Column Mathieu van der Poel

Peter Winnen vond het magisch hoe Mathieu van der Poel op zijn fiets door de bochten zwiepte

Peter Winnen

Aan Mathieu van der Poel kan ik me vergapen als aan een zelfportret van Rembrandt in een museum: hoe doet hij dat toch? Eerst Rembrandt. Ga er een paar meter vanaf staan en een meer dan levend mens kijkt je aan alsof er geen graven bestaan. Ga er met de neus bovenop staan en de chaos van de losse toets slaat de bodem onder de waarneming weg. Er is verf, verder niets.

Ik was zondag bij het EK veldrijden in Rosmalen. Vanuit een comfortabele positie met koffie en bier bij de hand sloeg ik de ontwikkelingen van de koers gade op een groot videoscherm. Van der Poel deed alles goed. Een magistrale atleet declasseerde de rest toen de koers nog maar koud begonnen was. Een meer dan levende veldrijder lachte me op afstand toe.

Ik ging maar eens buiten achter een dranghek staan met de poten in het zand. Ongelooflijk hoe hard hij voorbij kwam. En dat op de onverharde weg. Hoe hij door de bochten zwiepte was je reinste tovenarij. Ik stond er met mijn neus bovenop maar hoe hij het precies deed heb ik niet kunnen waarnemen. Ik nam chaos waar, maar alles klopte.

Een veldrit duurt maar een uur, maar het is een uur presteren iets boven de boomgrens van longen en hart. Onlangs vroeg NRC Handelsblad de uitdraai op van hartregistraties van veldrijders en veldrijdsters om de zwaarte van deze sporttak voor de lezers te illustreren. Mathieu deed niet mee. Hij koerst nooit met een hartslagmeter dus een uitdraai leveren was spijtig genoeg onmogelijk.

Van der Poel is meer een vogeltje dat fladdert en plezier beleeft aan het fladderen. Volgens hem is koersen ‘geen exacte wetenschap’. Dat was mooi gezegd; alleen grootmeesters doen het zonder de exacte wetenschap. Ze weten niet wat ze doen maar ze doen het wel. Mathieu is een genetisch gebenedijde, en toch is hij veel meer dan dat.

Nog niet zo lang geleden vroeg ik zijn vader die een deel van het glorieuze dna leverde of het niet eens tijd werd dat de zoon de kleine veldritsport achter zich liet. Een paar weken eerder was Mathieu immers als zomers tussendoortje Nederlands kampioen geworden op de weg. Op de weg, daar ligt toch het kapitaal en de eeuwige roem?

De vader antwoordt dat hij zich niet al te veel met Mathieus’ plannen bemoeit. Dat de zoon zo vrij in zijn kop is dat de expertise van een verwekker er niet meer toe doet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden