Overwinning in Huy gaat naar routinier met meeste geduld

Een etmaal lang zat Alberto Contador in de auto. Zondagmiddag, meteen na zijn zege in de Ronde van Castillië en Leon vertrok hij vanwege de vulkanische wolk op vier wielen naar het noorden van Europa. Maandagmiddag stapte hij uit om het parkoers van de Waalse Pijl te verkennen. Twee dagen later drukte Cadel Evans hem met de neus op de feiten: dit is een koers voor krasse knarren.

Wie de erelijst van de Waalse Pijl bestudeert, struikelt over de dertigplussers. De meesten van hen, de eerlijkheid gebiedt dat te zeggen, zijn niet van onbesproken gedrag. Om het rijtje namen tot deze eeuw te beperken: Davide Rebellin, Danilo di Luca en Francesco Casagrande.

Doping of niet: de Waalse Pijl is vooral een kwestie van geduld hebben. De beslissing valt bijna altijd op het laatste stukje van de Muur van Huy, een steile wand van ruim een kilometer. Op deze plek en na 200 kilometer koers moet een wielrenner zijn krachten kennen.

Cadel Evans is 33 jaar, fietst daarvan al een eeuwigheid en is, voor alle duidelijkheid, van onbesproken gedrag. Maar de Australiër heeft een ander probleem en dat is een sneu imago. Al jaren maakt hij tevergeefs jacht op de zege in de Ronde van Frankrijk. Dat deed Evans altijd door zuinig te rijden. Tot nu toe bracht hem dat niet verder dan het achterwiel van de winnaar. In het wielrennen heet zo’n coureur een wieltjesplakker.

Maar vorig jaar werd Cadel Evans wereldkampioen met een niet eerder vertoond offensief. Woensdag werd gesuggereerd dat hij daardoor veranderd is. Hij lachte er om. ‘Niet ik ben veranderd. Ik word alleen anders benaderd, alsof je een ander mens wordt in een regenboogtrui.’

In Mendrisio, de plaats waar hij de wereldtitel greep, beloofde Evans in elk geval dat hij de regenboogtrui eer wilde aandoen. In de eerste twintig koersdagen van het jaar was hem dat niet gelukt. Maar in de Amstel Gold Race leek zijn vormpeil al stijgende en op de 21ste koersdag werd dat bevestigd.

Met een aangepast parkoers had de organisatie van de Waalse Pijl gehoopt het traditionele koersverloop te kunnen doorbreken. De tweede passage van de Muur van Huy was naar achteren verschoven, zodat het niet weer op de laatste honderden meters zou aankomen.

De Luxemburgse broers Schleck anticipeerden daarop. Andy maakte snelheid in de tweede beklimming, eenmaal boven ging Fränk er van door. Met Roman Kreutziger kreeg hij een ideale metgezel en ook Bram Tankink kon nog aansluiten dankzij een eerdere ontsnapping.

Maar hun voorsprong kwam die laatste 30 kilometer nauwelijks boven de halve minuut. Te veel favorieten achter hen dachten nog een kans te maken, zodat het in de achtervolging nooit stil viel. En zo werd de Waalse Pijl van hetzelfde laken een pak. Klöden speelde de rol van drieste aanvaller en Alberto Contador die van voorspelde winnaar.

De 27-jarige Tourwinnaar werd door landgenoot Igor Anton, al dan niet bewust, naar voren geloodst en waande zich al onbedreigd op weg naar de eindstreep toen Evans opeens langszij kwam en hem voorbij ging. De geduldigste, de meest ervarene dus, trok aan het langste eind.

Na afloop zei Evans dat hij zichzelf had verbaasd. Het eerste hoogtepunt van dit seizoen had over een paar weken in de Giro bereikt moeten worden. ‘Maar ik voelde me goed en ben perfect geholpen door de ploeg.’

Karsten Kroon moest de Waalse Pijl flink gehavend verlaten. De Nederlander kwam na 125 kilometer zwaar ten val. De ploeggenoot van Evans liep daarbij drie breuken in het gezicht op. Robert Gesink had ook pech. Op 20 kilometer van de finish klapte hij met zijn voorwiel door een gat in de weg en de lekke band die daarvan het gevolg was, wierp hem op achterstand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.