Achtergrond Paul Pogba

Pogba schudt tijdens WK-finale alle kritiek van zich af en laat zien waar hij toe in staat is

Paul Pogba na de finale van het WK voetbal in Rusland Foto AFP

Op het laatst was Paul Pogba overal met die uitschuifbare benen. Voorin, achterin, middenveld, links, rechts. Kansen missend, kansen verijdelend, blokkend, passend, scorend. Een soort wervelkolom en wervelwind ineen.

Van Pogba werd altijd gezegd dat hij alles kan. In de WK-finale tegen Kroatië liet de Franse middenvelder dat na rust ook zien.

Eindelijk, verzuchtte de voetbalwereld. Alsof Pogba al 32 jaar is in plaats van 25.

Met twee gelukkige doelpunten voor rust groeide Frankrijk in de wedstrijd. Zoals Pogba in dit toernooi groeide. Hij frustreerde de Kroatische aanvalsopzet steeds vaker en nam de 3-1 voor zijn rekening.

Het hele Pogba-arsenaal werd gedemonstreerd bij dat doelpunt. Machtig was zijn crosspass naar Mbappé, indrukwekkend zijn sprint om aan te sluiten en ongeëvenaard de snelheid waarmee hij zijn linkervoet tegen de bal plaatste nadat een eerste schot met rechts was geblokt.

Zijn ogen barstten uit zijn kassen na de treffer, de hele Franse ploeg vloog boven op hem. Pogba is een populaire speler onder collega’s, omdat hij altijd vrolijk is en ploeggenoten met hippe dansbewegingen aanleert. Zelfs in de periode dat zijn vader overleed, ruim een jaar geleden, verscheen hij met een glimlach bij de nationale ploeg. ‘Mijn vader was de grappigste man ooit. Als ik aan hem denk, moet ik lachen,’ verklaarde hij.

Van die vrolijke tronie werd de manager bij zijn club Manchester United José Mourinho op zeker moment bloedchagrijnig. Mourinho haalde Pogba in de zomer van 2016 voor 105 miljoen euro naar Manchester United. Pogba was daarmee de eerste speler die de 100 miljoen euro-grens brak. Hij werd het uithangbord van de hebzucht in het voetbal. Van 100 miljoen euro kon het totale ziekenhuispersoneel van Manchester en omgeving worden betaald.

Pogba kreeg de zenuwen toen de deal eindelijk rond was. Ineens was voetbal geen plezier meer, niet meer althans zoals hij het beleefde op de straten van Roissy-en-brie nabij Disneyland Parijs waar hij opgroeide. Niet meer zoals bij Juventus waar anderen de vuile klusjes opknapten zodat hij kon opstomen.

Mourinho ergerde zich enorm aan de lankmoedigheid van zijn beoogde leider. Belangrijke doelpunten, zoals in de Europa Leaguefinale tegen Ajax, waren een zeldzaamheid. Tussen de weinig compassierijke Mourinho en La Pioche de joker, zoals Pogba zichzelf graag noemt is inmiddels weinig liefde meer over.

Vanuit Frankrijk kwam weinig steun. In tegendeel: vaak klonk de roep Pogba te passeren voor de Franse ploeg, daar tal van andere talentvolle middenvelders zich manifesteerden. Maar waar bondscoach Deschamps sinds de verloren EK-finale in 2016 veel mutaties in zijn selectie doorvoerde, hield hij vast aan Pogba.

Die moest met de excellente balafpakker Kanté en de al even taakbewuste Matuidi vooral de jonge defensie beschermen. Doelpunten vielen vooral uit standaardsituaties of na bevliegingen van aanvallers Griezmann en Mbappé. Pogba moest hen de bal bezorgen en voor de rest het fort bewaken.

Frankrijk overleefde de poulefase met gemak, maar de kritiek uit eigen land hield aan vanwege het zuinige spel. Pogba ging de pers niet uit de weg. In vijf talen vertelde hij in Rusland op persconferenties opgewekt: ‘Ik mag minder fouten maken dan anderen. Ik ben van de duurste speler ter wereld naar de meest bekritiseerde speler ter wereld gegaan. Kritiek is er altijd geweest. Toen ik jong was en op straat speelde waren mijn vriendjes en ik elkaar altijd aan het bekritiseren. Ik luisterde er nooit naar en dat doe ik nog steeds niet. Ik maak plezier, dat is mijn enige antwoord.’

De defensieve rol hinderde hem evenmin. ‘Ik vind verdedigen leuk, hoor,’ sprak Pogba doodgemoedereerd en waarschijnlijk tot ontsteltenis van Mourinho.

In de knock-outfase werd hij steeds belangrijker. België offerde clubgenoot Fellaini op aan Pogba, zag Deschamps. ‘Ze waren erg bezorgd dat Pogba vrijheid zou krijgen. Maar Paul ging daar uitstekend mee om.’ ‘Hij speelde ontzettend volwassen,’ moest ook Mourinho toegeven.

In de finale werd niet Pogba, maar kompaan Kanté na 55 minuten vervangen om meer grip te krijgen. Het leek de alleskunner met wortels in het West-Afrikaanse Guinee vleugels te geven. Bij de Engelse media overheerste verbazing over zijn optreden. ‘We hebben hem op zijn kop gezeten en hij heeft karakter getoond. Hij heeft die negatieve energie gebruikt om het beste uit zichzelf te halen,’ meende analist en oud-spits Alan Shearer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.