsgroen eikenhout, daar kon ze nog enigszins vrede mee hebben, al vond ze dat diep in haar hart een staaltje van mensonvriendelijk gedrag. Maar dat haar club het had bestaan om minder dan een uur voor haar NK-finale het team voor het volgend seizoen aan pers en publiek te presenteren, sneed haar nog 't meest door de ziel.

Zoveel onrecht, zoveel gebrek aan fatsoen vond ze onverdraaglijk. Ze zwoer wraak en waar kon die wraak beter en passender worden voltrokken dan achter de tafel. Ze voelde op de finaledag de adrenaline door haar lijf knallen en speelde bevlogen als zelden eerder. Na zeven games had ze de klus geklaard en gaf ze zich over aan een explosie van emoties. Niets dan ongeloof op het gezicht van Timina, dikke tranen op dat van Muller. Prachtig vond ze het dat ze op deze wijze wraak had genomen op allen die haar hadden afgeschreven of - erger nog - niet meer serieus hadden genomen. En mocht ze dat alsjeblieft even laten merken?

Al vaker in haar carrière werd Muller geplaagd door het angstige gevoel dat de pingpongwereld tegen haar samenspant. Vorig jaar, ook weer kort voor het NK, werd ze uit de nationale selectie gebonjourd. Te oud, zo heette het, te weinig vlijtig omgesprong met haar talenten, te weinig bereid zich ten volle over te geven aan haar sport. Ze moest haar plaats in de selectie afstaan aan jongeren en daar was ze het diep in haar hart wel mee eens. Maar hadden die jongeren, zo mijmert ze, eigenlijk al wel wat gepresteerd? Muller denkt te weten van niet. 'Ze verdienen hun plaats in de selectie eigenlijk niet. Een paar keer goed spelen is niet genoeg. Het komt ze wel heel makkelijk aangewaaid.'

Maar dat nu ook haar club haar zo onheus heeft bejegend en haar na drie jaar trouwe dienst bij het oud vuil heeft gezet, dat vindt Muller toch wel het toppunt. Waar heeft ze dat nu weer aan te danken? Aan eerder genoemde Herman Friskes uiteraard die met zijn bv'tje - waarvan hij oprichter en enig aandeelhouder is en de speelsters Ni Xia Lian en Jana Timina zijn voltallige personeel uitmaken - onlangs neerstreek in Heerlen toen hem ter ore kwam dat deze club in de gevarenzone dreigde te geraken doordat de hoofdsponsor te kennen had gegeven er de brui aan te zullen geven.

Daar wist Friskes wel een oplossing voor. Hij bood het bestuur van Heerlen zijn diensten en uiteraard zijn twee toppers aan en tekende daarbij aan dat hij van oordeel was dat Muller bijgevolg het veld moest ruimen. Het bestuur van de bedreigde club voerde, zo benadrukt pr-man René Daniels, stevige onderhandelingen met de directeur van het rondreizend pingpongcircus en heeft werkelijk alles op alles gezet om Muller voor de club te behouden. Helaas, Friskes wilde er niets van weten en hield de poot stijf. Hij vond Muller niet professioneel genoeg en te weinig gedisciplineerd. En daarmee basta.

Dat had zelfs het voormalige enfant terrible van de pingpongerij in haar toch vrij roerige carrière niet eerder meegemaakt, dat 'een sponsor als Friskes bepaalt wie speelt en wie niet'. Het gaat er bij haar niet in dat het waar is wat het bestuur haar heeft gezegd: dat er keihard is onderhandeld met Friskes. Ze was en bleef overbodig en moest weg, maar waarheen in vredesnaam? Alle clubs, zo weet ze, zitten voor het komend seizoen al vol en een ongewis avontuur in het buitenland lokt haar niet.

Graag had ze haar loopbaan willen afsluiten in Heerlen. Het hele seizoen door heeft ze met het bestuur gepraat over haar toekomst en over die van de club die haar zo dierbaar was geworden. Ze onderging vorig jaar twee operaties aan haar kniegewrichten en beide keren knokte ze zich terug in de basis, hetgeen ze 'lang niet slecht vindt voor een speelster die geen discipline heeft'.

Ze deed het voor zichzelf uiteraard, maar zeker niet in de laatste plaats ook voor de club. 'Daarom is het onverdraaglijk dat ik de zak kreeg en dat ik niet zelf mag beslissen over het einde van mijn carrière.'

Ooit liet Muller 'de onrust in het hoofd' bestrijden door een psycholoog. Ze knapte er van op. Nu keert de onrust van weleer tot haar schrik in alle hevigheid terug. Ze zegt dat ze altijd bang is geweest dat haar loopbaan 'op een vreemde, niet door haar gewenste manier zou eindigen'. Het beangstigt haar dat die vrees bewaarheid wordt. 'Het blijft maar spoken in mijn kop.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden