Column

Pijltjesgooien is inmiddels big business

Even overwogen 500 woorden te mijmeren over de mooiste aller schaatsnamen: Dai Dai Ntab, sprintkanon op ijs, ontsproten uit de liefde tussen een Senegalese man en een Nederlandse vrouw. Zou Dai Dai al op tv zijn geweest in Dakar? Afrikaanse sprintvezels in een schaatspak. Heerlijk.

Van Barneveld brengt de wereldbeker naar huis in 1999. Beeld anp

Even gedacht de ergernis de vrije loop te laten over de transfer van voetballer Carlos Tévez naar Shanghai, voor een salaris van pakweg 40 miljoen euro per seizoen, twee keer zoveel als Ronaldo en Messi; ruim 7 ton per week. Walgelijk, deze totale ontwrichting van de markt, nu de Chinezen de ene na de andere topvoetballer halen. Telkens ontglipt ietsje meer van de ziel van het voetbal naar de kilte van het geldpakhuis.

Nee, dan darts, ideaal bankhangvertier rond de feestdagen. Pijltjesgooien boeit me matig, ondanks zoete herinneringen. Mijn vorige werkgever, het ANP, stuurde me begin januari 1995 abrupt naar het beroemde toernooi van Frimley Green, waar ene Raymond van Barneveld de halve finales had bereikt.

'Zorg dat je zo snel mogelijk na aankomst een interview levert voor de zaterdagkranten', was de opdracht. In de pre-Googletijd wist ik niet eens hoe Barney, zoals de postbode uit Den Haag zich noemde, eruit zag. De spelers waren net in vergadering. Ik vroeg de receptioniste of ze Van Barneveld wilde aanwijzen als die naar buiten kwam. 'Mag ik je interviewen, en wel nu meteen?'

Het was een kostelijk weekeinde. De Brit Bobby George hulde zich in een zwarte mantel en kwam het podium op met een brandende kaars voor zijn buik. Andy 'the Viking' Fordham gooide pas pijlen als hij vooraf 25 pijpjes bier had gedronken. Nou ja, ongeveer 25. Barney hield het destijds bij twee bacardi-cola, voor een rustige hand. Hij had met Kerstmis niet getraind omdat de boom voor het dartbord stond. De letters dansten van blijdschap over mijn beeldscherm.

Nu is het spel geprofessionaliseerd. De zaal zit barstensvol feestpubliek. Pijltjesgooien is big business. Barney is inmiddels 49 jaar en Nederland is hartstikke goed in darts. RTL7 pakt uit met avondvullende uitzendingen en op de doelgroep gerichte reclameblokken, met werving voor 'smeerkaas voor echte mannen'. Twee analisten zitten in de studio, nog eens twee zijn ter plekke. Ze waren het erover eens dat Taylor de kwartfinale mede van Barney verloor door zijn materiaal: Taylors pijltjes vliegen anders.

Van Barneveld, die vannacht in de halve finales van het WK van de bond PDC heeft gespeeld tegen de Nederlandse vedette Michael van Gerwen, verloor destijds de finale bij de concurrerende bond BDO van Richie Burnett uit Wales.

Op het slotbanket vroeg Barney naar mijn impressie. Het was beregezellig. Ongevraagd voegde ik toe dat darts in mijn ogen geen topsport was. Barney reageerde bozig. Wat dan wel? Nou, een behendigheidsspel. En zo denk ik er eigenlijk nog over, wat dat verder ook waard is.

Bovendien is het de tijd voor spelletjes, en die darters komen er nog mee op tv ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.