Op 't Egmondse strand regeert de storm

Girma Tola had 's ochtends nog snel zo'n handig doorzichtigdouchemutsje uit de badkamer van het hotel gepakt. Getooid met dit koddige hoofddeksel draafde de Ethiopische atleet zondag langs de kustlijn van Noord-Holland...

Tola, een atleet uit Chan Cho, gelegen op de hoogvlaktes van Ethiopië, is geen zeurkous. Hij liep al eens een baanwedstrijd in Hengelo met een gebroken voet, maar onder deze kille omstandigheden had hij nog nooit gelopen.

Met hem zullen de vele duizenden recreanten, in totaal een langgerekt lint van 9600 moedige mannen en vrouwen, de weersomstandigheden gisteren tijdens de halve marathon van Egmond vervloekt hebben. De vlaggen langs het strand stonden strak in de verkeerde richting, de regen kwam met bakken uit de hemel, de eerste kilometers over het weerbarstige zand waren meedogenloos.

Of zij volgend jaar terugkwam, luidde de vraag na afloop aan de winnares bij de vrouwen, Jane Ekimat. Daar moest deze aardige Keniaanse hartelijk om lachen. Ze was heel wat gewend, maar zo'n `muddy course' had ze nog nooit meegemaakt, zelfs niet in de training.

Het was zondag, vanuit de warme volgauto, een vertederend gezicht, het groepje vrouwen dat langs de kustlijn het spoor naar Bakkum zocht. Dicht bij elkaar gedoken, om maar zoveel mogelijk uit de wind en de regen te blijven. Het was waaierlopen, zei een atlete na afloop veelbetekenend.

Bij de mannen, ruim acht minuten later gestart, was het van hetzelfde laken een pak. Een kopgroep die bij elkaar bleef, iedere atleet die niet kon aanpikken viel ver terug. Het overkwam Tola met zijn douchemuts, Greg van Hest worstelde, Koen Raymaekers werd ook weggeblazen.

`De laatste kilometer op het strand, na de martelende duinopgang naar Bakkum, legden we af in 3.45 ofzo', zei Hugo van den Broek, met zijn vierde plaats zondag de beste Nederlander. `Maar toen we eenmaal in de duinen waren, met de wind in de rug, ging de volgende kilometer een minuut sneller.'

William Kipsang, in oktober de winnaar van de marathon van Amsterdam, kreeg in de duinen vleugels. Ook hij was er op het strand afgewaaid, maar de weg terug over Herderslaan en Bloedweg legde hij het snelst af. Hij won de 32ste halve marathon van Egmond in 1.04.51. Voor een loper die een héle marathon van 2.06 in de benen heeft een magere tijd, maar dat lag zondag geheel aan de klimatologische omstandigheden.

De recreanten, een vijfde deel van het aantal ingeschrevenen kwam niet opdagen, klaagden; de Keniaanse toplopers spraken hun verbazing uit over deze foolish strandloop. Alleen Hugo van den Broek hoorde je na afloop niet mopperen.

De 27-jarige atleet uit Heemskerk leverde me zijn vierde plaats de beste prestatie uit zijn loopbaan. Toegegeven, voormalige winnaars als Luc Krotwaar (2003) en Kamiel Maase (2001) stonden niet aan de start, dit tweetal heeft in dit olympisch jaar andere plannen, respectievelijk op marathon en 10.000 meter.

Van den Broek is nog lang niet zo ver, al hoopt hij stilletjes op de Spelen van Peking. Met zijn persoonlijk record van 2.15 op de 42 kilometer heeft hij vooralsnog niets op de mondiale evenementen te zoeken. `Ik ben iemand van de geleidelijkheid', zei de sportman die gisteren een thuiswedstrijd liep. Als 16-jarige, toen nog als voetballer van Castricum, liep hij `Egmond' al eens: toen in 1.38.

Ruim tien jaar is hij nu atleet, trainend in het Team Distance Running van fysiotherapeut en atletiektrainer Guido Hartensveld. Stapje voor stapje wil Van den Broek hogerop, te beginnen met de komende marathon van Rotterdam. `Een eindtijd van 2.13 zou dan mooi zijn.' Hij kan niet fulltime sporten, net als zijn coach Hartensveld moet hij er een baan op nahouden. Hij werkt als bewegingswetenschapper in Heemskerk, helpt mensen die ziek zijn geweest terug naar het arbeidsproces.

De kleine atleet moet werken om zijn sport te kunnen beoefenen, om de dure stages naar de hooglanden van Kenia te kunnen bekostigen. Hij is - nog - niet goed genoeg voor bijdragen van bond of NOC*NSF. Bondscoach Gerard Nijboer: `Maar ik prijs zijn passie.'

Maar er is nog een reden dat Van den Broek voorlopig blijft werken. Zijn vriendin is Keniaanse van geboorte. Haar visum wordt alleen verlengd als hij zich met een vast inkomen garant kan stellen.

Deze Hilde Kibet, een nichtje van Lornah Kilagat, studeert in Amsterdam fysiotherapie. Ze traint bovendien vijfmaal per week als hardloopster. Een vrij geringe basis voor een topatlete, maar zondag toch genoeg voor een derde plaats. Van den Broek: `Ooit winnen we hier allebei.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden