Interview

Pas in Nederland kwam het grote talent van honkballer Denzel Richardson tot bloei

De beste honkballer op de Nederlandse velden is een op Sint-Maarten geboren krachtpatser die vooral meer wil zijn dan alleen een goede sporter. Dit is het verhaal van Denzel Richardson.

Denzel Richardson werkt als personal trainer. 'Ik ben trots op mijn leven hier.' Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Denzel Richardson werkt als personal trainer. 'Ik ben trots op mijn leven hier.'Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

‘Voor mij als honkballer is het belangrijkste dat ik dit seizoen weer nét wat beter ben geweest dan in het vorige seizoen’, legt Denzel Richardson (27) uit. ‘Wat sport, of zelfs het leven, leuk voor mij maakt: de dagelijkse kans om een overwinning op jezelf te boeken. Om net dat ene procentpunt beter te worden, door leergierig en gemotiveerd te blijven.’

Het is een bescheiden zelfanalyse van een sporter die het nu eindelijk voor de wind gaat. Richardson kroonde zich afgelopen weekend tot Nederlands honkbalkampioen en mocht eerder in de week al de trofeeën voor beste slagman en beste speler in de competitie in ontvangst nemen. ‘In Nederland ben ik eindelijk de honkballer die ik kan zijn.’

In zijn zucht naar zelfverbetering pakt Richardson het grondig aan. ‘Voorafgaand aan trainingen en wedstrijden luister ik niet meer naar muziek, maar naar podcasts waar ik van kan leren. Dat is mijn nieuwe ochtendritueel: mezelf zo snel mogelijk in de leermodus krijgen.’

Frustraties in Amerika

Dat was weleens anders bij Richardson. Tussen zijn 18de en 23ste probeerde hij het in het Amerikaanse profhonkbal, maar bleef hij steken in de lagere satellietteams van de Colorado Rockies. ‘In Amerika werd mij pas duidelijk hoe klein de kans is dat je de top haalt, als je niet geboren bent met een zilveren lepel in de mond.’

Hoewel Richardson ook toen al de bal verschrikkelijk hard kon slaan, kreeg hij niet de gelegenheid dat te demonstreren. ‘We hadden zeven verrevelders in de selectie en twee van hen verdienden acht ton vanwege hun status als toptalent. Die moesten dus spelen. Dus in wezen streden we met z’n vijven om één basisplaats.’

De druk werd Richardson te veel. ‘Ik bleef hangen in mijn woede over die situatie. In plaats van te focussen op zelfverbetering, richtte ik mijn pijlen op de oneerlijkheid van het systeem.’

Tijd voor verandering

Enkele maanden nadat Richardson zijn Amerikaanse honkbaldroom had laten varen, sloeg het noodlot toe. ‘Ik speelde tijdelijk op Curaçao. Mijn moeder was er ook op bezoek, omdat ze vanwege orkaan Irma niet kon afreizen naar Sint-Maarten. We stonden op het punt om naar Rotterdam te vliegen voor de diploma-uitreiking van mijn zus, die was afgestudeerd op de Erasmus Universiteit. Maar een dag voor vertrek kreeg mijn moeder een hartaanval.’

Het overlijden van zijn moeder bleek de wake-upcall die Richardson nodig had. ‘Toen zij wegviel, kon ik mezelf niet langer voor blijven liegen. Ik ging om met de verkeerde vrienden, jongens die geen ambities meer hadden in het leven. Ik was volstrekt afhankelijk van anderen. Daarnaast kampte ik met zware angstklachten.’

Kortom, tijd voor wat nieuws. ‘Ik zag mijn vertrek naar Nederland als een tweede kans. Ditmaal zou ik het maximale uit het leven halen.’ Eenmaal aangekomen nam Richardson meteen een baan naast het honkbal. Hij werd personal trainer en begon work-outs te geven. Het bleek een schot in de roos. ‘Dat ik in staat was les te geven, mensen zich beter te laten voelen over hun eigen lichaam, gaf een enorme boost aan mijn zelfvertrouwen.’

Vleugels

Ook nu Richardson als volwaardig Nederlands international de olympische A-status heeft en dus kan rondkomen van zijn sport, blijft hij lesgeven. ‘Ik heb hier zelfstandig een leven opgebouwd. Een leven waar ik trots op ben. Mijn vleugels had ik waarschijnlijk altijd al, maar pas hier leerde ik vliegen.’

Nog geen 24 uur na het seizoen heeft Richardson alweer een nieuw doel bedacht voor volgend jaar. ‘Afgelopen seizoen wilde ik een geduldiger slagman worden. Nu dat is gelukt, wil ik werken aan mijn spelinzicht. Nog slimmer worden bij het rennen naar de honken, over nog meer mentale kalmte beschikken op beslissende momenten.’ Voor Nederland in 2023 schitteren op de World Baseball Classic, het officieuze WK waar de profs in tegenstelling tot de Spelen wel aan mogen meedoen, is het doel voor de langere termijn.

Maar Richardsons doelen liggen vooral buiten het veld. ‘Stel dat ik morgen doodga. Dan wil ik niet dat de mensen om mij zouden zeggen: ‘Wauw, wat was die Denzel goed in honkbal.’ Ik wil daadwerkelijk een rol van betekenis voor anderen hebben gespeeld. Als ik iemand van een depressie of negatief zelfbeeld af kan helpen met een goede training, is dat mij meer waard dan welke sportprestatie ook.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden