Op naar nieuwe triomf met trots FC Twente

Met het treffen om de Johan Cruijff Schaal gaat vanavond de nieuwe voetbalcompetitie van start. In Michel Preud’homme heeft kampioen FC Twente een nieuwe, ambitieuze trainer....

De droom is voorbij, de alom bejubelde landskampioen staat weer met beide benen op de grond en gaat opnieuw beginnen. ‘Het is naïef te denken dat FC Twente de prestatie van het afgelopen seizoen zomaar even herhaalt’, zegt voorzitter Joop Munsterman.

Een plaats in de topvijf is de doelstelling van de titelhouder voor het nieuwe seizoen, althans voor de beleidsmakers. ‘We willen geen onnodige druk op de trainer en het elftal leggen door ze een onmogelijke opdracht mee te geven. Wij zijn realistisch’, aldus de man die het voetbal in zijn stad, Enschede, een ongekende bloei laat doormaken.

‘Realistisch?’, zegt de nieuwe trainer van de club, Michel Preud’homme. ‘Mijn enig realisme is idealisme. Ik ben de sportman die elke wedstrijd wil winnen, ik ga voor het allerhoogste, dus ik wil met FC Twente kampioen worden. De voorzitter wil geen druk op mij en de spelers leggen, maar dat doe ik zelf wel. De club moet kracht uit de titel putten en die niet als een last op haar schouders laten drukken. We moeten onze statuur eer aandoen, dat is mijn doelstelling en ik voel me gesterkt door een omgeving waarin alles op de top is gericht.’

‘Nu of nooit’
Hij voelt zich uitgedaagd, de 51-jarige Belg die bij zijn benoeming tot opvolger van Steve McClaren zijn ambities verankerde in de woorden: ‘Het is nu of nooit.’ Op het moment dat AA Gent hem na een zeer geslaagd seizoen een nieuw 5-jarig contract aanbood, besloot Preud’homme voor het buitenland te kiezen, voor FC Twente, de club op het voorlopige hoogtepunt van haar roem.

Preud’homme heeft zich in België laten gelden als een trainer zonder angst, zo betreedt hij ook zijn nieuw, Nederlands, domein. ‘Niemand zal aan het eind van dit seizoen kunnen zeggen dat hier een heel andere Preud’homme stond dan ze uit België kenden. Ik ben wie ik ben: FC Twente heeft me langdurig gevolgd om te weten hoe ik het doe en wat ik wil. Ik zal mezelf nooit verloochenen en heb nu het platform gevonden om te bewijzen dat mijn aanpak ook buiten België succesvol kan zijn.’

Succes had hij in België, eerst bij de club van zijn jeugd, Standard Luik, waar hij als keeper grote triomfen beleefde en de heimwee van de natie naar Jean Marie Pfaff verdreef. Bij het WK van 1994, in de Verenigde Staten, werd de 58-voudige international uitgeroepen tot de beste keeper van de wereld. Het leverde hem een transfer op van zijn toenmalige club KV Mechelen naar Benfica, waar hij tot zijn 40ste keepte en vervolgens nog één jaar als technisch directeur bleef.

In diezelfde functie werd hij teruggehaald naar Standard Luik. Hij werd tot het trainerschap geroepen en leidde – in 2008 – Standard voor het eerst in 25 jaar naar de nationale titel. Met een bijna maniakale gedrevenheid en een onstuitbare hang naar perfectie. Zijn oog voor details maakte net zo veel indruk als de emotie in hem. ‘Ik ben zeer betrokken en ga volledig op in mijn werk’, zegt hij in zijn nieuwe omgeving. ‘En wie mij of mijn ploeg ten onrechte aanvalt, weet ik te vinden.’

FC Twentes nieuwe gezicht toont charme en vriendelijkheid, en zegt met z’n Waalse tongval: ‘Ik ben als trainer een bediende van de club. Twente heeft me niet aangetrokken voor wat hier al is gebeurd, maar voor wat ik nog kan brengen.’ Hij geldt als oprecht, duidelijk en overtuigend.

‘Ik heb, toen vorig jaar FC Twente naar Gent kwam om voor 5 miljoen Bryan Ruiz te kopen, tegen de voorzitter gezegd: ‘Zie ervan af, houd Ruiz bij het elftal, koop er nog één speler bij en ik garandeer u het kampioenschap van België’. Maar de voorzitter zei dat hij die 5 miljoen van FC Twente nodig had om de schulden van het verleden weg te werken. Dan ben ik de bediende van de club, die zegt: ‘Maar natuurlijk, u bent de baas’.’

Het schuldenvrije AA Gent eindigde verrassend als tweede en won de nationale beker. ‘Maar mijn grootste plezier beleefde ik aan het feit dat de club haar identiteit had teruggekregen. Dat was wat de voorzitter had gezegd: ‘U komt van Standard, een club met een eigen cultuur. Dat is wat we ook hier moeten ontwikkelen’.’

‘Geweldige cultuur’
Die opdracht hoeft hij bij FC Twente niet te verwachten, weet hij zelf. ‘Als me iets duidelijk is geworden de afgelopen zes weken, dan is het dat FC Twente een club is met een geweldige cultuur. Gedragen door een structuur waarin geen misverstanden mogelijk zijn. Iedereen weet wat hem op zijn positie te doen staat en ik vond het bijzonder plezierig dat mijn zoon, die in de A-junioren van deze club speelt, vorige week terugkwam van een toernooi in Engeland, tegen me zei: ‘Pappa, het is geweldig zoals het bij FC Twente allemaal voor ons is geregeld.’

Die warmte ondervond Michel Preud’homme ook bij de oefentrips door het gewest. ‘De betrokkenheid van de mensen is enorm, iedereen is enthousiast en draagt de trots voor de club in zijn hart, maar ik weet als geen ander hoe gemakkelijk dat kan omslaan. Want na de dag van de jubel komen de nieuwe ervaringen. Onze plaats in de Champions League is een beloning en tegelijk een nieuwe uitdaging. We zullen moeten leren omgaan met de wetenschap dat we als kampioen van Nederland anders tegemoet worden getreden. Onze tegenstanders zullen er een schepje bovenop doen vanuit het idee dat het goed is voor hun naam om ons pijn te doen.’

‘Nieuwe accenten’
Het maakt hem niet nerveus, integendeel. ‘Met het programma van de Champions League erbij komen we in een situatie dat we straks bijna om de drie dagen een wedstrijd hebben. Dat vraagt gewenning, in fysiek en in mentaal opzicht. Maar bij alles zeg ik ook: wees trots op het etiket van de kampioen dat aan ons kleeft. Samen moeten we nu onze weg vinden, maar de structuur om te slagen is er.

‘Ik zou toch wel heel dom zijn als ik zou zeggen ik gooi alles wat jullie hier hebben gedaan om kampioen te worden overboord. Wat goed is, moet blijven, maar ik zal nieuwe accenten moeten leggen om verder te komen. Ik kan geduldig zijn, maar ook weer niet, omdat ik slecht tegen mijn verlies kan. Bij de volgende stap weten we ook hoe fragiel het allemaal is: een blessure en alles kan weer anders zijn.’

Zijn selectie is veranderd, gezichtsbepalende spelers als N’Kufo, Perez, Stoch en ook Ronnie Stam (naar Wigan Athletic) zijn vertrokken; de belangstelling voor topscorer Ruiz en verdediger Douglas is tot dusver weinig concreet gebleken. Waarschuwend: ‘Laten we voorzichtig blijven, het is nog geen 1 september, de dag waarop de transferperiode sluit. Maar zelfs als mocht blijken dat ook één van deze spelers zou vertrekken dan heeft mijn korte ervaring bij FC Twente mij geleerd dat de club in staat is snel te anticiperen. Ook op het vertrek van een speler als Bryan Ruiz, die ik steeds voorhoud dat hij net als bij AA Gent, opnieuw veel van me kan leren. Dat geldt trouwens voor iedereen, want ik zeg vaak: ik heb zelfs als keeper op mijn 40ste bij Benfica nog veel opgestoken. Dat is het ware kenmerk van de topclub: je blijven ontwikkelen door nieuwsgierig te zijn en je kansen om te verbeteren grijpen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden