De Nederlandse Ellen van Dijk rijdt over de Schapenbrug in Alkmaar naar haar vierde Europese Titel bij het tijdrijden.

Reportage EK wielrennen

Pijnvrij dendert Van Dijk naar vierde Europese titel tijdrijden

De Nederlandse Ellen van Dijk rijdt over de Schapenbrug in Alkmaar naar haar vierde Europese Titel bij het tijdrijden. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Na Plumelec, Herning en Glasgow werd Ellen van Dijk dit jaar Europees kampioen tijdrijden in Alkmaar. Over de kaarsrechte Noord-Hollandse wegen was het voor haar een kwestie van ‘tegen de wind in blijven gassen’ geweest. Met succes. Haar kast zit inmiddels vol met blauwwitte kampioenstruien.

Elke editie, vertelde Van Dijk na afloop van haar race, waarin ze de Duitse Lisa Klein en haar landgenote Lucinda Brand achter zich had gehouden, heeft weer een ander verhaal. Met haar Europese titel in 2016 in het Franse Plumelec spoelde ze de kater van Rio weg, waar ze in de olympische tijdrit door een knullige stuurfout naast een medaille had gegrepen.

Een jaar later, in het Deense Herning, was het de ruime voorsprong van bijna een minuut op Anna van der Breggen die in het oog sprong, terwijl in Glasgow het verschil tussen hen juist maar 2 seconden was geweest. En het verhaal van Alkmaar? Van Dijk hoefde niet lang na te denken. Deze titel had ze pijnvrij kunnen behalen, dat was al een overwinning op zich.

Al langere tijd kampt de wereldkampioene van 2013 met rugproblemen. Het was zelfs de vraag of ze überhaupt zou meedoen aan de EK in eigen land. Soms heeft ze veel pijn, soms niet. Maar ze weet nooit precies wanneer. En daar zit de grote frustratie. ‘Als je elke dag traint, maar je bent onzeker of je wel fit genoeg bent om je kampioenschappen te rijden, dan is het heel moeilijk om de motivatie vast te houden.’

Van Dijk loopt bij diverse specialisten om te achterhalen waar de pijn vandaan komt. Ze kampt met versleten ruggewervels, waardoor zenuwen af en toe bekneld raken. Het is nu vooral de vraag hoe ze de kwetsuur het best onder controle kan krijgen.

De rugproblemen zorgen voor uitstraling naar haar benen, met krachtverlies als gevolg. ‘En dan kan ik mijn power niet kwijt.’ Dat gebeurde bijvoorbeeld op de NK in Ede, toen Van Dijk derde werd, op meer dan anderhalve minuut van winnaar Annemiek van Vleuten. Een verliezende Ellen van Dijk is geen leuke Ellen van Dijk. ‘Ik heb weleens medelijden met mijn vriend.’

De overwinning in Alkmaar was er daarom eentje van grote betekenis. Twijfelde ze eerder nog of ze wel iets te zoeken had op de WK in het Engelse Yorkshire over anderhalve maand, nu gaat ze nog volop in training voor een mooi eindschot van het seizoen.

Ze zal in Yorkshire dan wel de wereldkampioenen Van Vleuten (tijdrijden) en Anna van der Breggen (weg) moeten verslaan. Die waren er in Alkmaar niet bij. ‘Daardoor werd het wel een stukje makkelijker om te winnen’, gaf ze toe. Van Dijk was over 22 kilometer een halve minuut sneller dan Lisa Klein en bijna een minuut sneller dan Lucinda Brand.

En dus stond ze al weer voor de vierde keer op rij in de blauwwitte kampioenstrui te stralen. Niet dat je haar er veel in zult zien trainen. Dat vindt Van Dijk aandachttrekkerij. ‘Zo van: zie hier de Europees kampioen eens rijden. Dat past niet zo bij mijn karakter.’

En als ze heel eerlijk is: zo mooi is-ie nou ook weer niet. ‘Hij knalt er niet echt uit, moet ik zeggen. De titel is mooi, maar de bijbehorende trui een beetje flets. Ik ben er in al die jaren niet verliefd op geworden.’

Nee, dan de Spelen, volgend jaar in Tokio. Voor de 32-jarige Van Dijk is dat het grote doel. Twee weken terug was ze in Japan om het tijdritparcours te verkennen. ‘Lastig, maar uitdagend’, noemde ze het glooiende rondje. Maar wat graag wil ze revanche nemen voor Rio. Niet om haar fout te herstellen, maar om nog één keer te laten zien wat ze in haar mars heeft.

Een gouden medaille zou de ultieme bekroning van haar carrière zijn. Maar dan moet het wel zo’n dag zijn waarop alles meezit. Inclusief die vermaledijde rug.

Evenepoel eert landgenoten Lambrecht en Loos

In tranen was hij, Remco Evenepoel. Het 19-jarige toptalent uit België veroverde donderdag in Alkmaar de Europese titel tijdrijden en droeg die zege op aan Bjorg Lambrecht en Stef Loos. Lambrecht overleed maandag in de Ronde van Polen aan de gevolgen van een zware val, Loos kwam in maart om bij een aanrijding. ‘Deze overwinning is voor de jongens in de hemel.’

Het was een bewogen week geweest voor Evenepoel. Zaterdag had hij als jongste deelnemer nog geglorieerd in Clásica San Sebastián, drie dagen later hoorde hij van het overlijden van Lambrecht. Samen golden ze als vaandeldrager van een nieuwe generatie Belgische renners, die in de toekomst weer mee zou gaan doen in klassiekers en grote rondes.

Donderdag stond hij alweer aan de start in Alkmaar. Over 22 kilometer was hij 18 seconden sneller dan de Deen Kasper Asgreen en 20 seconden sneller dan de Italiaan Edoardo Affini. De Nederlanders kwamen niet in de buurt van het podium, al eindigden ze wel in de top tien. Jos van Emden eindigde als achtste, Sebastian Langeveld werd tiende.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden