Wielrennen Ronde van Italië

Outsider Richard Carapaz heeft eindzege Giro binnen handbereik

Richard Carapaz (midden) weerstaat dinsdag de aanvallen van de Italiaan Vincenzo Nibali (rechts), mede dankzij de steun van ploeggenoot Mikel Landa (links). Beeld Luk Benies / AFP

Geboren in Ecuador, gekneed in Colombia, gehard in Europa. Nog drie dagen standhouden en Richard Carapaz (26) is winnaar van de Ronde van Italië. Waarom niet? Hij is constant genoeg om drie weken fietsen aan te kunnen.

Bijlages vol werden er in aanloop naar de Giro d’Italia geschreven, maar nergens stond bij de favorieten de naam van de man die met een voorsprong van bijna twee minuten de laatste drie dagen ingaat: Richard Carapaz, 26 jaar en ­superklimmer van de Spaanse formatie Movistar.

Natuurlijk, hij had vorig jaar in de Giro een rit op zijn naam geschreven, was in het algemeen klassement als vierde geëindigd en mocht de witte trui, als leider van het jongerenklassement, mee naar Ecuador nemen. Maar een serieuze bedreiging voor Tom Dumoulin, Vincenzo Nibali of Primoz Roglic? Dat zou toch niet?

Afgelopen zaterdag kwam Carapaz, op weg naar Courmayeur, aan de leiding, nadat de topfavorieten Roglic en Nibali in de veertiende etappe nadrukkelijk naar elkaar hadden geloerd. Met nog twee bergritten en een tijdrit te gaan, en een voorsprong van 1.54 minuten op Nibali en 2.16 op Roglic is Carapaz topfavoriet voor de eindzege. Maar wie is de man die al een week lang elke dag op het podium in het roze staat te ­stralen?

Richard Carapaz (vrij vertaald: ­‘Gezicht van de Vrede’) is zoon van een veehouder met drie koeien en groeide op in een plaatsje met ongeveer honderd inwoners, met de enigszins misleidende naam La Playa (‘het strand’), aangezien het dorp op 2.980 meter boven zeeniveau ligt.

In zijn vaderland stelt wielrennen niet veel voor, vertelde Carapaz in een interview. ‘In Ecuador staat voetbal op nummer 1, 2 en 3.’ Vandaar dat veel ­talenten kiezen voor een carrière in buurland Colombia, waar wel een wielercultuur heerst.

Springveertje

Omdat La Playa dicht bij de grens met Colombia ligt, in de provincie Carchi, groeide Carapaz op ‘als een halve ­Colombiaan’, vertelde Movistar teambaas Eusebio Unzué vorig jaar. Nog altijd woont Carapaz in de buurt van La Playa, samen met zijn ­jeugdliefde Tania en hun twee kinderen Richard Santiago en Aimy Sofia.

De wielerwereld hoort voor het eerst van Richard Carapaz als hij in 2015 de Ronde van Colombia voor ­beloften op zijn naam schrijft. Niet veel later gaat op de boerderij van zijn ouders de telefoon. Het is Movistar-baas Unzué. ‘Dag Ricard, Eusebio Unzué hier. Ik bel je omdat je volgend jaar bij mijn ploeg rijdt.’

Net als Egan Bernal, van Sky, combineert Carapaz twee eigenschappen waarmee je ver kunt komen in het wielrennen. Licht als een springveertje aan de ene kant. Een grote motor aan de andere kant. Ze zijn de ­vaandeldragers van een generatie die het stokje wil overnemen van Nairo Quintana (29) en Rigoberto Uran (32).

In 2017 maakt Carapaz zijn opwachting in de Vuelta. Hij wordt 36ste, maar veel belangrijker: hij zakt in de laatste week niet door het ijs. ‘Veel jonge talenten zijn ambitieus, maar zelden constant’, zegt teambaas ­Unzué. ‘Richard is de uitzondering.’ Ergens uit die tijd dateert de uitspraak van Carapaz: ‘Als ik één wedstrijd zou mogen noemen die ik graag wil winnen, dan is het de Giro. Liever nog dan de Tour.’

Dronken

Niet dat het alleen maar een juichverhaal is, de carrière van Carapaz. In november 2017, het seizoen is dan al bijna ten einde, wordt hij weggestuurd van de Bolivarian Games, een groot Latijns-Amerikaans sportevenement, omdat hij samen met twee teamgenoten in een pizzeria dronken wordt gespot door bestuurders van de bond. Op een persconferentie betuigt Carapaz spijt. ‘We zijn sporters, maar bovenal zijn we mensen die ­fouten maken en dit is er één van.’

In 2018 maakt hij zijn debuut in de Giro en wordt hij direct vierde. Het is vooral in mentaal opzicht van groot belang, concludeert hij. ‘Ik heb er altijd van gedroomd dat ik dit zou kunnen, maar nu ik het daadwerkelijk heb gedaan, geloof ik nog meer in mezelf.’ Die woorden maakt hij nu waar.

‘De locomotief van Carchi’, zoals zijn bijnaam luidt, mag dan uit een niet traditioneel wielerland komen, het betekent niet dat de inwoners van Ecuador – 14 miljoen in totaal – niet trots zijn op hun landgenoot. Honderden mensen stoven vorige week de straat op, wapperend met rood-blauw-gele vlaggen, toen hij, als eerste Ecuadoraan ooit, de roze trui veroverde. Carapaz heeft wat Roglic ontbeert in het hooggebergte: steun van ploeggenoten. Hij zegevierde al in twee etappes. De eerste was op het Ecuadoraanse equivalent van ­Moederdag. In zijn jeugd heeft zijn moeder kanker overwonnen. Hij droeg de zege aan haar op.

Nog drie etappes

Met nog drie etappes te gaan beseft Carapaz maar al te goed dat hij niet te vroeg moet juichen. Roglic heeft een betere tijdrit in de benen. Daarom zal het, met op de laatste dag een tijdrit over 17 kilometer in Verona, tot het einde toe spannend blijven of zijn opgebouwde marge genoeg is.

Als dat lukt, zullen de Ecuadoranen opnieuw de straat opgaan voor hun Richard, zal president Moreno hem willen ontvangen, en zal de wielerheld keer op keer herhalen wat hij deze week al vaker heeft gezegd: ‘Het roze is een droom waar ik hard voor gewerkt heb. Het is nauwelijks te ­geloven. Maar nu zie ik eindelijk ­resultaat van al dat harde werken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden