Columnpeter winnen

Op anderhalf been is het zelfs voor Egan Bernal moeilijk scoren

null Beeld

In januari van dit jaar deed de teammanager van Ineos, David Brailsford, een paar uitspraken over Egan Bernal die me cryptisch in de oren klonken: Het is belangrijk dat Bernal ‘the Joy of racing’ terugvindt. Toen hij een paar jaar geleden in zijn ploeg kwam was hij ‘een agressieve charismatische renner met een brede grijns op zijn gezicht’. Volgens Brailsford kon het alleen weer in orde komen als die grijns opnieuw verscheen. Geen woord over het rugprobleem dat hem tot opgave dwong in de Tour van 2020, nota bene als titelverdediger. Zelfs de suggestie dat de tere rug de oorzaak kon zijn van het verdwijnen van de grijns werd niet gewekt.

Wat kon de betekenis zijn van de woorden? Was Egan naast zijn schoenen gaan lopen? Konden de benen de weelde niet dragen? Was hij nu al verzadigd? Was er wel sprake van een blessure?

Ik deed navraag bij een goed ingevoerde kennis in Colombia. Die meldde dat de blessure echt was, en dat Egan nogal geschrokken was van wat hij in Colombia had teweeggebracht na die tourzege van 2019. Zozeer zelfs dat hij zich een poosje terugtrok bij Giovanni Ellena, de ploegleider van zijn eerste profploegje in Italië, waar hij zijn onbevangenheid probeerde terug te vinden. Want dat was waar Bernal volgens mijn Colombiaanse kennis erg onder had geleden en leed, het verlies van onbevangenheid en het onbevangen tekeer gaan in wedstrijden zonder je druk te hoeven maken om het resultaat.

Inderdaad bevestigde Bernal iets later in een interview met Cyclingnews.com dat hij graag het vlammetje van vroeger weer wilde ontsteken. En waar kon dat beter dan in de Giro, in het land dat hij als zijn tweede vaderland beschouwt. Er is toch veel meer moois op de wereld dan de Tour?

Maar hoe zit het met die blessure die nooit helemaal kan genezen kan?

Naar eigen zeggen kampt Egan Bernal met een beenlengteverschil van bijna twee centimeter. Dat is nogal wat. Je zou kunnen zeggen dat hij voor elk been een andere fiets nodig heeft. Het verschil zorgt voor een zijdelingse kromming van de ruggengraat, scoliose.

Pijn in de rug heeft hij altijd gehad, maar soms zoals in de Tour van 2020, wordt die ondraaglijk. Daar kwam toen nog bij dat een zenuw klem kwam te zitten; het straalde uit naar beneden. Op anderhalf been is het zelfs voor Bernal moeilijk scoren. ‘Een heel team van doctoren’ houdt hem nu enigszins in balans.

Ik zie Egan Bernal als een dolle tekeer gaan in de Giro; voorlopig denkt hij aan geen terugval. Ik grijp soms naar mijn hoofd alsof ik een dure vaas zie wankelen. Hij zegt dat hij trouw elke dag op een matje zijn core-stability-oefeningen doet. Een breekbaar en ontroerend beeld roept dat op.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden