Oostendorp op zoek naar een koevoet

Klaar met waterpolo is Jorieke Oostendorp nog niet. Ze wil dolgraag naar Peking, maar heeft de deur naar het olympisch toernooi zelf keihard dichtgeslagen....

Van onze medewerker Rob Kramp

Oostendorp nam in mei afscheid van het nationale team. Na 8 jaar en 165 interlands was de accu leeg en de prikkel om alles opzij te zetten voor de nationale ploeg verdwenen. ‘Ik werd overvallen door haar besluit’, kijkt Van Galen terug. ‘In grote lijnen kwam het er op neer dat ze het niet langer zag zitten. Ze zag op termijn geen kans op succes. Ik heb haar een week bedenktijd gegeven, maar ze bleef resoluut bij haar beslissing. Blij was ik er niet mee, want Jorieke was een zeer gewaardeerde kracht.’

Eind augustus zat Oostendorp thuis in Nijverdal, toen Nederland in Kirishi in Rusland een stunt van jewelste uithaalde door het olympisch kwalificatietoernooi te winnen en daarmee de droom van elke topsporter, een olympisch ticket, realiseerde. ‘Een fantastische prestatie, maar zó onverwacht. Ik stond perplex, daar had ik echt nooit op gerekend’, zegt ze zaterdagvond in Ede na de bekerwedstrijd van Polar Bears tegen TW Zaanstreek. Met twee treffers heeft ze een bescheiden inbreng in de overwinning (14-10) op Zaanstreek, waarmee de landskampioen zich verzekert van een plaats bij de laatste vier.

Vijf maanden na haar vertrek bij het nationale team is ze weer fris in het hoofd. Heeft ze weer zin in waterpolo. ‘Mijn besluit in mei was niet verkeerd. Ik moest er even uit, even afstand nemen. Ik voelde me helemaal niet happy, zat niet lekker in mijn vel.’

Acht jaar lang, vanaf haar achttiende, bestond haar leven uit waterpolo, waterpolo en nog eens waterpolo. ‘Elke dag trainen, soms twee keer per dag, zeven dagen in de week, vijftig weken in het jaar. Uren maken, kilometers maken. Ik ging er voor, omdat ik heilig in die aanpak geloofde. Ik was er rotsvast van overtuigd dat we weer bij de wereldtop zouden aansluiten.’

Toen de grote stap uitbleef en Nederland te vaak de ploeg van ‘net niet’ werd, kwamen er haarscheurtjes in dat geloof. ‘In 2005 moest ik er dertien maanden uit na een zware schouderoperatie. In die tijd realiseerde ik me dat een topsporter met een tunnelvisie leeft. Je concentreert je volledig op je sport, alles is daaraan ongeschikt. Ik vermoed dat in die periode de kiem is gezaaid voor mijn twijfels.’

In de aanloop naar het WK in maart in Melbourne merkte ze dat ze moeite had met de intensiteit van de trainingen. ‘De motivatie was niet 100 procent. Ik dacht dat mijn lichaamstaal die instelling wel verried en dat iedereen kon zien dat ik me niet gelukkig voelde.’ Daarin kwam ze bedrogen uit, haar signalen werden niet opgevangen. De negende plaats in Australië stelde de Twentse international zo teleur dat ze afhaakte. Ze was opgebrand. Van het ooit zo flakkerende heilige vuur was minder dan een waakvlam over.

Van fullprof werd ze amateur. Ze ging vijf dagen in de week werken in het winkelbedrijf van haar familie. Het plezier in de sport vond ze langzaam terug bij haar club Polar Bears. ‘Waterpolo beheerste acht jaar mijn leven, ik offerde mijn leven op aan mijn sport. Dat zal in de toekomst nooit meer zo rigoureus gebeuren, maar klaar met waterpolo ben ik nog lang niet. Kom op zeg, ik ben pas 26.’

Ze wil naar Peking. Dolgraag zelfs. Maar de deur zit vooralsnog op slot. Van Galen gaat door met de huidige ploeg, aangevuld met jeugdspeelsters. ‘Als ik nog bondscoach zou zijn’, zegt Paul Metz, bondscoach van 2000 tot 2005 en nu trainer van de vrouwen van Zaanstreek, ‘zou ik Jorieke zeker terughalen. Ik was van Kirishi direct doorgereden naar Nijverdal om haar om te praten. We hebben het wel over de beste midachter van Nederland, over een speelster uit de topvijf van de wereld, over een speelster die elke ploeg beter maakt.’

Voor clubgenote en hartsvriendin Marieke van den Ham is het nationale team zonder Oostendorp een onwerkelijke zaak. ‘Ze hoort er gewoon bij en ik ben niet de enige international die er zo over denkt. Het is verrekte jammer dat Van Galen niet tegen haar heeft gezegd: stap er drie maanden uit en na Kirishi praten we verder. Dan had ze nu weer fris in kunnen stappen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden