Pas op, pingpongers, Van Spanje komt eraan

Tien jaar lang had SKF, zijn allereerste tafeltennisclub, hem ‘aan de kop gezeurd’. Of het niet eens tijd werd dat Henk van Spanje terugkeerde op het oude nest....

Op de voorgevel een sticker waarmee de bond der pingpongers wanhopig reclame maakt voor het in polderland zieltogende wereldspel met bat en bal. ‘Acht, achttien of tachtig, tafeltennis is prachtig’.

Achter de voorgevel, in de speelzaal van OTTC in Oss, geen tachtiger te bekennen. Wel een al wat ouder manspersoon die zich ter voorbereiding op de promotiewedstrijd tusen de eerstedivisieclubs SKF uit Veenendaal en Unicum uit Geldrop met jeugdig elan in het zweet werkt. Geen tachtiger inderdaad, maar de man in kwestie, Henk van Spanje, is met zijn 41 jaar toch al mooi een eindje over de helft.

Een ouwe knar, dat zeker, maar dan wel een knar die oogt als in zijn beste pingpongjaren. Strak in het vel, nergens op het frêle lijf een grammetje te veel, geen bolling te zien, zelfs geen begin van een buikje.

In alles doet de jongste van de drie roemruchte, immer nog actieve, pingpongbroers uit Veenendaal, denken aan de speler die hij was toen hij, een jaar of twintig geleden, door toenmalig bondscoach Milan Stencel naar grote hoogten werd gedrild. Hij werd prof, sloot zich op in een Zweeds tafeltennisinternaat en kwam daaruit tevoorschijn als de nummer zestien van Europa. Een sterk staaltje, sinds de legendarische Cor du Buy nooit meer vertoond.

Nog even fit en toegewijd als in zijn topjaren, zelfs tijdens de warming-up. Afgetraind lijf, nog altijd een ‘gouden hand’, flitsende reflexen, superieure conditie. ‘Met zijn 41 jaar is hij misschien wel de fitste speler van de hele eerste divisie, zegt SKF-coach Michiel van Well. ‘Zo moet een atleet eruit zien. Daar kan iedereen een puntje aan zuigen. Een voorbeeld voor allen.’

Van Spanje gaat het in de promotiewedstrijd met als inzet een plaats in de eredivisie zo dadelijk helemaal maken, zo veel is wel duidelijk. De tegenstanders uit Geldrop, de broers Paul en Martijn van der Leur en Santic, kuikens nog vergeleken met Van Spanje, kunnen het volgens Van Well op voorhand al wel schudden. ‘Henk heeft dit seizoen nog maar één potje verloren.’

De promotiewedstrijd begint voor SKF niet al te florissant. Erwin Andriessen gaat er tegen Paul van der Leur roemloos af en Bouke Bosma, die na elk verloren punt roept dat hij een eikel is en na elk gewonnen punt vreugderondjes draait in het centrecourt en daarbij woest zijn vuisten balt, heeft uiteindelijk geen schijn van kans tegen die andere Van der Leur, Martijn. Meegereisde supporters van SKF worden er knap zenuwachtig van en zetten het tussen de verliespartijen door bij de voordeur op een blowen.

Toch is er nog niks aan de hand. Van Spanje doet gewoon wat van hem wordt verwacht. Hij veegt eerst Paul van der Leur van de tafel, wint vervolgens bijna in zijn uppie het dubbelspel, sluit ook zijn tweede solo-optreden winnend af en voltooit het karwei bij 6-2.

Het feest kan beginnen. De supporters van SKF, met 250 leden de grootste club van het land, storten zich zo fanatiek op Van Spanje dat je zijn botten bijna kunt horen kraken. Intussen gooit de coach er nog maar eens wat superlatieven tegenaan. ‘Henk heeft grandioos gespeeld, als in zijn beste jaren. Zijn spel is vast, flitsend en staat bol van snelle reflexen. Aan hem hebben we onze promotie te danken, aan hem alleen. Iedereen in de eredivisie krijgt straks een kwaaie aan hem. Ja, dat geldt ook voor de invlieg-Chinezen.’

SKF is blij met Henk van Spanje, dat is wel duidelijk, en dat werd tijd ook. Tien jaar lang hebben bestuursleden, coaches en supporters hem ‘aan de kop gezeurd’. Of het niet tijd was om terug te keren op het oude nest, zijn talenten te verhuren aan de club waar hij als jongen van acht kwam binnengewandeld. De club ook waar hij altijd lid van is gebleven.

Al die jaren luidde het antwoord simpelweg ‘nee’. Hij was nog niet klaar met zijn sport, met zijn odyssee door het Europese pingpongrijk. Na zijn Nederlandse jaren, die hij doorbracht bij SKF, Shot, De Veluwe en L en T, scharrelde hij zijn kostje bij elkaar in Engeland (Ornesby), Zweden (Falkenberg en in Duitsland bij Paderborn, Bad Hamm en TV Netphen. Hij genoot ervan. Liever dat zigeunerleven dan een pingpongbaan in het weinig wereldse Veenendaal.

Pas medio dit jaar wordt het zeuren beloond. Eindelijk gaat Van Spanje overstag en dat komt mooi uit, want SKF is net gepromoveerd naar de eerste divisie en kan wel wat versterking gebruiken in zijn streven om daaruit niet meteen weer te degraderen.

Van Spanje heeft al een paar jaar niet serieus meer gespeeld, maar dat valt niet op. Hij wint in zijn eerste seizoen al zijn partijen op een na en gidst zijn club op een zaterdagmiddag in Oss linea recta naar de eredivisie.

Een sterk staaltje, maar daar wil de krasse knar niet van horen. ‘Ach, wat moet ik zeggen. Ik train maar drie keer in de week en dan dit. Het niveau is hier toch wat minder.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden