Profiel Alaphilippe

Ook grote publiek in Frankrijk loopt weg met mediagenieke geletruidrager Alaphilippe, die de druk nauwelijks lijkt te voelen

Julian Alaphilippe mag dan tegen elke verwachting in de leiderstrui aan de laatste Tourweek beginnen, van de druk die hij als geletruidrager krijgt opgelegd heeft hij ogenschijnlijk geen enkele last. ‘La rêve continue’, zei hij op de persconferentie na de aankomst op Prat d’Albis: de droomt duurt voort.

Julian Alaphilippe zondag onderweg naar Prat d'Albis. Beeld BELGA

De 27-jarige Fransman lijkt de Tour als een avontuur uit een jongensboek te beschouwen. Elke dag dat hij het geel draagt is een cadeau, dat hij maar wat graag uitpakt.

Zijn Tour is één grote ontdekkingsreis, een verkenning van onontgonnen terrein. De Franse coureur in ­Belgische dienst verbaast vriend en vijand, zichzelf misschien nog wel het meest. Voor aanvang van de etappe naar La Planche des Belles Filles, de ­Vogezentop die de eerste scherprechter van deze Tour zou blijken, zei hij te vrezen dat die beklimming te zwaar voor hem zou zijn. Negen etappes ­later staan al zijn concurrenten op meer dan anderhalve minuut. De kans dat Alaphilippe er als eerste Fransman sinds Bernard Hinault in slaagt het geel naar Parijs te brengen is niet denkbeeldig.

Althans, dat denkt de buitenwereld. Zelf bekijkt hij het van dag tot dag en benadrukt hij dat het vooral door de gele trui komt dat men hem tot kanshebber voor de eindzege heeft gebombardeerd. ‘Ik ben een realist, ik weet wat er nog komen gaat’, zei hij op de persconferentie. Alaphilippe benadrukte dat hij geen ervaring heeft met het verdedigen van een leiderstrui, en dat de Alpen zwaar gaan worden. Maar ja, denkt de buitenwereld, al weken spreekt hij woorden van gelijke strekking. En al weken blijft hij verbazen.

Hij leverde de ene na de andere krachttoer. De afgelopen drie dagen, tijdens de tijdrit en twee loodzware Pyreneeënritten. In de eerste Tourweek, toen hij de gele trui pakte, verloor, weer terugveroverde en tussen de bedrijven door in de etappe naar Nancy beulswerk op kop verrichte voor sprinter Elia Viviani. Het is vintage Alaphilippe. Het Duracellkonijn van het peloton spaart zichzelf geen moment. Overal waar hij aan de start verschijnt geeft hij zich volledig.

Kijk naar zijn voorseizoen. Terwijl concurrenten als Thomas, Kruijswijk en Pinot alles op de Tour zetten, en hun hele seizoen in dienst stelden van de Ronde, reed Alaphilippe vrolijk rond in de voorjaarsklassiekers. En hoe. Hij won de Strade Bianche, ­Milaan-SanRemo en de Waalse Pijl. Niet voor niets voert Alaph’, zoals hij in de Franse media genoemd wordt, de wereldranglijst van internationale wielerunie UCI aan.

Bollentrui

Hoewel zijn palmares al meer dan behoorlijk was gevuld, kwam zijn ­definitieve doorbraak bij het grote ­publiek in eigen land pas in de Tour van vorig jaar, toen hij twee bergritten en de bollentrui won. Daarmee trad hij in de voetsporen van Franse renners als Laurent Jalabert, Thomas Voeckler en Richard Virenque, met wie hij veelvuldig contact heeft. Net als die oud-coureurs is hij een mediageniek lefgozertje dat graag in de aanval rijdt. Een publiekslieveling.

Alaphilippe is ook geliefd in het ­peloton, iets wat van Virenque en Voeckler niet altijd kon worden gezegd. Tekenend is het feit dat de voormalig veldrijder ­Thibaut Pinot, die eveneens aan een sterke Tour bezig is, tot twee keer toe hielp. Tijdens de achtste rit bracht de geboren daler Alaphilippe de in afdalingen vaak onzekere Pinot in zijn kielzog naar de meet in Saint-Etienne. En op de ­Tourmalet, waar Pinot won, hield hij naar eigen zeggen in. Hij wilde niet het risico nemen dat hij met zijn inspanning ook andere renners zou meenemen die Pinot van de winst hadden kunnen afhouden.

‘Als Alaphilippe voor een Franse ploeg zou rijden, was hij hier al eerder bekend geweest bij het grote publiek’, zegt Alain Izuel, die met zijn zoontje achter de dranghekken langs het parcours staat. ‘Deceunick-Quickstep hecht vooral belang aan eendagskoersen. In Frankrijk kijken alleen verstokte fanaten naar de klassiekers. Je moet in de Tour presteren, dan pas word je omarmd.’

Dat is nu ten volle het geval. Franrijk is in de ban van Alaphilippe. Zelf lijkt hij nauwelijks druk te voelen. Of het nu voor de start van de etappe is, vlak na de aankomst of bij het binnengaan van zijn hotel: hij oogt op zijn gemak als altijd, alsof er niets aan de hand is. Niet voor niets luiden zijn bijnamen ‘Juju’ en ‘Loulou’. Vrolijke, jongensachtige namen die hem passen als een jas.

De gele knuffelleeuwtjes die na elke etappe aan de klassementsleider worden uitgereikt, dringen om een plekje voor de voorruit van de bus van Deceunick Quickstep. Bij die bus is het dezer dagen sowieso dringen geblazen. Laat Loulou zijn gezicht zien, klinkt een luid gejuich tot ver in het village départ. De opwinding van de Franse fans is haast fysiek voelbaar. Ook de andere renners van Deceunick-Quickstep bus worden enthousiast toegeklapt. Zij zijn ploeggenoten van Alaphilippe.

‘Hij doet denken aan Hinault’, vindt Izuel. ‘Een echte aanvaller die altijd dapper rijdt en zowel bergritten als klassiekers kan winnen.’ Of Alaph’ daadwerkelijk in de voetsporen van Hinault kan treden, zal moeten blijken. Voor hemzelf lijkt de Tour al geslaagd, zelfs als hij in de Alpen door het ijs zou zakken. ‘Als dat gebeurt’, zei Alaph’ tegen de Franse pers, ‘hoop ik dat Thibaut Pinot de Tour wint’.

Al 34 jaar lang hunkeren de Franse naar een winnaar van Franse bodem

Jarenlang hing de gele trui niet om de schouders van een Fransman in Parijs. Maar het land hoopt weer, nu Julian Alaphilippe nog altijd aan de leiding van het klassement rijdt.

Meer kastelen dan etappes in de Tour

Tijdens live-uitzendingen van de Tour de France is vaak geen renner te zien. Hoe komt Frankrijk aan al die chateaus die de revue passeren? En wie bepaalt er welke de moeite waard zijn?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden